Αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου

 

Αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου

 

Με την λογοτεχνία δεν τα πηγαίνω ιδιαίτερα καλά. Κατά το παρελθόν διάβασα πολλά βιβλία λογοτεχνικά, ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά. Όλα αυτά έκαναν τον όμορφο κύκλο τους στη ζωή μου κι έκλεισαν. Βιβλία όμως εξακολουθώ και διαβάζω και όσοι με γνωρίζουν με αποκαλούν βιβλιοφάγο, διότι ξοδεύω μηνιαίως αρκετά χρήματα για την αγορά τους. Μπορεί εδώ να πει κάποιος: ναι, κι άλλοι άνθρωποι ξοδεύουν για να ζήσουν, δεν τους περισσεύουν χρήματα για βιβλία. Ούτε εμένα μου περισσεύουν, όλα τα πράγματα όμως στη ζωή είναι θέματα επιλογών.

            Το βιβλίο «Αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου», είναι ένα βιβλίο του γαλατσιώτη Τάσου Πασπάλα, γνωστού από τις σαββατιάτικες συνεδρίες του Κονκλάβιου. Από εκεί τον ξέρω αλλά δεν τον ξέρω. Θέλω να πω, μιλάμε με τον γείτονά μας, με τον συμπολίτη μας, με τον εχθρό μας ή με τον φίλο μας, αλλά επί της ουσίας δεν τον γνωρίζουμε και φυσικά ούτε αυτός μας γνωρίζει. Και αυτό διότι κατά κανόνα οι σχέσεις μας είναι συνήθως επιδερμικές, κινούνται σε πολύ στενά πλαίσια.  

            Προμηθεύθηκα το βιβλίο από την παρουσίαση που έκανε προ ημερών στο «Καμίνι». Περισσότερο για να ενισχύσω τη συγγραφική προσπάθεια του συγγραφέα και λιγότερο από ενδιαφέρον – μιάς και όπως προανέφερα, έχω φύγει από την λογοτεχνία. Είναι μεγάλα τα κόστη για συγγραφείς στην Ελλάδα και αν δεν είσαι «πρώτο όνομα», όσο καλά και αν είναι, δεν κάνουν πωλήσεις αντάξιες του περιεχομένου τους. Δεν γνωρίζω πως θα πάει κυκλοφοριακά το βιβλίο αυτό, όμως από καρδιάς εύχομαι να πάει, να είναι καλοτάξιδο.

            Σε 472 σελίδες, ο συγγραφέας συμπυκνώνει με θαυμαστό τρόπο την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας του περασμένου αιώνα, από τη Μικρασιατική Καταστροφή ώς τις μέρες του εμφυλίου. Οι πρωταγωνιστές του έργου του, γίνονται οικείοι στον αναγνώστη που βλέπει σε αυτούς και μία ιστορία από το δικό του ίσως οικογενειακό περιβάλλον. Επτασφράγιστα μυστικά, κρατούν ή χωρίζουν ανθρώπους, οι κλειστές κοινωνίες ασφυκτιούν, σε αυτές ζουν υποκριτές, ήρωες, αντίπαλοι, έρχεται όμως ένας Παπαθανάσης και σαν άλλος παπά Γιάνναρος από τις αδερφοφάδες του Καζαντζάκη, παλεύει για το δίκιο, προφυλάσσει τον αδύνατο και γίνεται από την κοινωνία δακτυλοδεικτούμενος, ο σαλός δεν έχει δικαιώματα, χαλάει τα σάπια ήθη της κοινωνίας – όλα όσα διαδραματίζονται, είναι ο καθρέφτης του κόσμου που έχει χάσει το δρόμο του και επειδή δεν έχει επίγνωση, νομίζει πως πορεύεται σωστά.

            Η πλοκή του βιβλίου είναι συναρπαστική, ο λόγος ρέει εύκολα, δεν βαρύνει με πομπώδεις φράσεις που χρησιμοποιούν οι ονομαστοί κυρίως λογοτέχνες. Οι λέξεις που μεταμορφώνονται σε εικόνες από τον αναγνώστη, φανερώνουν τη λογοτεχνική αξία του συγγραφέα. Από τη στιγμή που αρχίζεις και διαβάζεις, δεν θέλεις να σταματήσεις, είναι όλα τόσο ζωντανά που αν κάνεις ένα διάλειμμα, μία παύση, νομίζεις πως κάτι χάνεις.

