Rodini εναντίον Ζήτα, αγώνας μέχρι τελικής πτώσης

 

Rodini εναντίον Ζήτα, αγώνας μέχρι τελικής πτώσης

 

Το ότι το Γαλάτσι υπήρξε μεγάλη ποδοσφαιρομάνα, ουδείς πιστεύω από τους παλιούς κατοίκους του το αμφισβητεί. Ενδεικτικά, αναφέρω μερικούς που μου έρχονται στο μυαλό αυτή τη στιγμή που γράφω: Μυλωνάς (ο πατέρας) και Λυμπερόπουλος, ήταν οι κορυφαίοι των κορυφαίων, αμέσως μετά, ο Τάσος ο Τελαλιάν (έφυγε νωρίς από θανατηφόρο τροχαίο), ο Ζαζά, φυσικά ο Μπεάρα, το νούμερο ένα τερματοφύλακας στη πόλη μας, μια άλλη φουρνιά, με τον Γιαννάκη τον Δοντά, τον Κώστα τον Μαυρομάτη, τον Στέλιο τον Μανωλά, τον Κωστάκη τον Αντωνίου, τον Κώστα τον Μπάκη, τους αδελφούς Στασινόπουλους Βασίλη και Φώντα και πόσους ακόμα. Ο Βασίλης ο Στασινόπουλος, έπαιζε στον Αίαντα Σαλαμίνας και όταν διεξήχθη φιλικός αγώνας μεταξύ Αίαντα και Άγιαξ -για να τιμήσουν οι Ολλανδοί τον ήρωά τους-, είχε ένα δοκάρι στο τελικό σκόρ 0-0. Ο μεγάλος Άγιαξ έπαιξε στο ξερό γήπεδο του Αίαντα.

       Την ίδια εποχή, το Γαλάτσι είχε δύο καφετέριες, σήμα κατατεθέν της πόλης, το Ζήτα και φυσικά το Rodini. Το Ζήτα βρισκόταν επί της Αγίας Γλυκερίας, εκεί που βρίσκεται σήμερα το καφέ της Ράνιας (καλημέρα Ράνια) και το Rodini επί της Λ. Βέικου 6, εκεί που σήμερα επί της λεωφόρου υπάρχει ένα εμπορικό κατάστημα και πίσω από αυτό ο Βασίλης ο Ντόβας με τα βότανα και όχι μόνο, και πιο πίσω υπήρχε το εξαίρετο καφέ της Γιώτας, το Seven. Μπορούμε κάλλιστα να πούμε ότι το Rodini ήταν το G.B. Corner (της Μεγάλης Βρετάνιας) και το Ζήτα ήταν του Zonar’ s. Και τα δύο θρυλικά μαγαζιά, ήταν στέκια, και φυσικά, όπου υπάρχει στέκι, γεννάται και η αντιπαλότητα μεταξύ των θαμώνων του ενός και του άλλου. Εκείνη όμως η αντιπαλότητα δεν είχε τα σημερινά άθλια χαρακτηριστικά των γηπέδων, ήταν ευγενής, χιουμοριστική, πολιτισμένη. Ειδικότερα για το Rodini, ο Νέστωρ Χατζούδης έχει κάνει μία καταπληκτική αναφορά στην εφημερίδα του Παλμού.

        Η διαφορετική φιλοσοφία των Ζήτα και Rodini, «μοιραία» έφερε τη σύγκρουση. Και αποφάσισαν «οι εχθροί» από κοινού, να λύσουν τις διαφορές τους επί του πεδίου (που λέμε κι εμείς οι αναλυτές της γεωπολιτικής) και το πεδίο φυσικά δεν ήταν άλλο παρά το ποδοσφαιρικό γήπεδο. Οι εμφανίσεις της ομάδας του Rodini, ήταν χορηγία της Α. Ε. Γαλατσίου, του Ζήτα δεν θυμάμαι.

 

Στη φωτογραφία από πάνω αριστερά διακρίνονται:  Νίκος Παπαδιονυσίου, (ξάδελφος Δημάρχου, άρρωστος Παναθηναϊκός), Βαγγέλης Μπουγιούκας, Νίκος Φαρμακάκης, Δημήτρης Παντελιάς, Γιώργος Νικολόπουλος (ο γιός του Μίμη του κουρέα, του φανατικού αεκτζή), Παναγιώτης Καρτσώλης, Φραγκίσκος Κουνάνης. Κάτω από αριστερά, Κολοκοτρώνης, Λουκάς Γιανακλάρας, Ζαζάς, Πέτρος Περίχαρος, Αλέκος Θεοχάρης (Μπιλιάρδα Φιγαλείας «ο Αλέκος»), Γιώργος Τούσκας. 

          Πριν τον αγώνα, δημιουργήθηκε ένα θέμα στην ομάδα του Rodini με τους δύο τερματοφύλακες που είχε, τον Φαρμακάκη και τον Φραγκίσκο τον Κουνάνη (καλημέρα αδερφέ και συνάδελφε). Τελικά, έπειτα από διαλογική συζήτηση, συμφώνησαν να παίξει στο πρώτο ημίχρονο ο Κουνάνης και στο δεύτερο ο Φαρμακάκης. Στο δεύτερο όμως ημίχρονο, ο Κουνάνης δεν ήθελε να γίνει αλλαγή, ο Φαρμακάκης επέμενε και τελικά, το Rodini έπαιζε με δύο τερματοφύλακες. Αυτό βέβαια απαγορεύεται από τους κανονισμούς, όμως οι παίκτες του Ζήτα έδειξαν κατανόηση στο άλυτο πρόβλημα του Rodini. Κάποιοι κακεντρεχείς έλεγαν ότι όταν παιζόταν η μπάλα στο κέντρο, πίσω, στο τέρμα του Rodini, γινόντουσαν αψιμαχίες μεταξύ των δύο τερματοφυλάκων. Το θέμα που προέκυψε, θα μπορούσε εύκολα να το έλυνε ο αρχηγός της ομάδας, ο Βαγγέλης ο Μπουγιούκας, αυτός όμως επιτελούσε έργο σοβαρότερο εντός του αγώνα και δεν έστρεψε την προσοχή του στην εμφύλια διένεξη.

         Λύση στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε, έδωσε τελικά ο διαιτητής του αγώνα (νομίζω ότι ήταν ο ασκούμενος τότε Βαρούχας, και παράλληλα παίκτης της Αθηναϊδας) και μηδένισε την ομάδα του Rodini παρόλο που ήταν θαμώνας του. Όπως ειπώθηκε αργότερα, όταν δηλαδή τα πνεύματα ηρέμησαν, ο αγώνας αυτός ήταν σικέ. Δεν θα επεκταθώ στο θέμα αυτό, αν θέλουν κάποιοι από τους παίκτες ας το κάνουν. Αυτοί ξέρουν καλύτερα τα πράγματα από μένα. 

    Αργά, το ίδιο βράδυ, στο Ζήτα και στο Rodini, έπεσαν στην ανάλυση του αγώνα, στο πρώτο, επικρατούσε γαλήνη, στο δεύτερο, η διαμάχη μεταξύ των δύο τερματοφυλάκων συνεχιζόταν. Πολλοί ήταν αυτοί που έριξαν τις ευθύνες του μηδενισμού στον Κουνάνη με πρώτον να του ασκεί σκληρή κριτική, τον Βαγγέλη τον Μπουγιούκα. 

    Μερικά χρόνια αργότερα, για μία παρεξήγηση και μόνο, υποβιβάστηκε η Α.Ε. Γαλατσίου αφού καταδικάστηκε για δωροδοκία. Στη δίκη, ο αδερφός και συνάδελφος Φραγκίσκος, πάλεψε για να λάμψει η αλήθεια, αλλά όπως ειπώθηκε, ο δικαστής ήταν μιλημένος. Δύο άσχετα μεταξύ τους επεισόδια με πρωταγωνιστή τον αγαπητό Φραγκίσκο, τη ψυχή της ομάδας, του Rodini και της Α.Ε..

       Στα παραλειπόμενα, MVP του σικέ αγώνα ανακηρύχτηκε ο Πέτρος ο Περίχαρος (την καλημέρα μου Πέτρο σε σένα στο Λονδίνο και στη Μαίρη).

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

https://youtu.be/Z3_HTGdLXL4?si=Z6hRqN-If8LkWQKy

Αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου

 

Αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου

 

Με την λογοτεχνία δεν τα πηγαίνω ιδιαίτερα καλά. Κατά το παρελθόν διάβασα πολλά βιβλία λογοτεχνικά, ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά. Όλα αυτά έκαναν τον όμορφο κύκλο τους στη ζωή μου κι έκλεισαν. Βιβλία όμως εξακολουθώ και διαβάζω και όσοι με γνωρίζουν με αποκαλούν βιβλιοφάγο, διότι ξοδεύω μηνιαίως αρκετά χρήματα για την αγορά τους. Μπορεί εδώ να πει κάποιος: ναι, κι άλλοι άνθρωποι ξοδεύουν για να ζήσουν, δεν τους περισσεύουν χρήματα για βιβλία. Ούτε εμένα μου περισσεύουν, όλα τα πράγματα όμως στη ζωή είναι θέματα επιλογών.

            Το βιβλίο «Αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου», είναι ένα βιβλίο του γαλατσιώτη Τάσου Πασπάλα, γνωστού από τις σαββατιάτικες συνεδρίες του Κονκλάβιου. Από εκεί τον ξέρω αλλά δεν τον ξέρω. Θέλω να πω, μιλάμε με τον γείτονά μας, με τον συμπολίτη μας, με τον εχθρό μας ή με τον φίλο μας, αλλά επί της ουσίας δεν τον γνωρίζουμε και φυσικά ούτε αυτός μας γνωρίζει. Και αυτό διότι κατά κανόνα οι σχέσεις μας είναι συνήθως επιδερμικές, κινούνται σε πολύ στενά πλαίσια.  