            Υπάρχει και κάτι άλλο, για μένα τουλάχιστον σημαντικό, ο αναγνώστης μέσα από τον ρέοντα λόγο του συγγραφέα, μαθαίνει τη γεωγραφία της Ελλάδας σε όλα τα μήκη και πλάτη της, τόσο μέσα από τους πολέμους κι άλλο τόσο από εξορίες, από δεινά που πλήγιασαν αυτή τη χώρα. Δεν παραλείπει να εντάξει στους πρωταγωνιστές του έργου του και ονόματα πραγματικά από τον κύκλο του Κονκλάβιου, τον φωτογράφο Πέτρο Ζάκη, ή τον καθηγητή θεολογίας Νίκο Κωστόπουλο (προφανώς πατέρα του Σωτήρη Κωστόπουλου, του καθηγητή ιταλικών).

            Δεν είμαι βιβλιοκριτικός για να κάνω βιβλιοκρισίες, δεν έχω τα εφόδια για κάτι τέτοιο, διαβάζοντας όμως το καταπληκτικό βιβλίο του Τάσου Πασπάλα, ένιωσα την ανάγκη να καταθέσω λίγες λέξεις για την αξία του μόχθου του. Δεν γράφονται τέτοια βιβλία σήμερα, ειδικότερα μάλιστα όταν παράλληλα με τη συγγραφή απαιτείται και ιστορική έρευνα. Για τον λόγο αυτό, ας μου επιτραπεί να το χαρακτηρίσω ώς ιστορικό μυθιστόρημα. Έχει όλα όσα απαιτεί ένα τέτοιο βιβλίο.

            Το ρεμπέτικο τραγούδι που ακούγεται πιο κάτω, είναι φυσικά δική μου επιλογή, αλλά την αφορμή μου την έδωσε ο συγγραφέας διότι το περιλαμβάνει στο έργο του, όταν αναδεικνύει τη δύναμη της αγάπης του Στρατή και της Δάφνης στους τεκέδες του Πειραιά.

            Το βιβλίο «αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες – επεπόθησεν η ψυχή μου, είναι ένα μοναδικό έργο του συμπολίτη μας Τάσου Πασπάλα. Και επειδή διαβάζοντάς το, νομίζεις πως συμμετέχεις στη πλοκή του, κλείνοντας αυτές τις γραμμές, πάω στη κουζίνα μου να φτιάξω κι εγώ, αυγά μάτια & τηγανιτές πατάτες.

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

https://www.youtube.com/watch?v=Eyp2cTo0SCA

Το αόρατο καρναβάλι του Γαλατσίου

 

Το αόρατο καρναβάλι του Γαλατσίου

 

Μια φορά κι ένα καιρό, στο Γαλάτσι, στη γενέθλια πόλη μας, λάμβανε χώρα μία ωραία εκδήλωση στο Άλσος του Βέικου την Καθαρή Δευτέρα. Φασολάδα, λαγάνα, τραγούδι, χορός, αετοί στον ουρανό, άνθρωποι χαρούμενοι. Σύν τω χρόνω η γιορτή στο Γαλάτσι έγινε θεσμός πανελλήνιας αναγνώρισης, χωρίς πολλά μπιχλιμπίδια, με απλά πράγματα σε έναν ειδυλλιακό χώρο.

Καρναβάλι δεν είχε η πόλη μας και σε αυτό τον τομέα υστερούσε έναντι άλλων πόλεων και κωμοπόλεων έν Ελλάδι, η γιορτή όμως της Καθαρής Δευτέρας, κάλυπτε τρόπον τινά την απουσία καρναβαλιού. Ναι, στην πόλη μας δεν επιτρέπονταν παγανιστικές γιορτές με σάτυρους και με όλη την αμαρτωλή κουστωδία εκείνου του Πάνα του τραγοπόδαρου. Αλήθεια, να ζεί ο Πάνας ή πέθανε, όπως φώναζε κάποτε εκείνος ο Τιβέριος, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας; Άραγε, να πεθαίνουν οι πρωτοθεοί;

Θα αναρωτηθεί εύλογα κανείς και θα πει: καλά, δεν είναι όλα τα καρναβάλια άξια λόγου, αν θέλουμε να κάψουμε τον Ιούδα τον Ισκαριώτη (για παράδειγμα) πάμε αλλού και τον καίμε, γιατί να μολύνουμε την πόλη μας με τέτοια δρώμενα; Εδώ βέβαια, τίθεται ένα ζήτημα, ο Ιούδας πρόδωσε ή παρέδωσε τον Χριστό; Και πήρε τριάκοντα αργύρια που μας πληροφορεί η χριστιανική παράδοση ή δεν πήρε τίποτα διότι δεν υπάρχει αναφορά τέτοια στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη; Τούτα τα χριστιανικά θέματα δεν τα γνωρίζω καλά αλλά μάλλον αγάλματα του πρέπουν του Ιούδα, διότι αν δεν ήταν αυτός ίσως να μην υπήρχε χριστιανισμός. Αν κάνω λάθος, δείξτε κατανόηση σε ένα απολωλό πρόβατο. Ας ανοίξω όμως εδώ μία παρένθεση από τους στίχους του Ευαγγελιστή Ιωάννη[1] στο κεφάλαιο ΙΗ’: «στίχος 2: Ήδει δε και Ιούδας ο παραδιδούς αυτόν τον τόπον, ότι πολλάκις συνήχθη και ο Ιησούς εκεί μετά των μαθητών αυτού. Στίχος 3: ο ούν Ιούδας λαβών την σπείραν και έκ των αρχιερέων και Φαρισαίων υπηρέτας έρχεται εκεί μετά φανών και λαμπάδων και όπλων. Στίχος 4: Ιησούς ούν ειδώς πάντα τα ερχόμενα επ’ αυτόν, εξελθών είπεν αυτοίς: τίνα ζητείτε; Στίχος 5: Απεκρίθησαν αυτώ: Ιησούν τον Ναζωραίον – λέγειν αυτοίς ο Ιησούς: εγώ ειμί, ειστήκει δε και Ιούδας ο παραδιδούς αυτόν μετ’ αυτών. Στίχος 6: ώς ούν είπεν αυτοίς ότι εγώ είμι, απήλθον είς τα οπίσω και έπεσεν χαμαί».

Δεν γνωρίζω την αιτία ή τις αιτίες που ο δήμαρχος της καρδιάς μας κατάργησε τις όμορφες εκδηλώσεις στο Άλσος του Βέικου. Ίσως με αφορμή τον κορωναϊό, τότε που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και μας κουνούσαν το δάχτυλο οι αρμόδιοι, να σκέφτηκε και να είπε: «άσε, κάθε μέρα ένα μεγάλο καρναβάλι είναι η πόλη μας, τι θέλω και τις αποκριάτικες γιορτές; Καλά κάθεται στις τηλεοράσεις του το εκλογικό μου σώμα και φυραίνει το μυαλό του με άχρηστα πράγματα, γιατί να το βγάλω στον καθαρό αέρα; Για να ξυπνήσει;».

Μιάς και δεν γνωρίζουμε τους πραγματικούς λόγους που η δημοτική αρχή του δημάρχου της καρδιάς μας κατάργησε την Καθαρή Δευτέρα, μπορούμε να κάνουμε υποθέσεις. Πέραν του δημάρχου, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος επί του πολιτισμού, ίσως κατανοήσει το εύλογο ερώτημα των κατοίκων του Γαλατσίου και μας δώσει μία σαφή απάντηση. Γιατί καταργήθηκε η γιορτή της Καθαρής Δευτέρας και γιατί η πόλη μας δεν συμμετέχει σε αποκριάτικα δρώμενα;

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

https://youtu.be/ldGo1Pq3Ci8?list=PLYutaRBy32amctFrOqX1C7R801u4Q3ecF&t=105

---

[1] Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, έκδοση Αδελφότης Θεολόγων η «Ζωή», Αθήνα 1994. Εγκρίσει της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και της Δ. Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η κυβέρνηση Καρυστιανού θα κάνει τον ναό του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια;