            Προμηθεύθηκα το βιβλίο από την παρουσίαση που έκανε προ ημερών στο «Καμίνι». Περισσότερο για να ενισχύσω τη συγγραφική προσπάθεια του συγγραφέα και λιγότερο από ενδιαφέρον – μιάς και όπως προανέφερα, έχω φύγει από την λογοτεχνία. Είναι μεγάλα τα κόστη για συγγραφείς στην Ελλάδα και αν δεν είσαι «πρώτο όνομα», όσο καλά και αν είναι, δεν κάνουν πωλήσεις αντάξιες του περιεχομένου τους. Δεν γνωρίζω πως θα πάει κυκλοφοριακά το βιβλίο αυτό, όμως από καρδιάς εύχομαι να πάει, να είναι καλοτάξιδο.

            Σε 472 σελίδες, ο συγγραφέας συμπυκνώνει με θαυμαστό τρόπο την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας του περασμένου αιώνα, από τη Μικρασιατική Καταστροφή ώς τις μέρες του εμφυλίου. Οι πρωταγωνιστές του έργου του, γίνονται οικείοι στον αναγνώστη που βλέπει σε αυτούς και μία ιστορία από το δικό του ίσως οικογενειακό περιβάλλον. Επτασφράγιστα μυστικά, κρατούν ή χωρίζουν ανθρώπους, οι κλειστές κοινωνίες ασφυκτιούν, σε αυτές ζουν υποκριτές, ήρωες, αντίπαλοι, έρχεται όμως ένας Παπαθανάσης και σαν άλλος παπά Γιάνναρος από τις αδερφοφάδες του Καζαντζάκη, παλεύει για το δίκιο, προφυλάσσει τον αδύνατο και γίνεται από την κοινωνία δακτυλοδεικτούμενος, ο σαλός δεν έχει δικαιώματα, χαλάει τα σάπια ήθη της κοινωνίας – όλα όσα διαδραματίζονται, είναι ο καθρέφτης του κόσμου που έχει χάσει το δρόμο του και επειδή δεν έχει επίγνωση, νομίζει πως πορεύεται σωστά.

            Η πλοκή του βιβλίου είναι συναρπαστική, ο λόγος ρέει εύκολα, δεν βαρύνει με πομπώδεις φράσεις που χρησιμοποιούν οι ονομαστοί κυρίως λογοτέχνες. Οι λέξεις που μεταμορφώνονται σε εικόνες από τον αναγνώστη, φανερώνουν τη λογοτεχνική αξία του συγγραφέα. Από τη στιγμή που αρχίζεις και διαβάζεις, δεν θέλεις να σταματήσεις, είναι όλα τόσο ζωντανά που αν κάνεις ένα διάλειμμα, μία παύση, νομίζεις πως κάτι χάνεις.

            Υπάρχει και κάτι άλλο, για μένα τουλάχιστον σημαντικό, ο αναγνώστης μέσα από τον ρέοντα λόγο του συγγραφέα, μαθαίνει τη γεωγραφία της Ελλάδας σε όλα τα μήκη και πλάτη της, τόσο μέσα από τους πολέμους κι άλλο τόσο από εξορίες, από δεινά που πλήγιασαν αυτή τη χώρα. Δεν παραλείπει να εντάξει στους πρωταγωνιστές του έργου του και ονόματα πραγματικά από τον κύκλο του Κονκλάβιου, τον φωτογράφο Πέτρο Ζάκη, ή τον καθηγητή θεολογίας Νίκο Κωστόπουλο (προφανώς πατέρα του Σωτήρη Κωστόπουλου, του καθηγητή ιταλικών).

            Δεν είμαι βιβλιοκριτικός για να κάνω βιβλιοκρισίες, δεν έχω τα εφόδια για κάτι τέτοιο, διαβάζοντας όμως το καταπληκτικό βιβλίο του Τάσου Πασπάλα, ένιωσα την ανάγκη να καταθέσω λίγες λέξεις για την αξία του μόχθου του. Δεν γράφονται τέτοια βιβλία σήμερα, ειδικότερα μάλιστα όταν παράλληλα με τη συγγραφή απαιτείται και ιστορική έρευνα. Για τον λόγο αυτό, ας μου επιτραπεί να το χαρακτηρίσω ώς ιστορικό μυθιστόρημα. Έχει όλα όσα απαιτεί ένα τέτοιο βιβλίο.

            Το ρεμπέτικο τραγούδι που ακούγεται πιο κάτω, είναι φυσικά δική μου επιλογή, αλλά την αφορμή μου την έδωσε ο συγγραφέας διότι το περιλαμβάνει στο έργο του, όταν αναδεικνύει τη δύναμη της αγάπης του Στρατή και της Δάφνης στους τεκέδες του Πειραιά.

            Το βιβλίο «αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου, είναι ένα μοναδικό έργο του συμπολίτη μας Τάσου Πασπάλα. Και επειδή διαβάζοντάς το, νομίζεις πως συμμετέχεις στη πλοκή του, κλείνοντας αυτές τις γραμμές, πάω στη κουζίνα μου να φτιάξω κι εγώ, αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες.

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

https://www.youtube.com/watch?v=Eyp2cTo0SCA