Η κυβέρνηση Καρυστιανού θα κάνει τον ναό του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια;

 

Μάτι, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, ντροπολογία για την συν-επιμέλεια, και πόσα ακόμα φαιδρά που δεν μαθαίνουμε, μας κάνουν και δεν πλήττουμε. Και φυσικά, όλα αυτά γίνονται για το καλό μας και όχι γι’ αυτό που έλεγε ο Θρασύμαχος στον Πλάτωνα: «νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού», δεν θυμάμαι με ακρίβεια τις λέξεις, αλλά αυτό ήταν το νόημα. Η κυρία Κεφαλογιάννη δεν έφτιαξε καμία τροπολογία, απλά αφού τη βρήκε έτοιμη την εκμεταλλεύτηκε. Στο Μάτι -με τους 101 νεκρούς-, η πολιτική ηγεσία δεν έφερε «φυσικά» καμία ευθύνη. Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση «πατάσσει» τη διαφθορά -δια στόματος του κ. Βορίδη. Στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς, όλα καλά, στο τέλος θα την πληρώσει μόνο ο σταθμάρχης, η εύκολη λεία. Κάπως έτσι πορευόμαστε εν μέσω ευδαιμονισμού και εθνικής ανάτασης.

Όλα καλά, μέχρι όμως ν’ ακουστεί το όνομα της κυρίας Καρυστιανού, ότι οδεύει για τη δημιουργία κόμματος. Έχει αυτό το δικαίωμα; Φυσικά και το έχει, όπως όλοι οι Έλληνες υπήκοοι - και γράφω υπήκοοι διότι έτσι μας εμφανίζουν τα επίσημα έγγραφα του κράτους. Θα μπορούσαν φυσικά να μας ανέφεραν και ως Έλληνες πολίτες, αλλά είμαστε πολύ μακριά από τέτοια τύχη.

Ήταν πολύ ευχάριστη η έκπληξη που πήρα, όταν διαπίστωσα μέσω έγκυρων άρθρων, ότι μία γαλατσιώτισσα, ένας δηλαδή άνθρωπος δικός μας, πλαισιώνει το επιτελείο της κυρίας Καρυστιανού, η κυρία Γρατσία. Δεν γνωρίζω τι επαγγέλλεται και ούτε με ενδιαφέρει, αλλά θέλω να εστιάσω στην είδηση, ότι το 2021 μαζί με ένα ζεύγος από τα Καλάβρυτα, πήγαν στον δήμαρχο του Γαλατσίου και συζήτησαν για την παραχώρηση του δήμου, οικοπέδου ευάερου και ευήλιου στα Τουρκοβούνια, για την ανέγερση του ναού του Σωτήρος, του ναού δηλαδή που οραματίστηκε ο Παττακός ο μπετατζής αλλά δεν πρόκανε, όχι επειδή ανέλαβε ο δεκανέας ο Ιωαννίδης το κουμάντο της χώρας αλλά διότι κάπου 450 εκατομμύρια από εισφορές της αγέλης των πιστών, εξαϋλώθηκαν.

Δεν γνωρίζω τι απάντηση έδωσε στο αίτημα της πίστης ο δήμαρχος της καρδιάς μας,  αλλά για να μην ακουστεί κάτι καινούργιο στη συνέχεια, πιθανολογώ ότι ήταν αρνητικός. Ας είναι.

Είμαι όμως χαρούμενος, διότι στις επόμενες εκλογές που η κυρία Καρυστιανού θα αναλάβει τα ηνία της ωραίας πατρίδας μας, θα έχει φαντάζομαι κοντά της την αγαπητή (κι ας μην την γνωρίζω) κυρία Γρατσία. Και τότε, με μία απλή τροπολογία της νύχτας – όπως καλή ώρα με την συν-επιμέλεια, μπορούν τα πράγματα να διορθωθούν και να δούμε πάνω στο αρχαίο βουνό ναό περικαλλή ν’ αγναντεύει τον Σαρωνικό Κόλπο.  

Τότε, όταν με τις δέουσες ενέργειες και τον αγώνα της κυρίας Γρατσία, ανεγερθεί ο ναός του Σωτήρος, τα οικονομικά οφέλη για τον δήμο μας θα είναι πολλά, διότι θ’ ανθίσει και ο θρησκευτικός τουρισμός και θα δώσει ανάσες ζωής στις επιχειρήσεις της πόλης μας.

Δαγκωτό λοιπόν στις επόμενες εκλογές στο κόμμα της κυρίας Καρυστιανού, μήπως και δούμε στο φινάλε την όμορφη πόλη μας να συγκαταλέγεται στις «ιερές πόλεις του κόσμου». Διπλοδαγκωτό και στην κυρία Γρατσία αν αποφασίσει να εκτεθεί στον πολιτικό στίβο. Μόνο από το Γαλάτσι μπορεί να εισπράξει 80-100 χιλ. μονοκούκια.

          Είμαι πολύ χαρούμενος, διότι από δημοσιεύματα των Παραπολιτικών και της Κατιούσας, άντλησα γνώση που δεν κατείχα, γνώση που μπορεί να συμβάλει στην αυτοδυναμία του κόμματος της κυρίας Καρυστιανού.

 

 

 

Ο Πεζοπόρος 

Όντας πολιτισμένος, ζω με καλοσύνη;

Όντας πολιτισμένος, ζω με καλοσύνη;

 

Γιατί δεν έχει μπορέσει ο άνθρωπος ν’ αλλάξει; Αλλάζει μόνο λίγο εδώ κι εκεί κι ωστόσο έχει την απαίτηση να υπάρχει μία καλή κοινωνία. Θέλει τάξη, όχι μόνο μέσα του και στις σχέσεις του -είτε τις προσωπικές είτε άλλου είδους- αλλά θέλει επιπλέον και κάποιο είδος ειρήνης στον κόσμο – θέλει να τον αφήσουν ήσυχο για ν’ ανθίσει, για ν’ αποκτήσει κάποιο είδος ευδαιμονίας. Αν παρατηρήσετε, θα δείτε ότι αυτή ήταν πάντα η απαίτηση της ανθρωπότητας σε όλη την ιστορία της, από την αρχαιότητα. Κι ωστόσο, όσο πιο πολιτισμένος γίνεται ο άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερη αταξία δημιουργεί και τόσο περισσότεροι πόλεμοι γίνονται. Η γη δεν έχει γνωρίσει μέχρι τώρα κάποια εποχή απαλλαγμένη από πολέμους – άνθρωποι να σκοτώνουν ανθρώπους, η μία θρησκεία να εξολοθρεύει την άλλη, ένας θεσμός να κυριαρχεί και να εξαφανίζει τον άλλον, ένας οργανισμός να καταπιέζει τους άλλους.

          Η δημιουργία μιάς καλής κοινωνίας έχει υπάρξει το όνειρο των αρχαίων Ελλήνων, των Αιγυπτίων, των Ινδών, ίσως κι άλλων αρχαίων λαών. Και μία καλή κοινωνία μπορεί να υπάρξει μόνο όταν το ανθρώπινο γένος είναι καλό, αφού όντας καλό γεννάει καλοσύνη, φέρνει καλοσύνη μέσα στις σχέσεις του, στις πράξεις του, στον τρόπο της ζωής του.

          Καλό σημαίνει επίσης κι αυτό που είναι ωραίο. Η λέξη «καλό» πρέπει να γίνει πολύ καθαρά κατανοητή. Όταν υπάρχει καλοσύνη μέσα σου, τότε ό,τι και να κάνεις θα είναι καλό: οι σχέσεις σου, οι πράξεις σου, ο τρόπος που σκέφτεσαι. Μπορεί κανείς να πιάσει όλη τη σημασία αυτής της λέξης, την εξαιρετική ποιότητα αυτής της λέξης, μέσα σε μία στιγμή.

          Η καλοσύνη δεν είναι το αντίθετο του κακού, η καλοσύνη είναι εντελώς άσχετη από κάτι άσχημο, φθονερό, κακό, από κάτι που δεν είναι ωραίο. Το καλό υπάρχει από μόνο του. Αν πείς ότι το καλό είναι συνέπεια του κακού, του φθονερού, του άσχημου, τότε το καλό έχει μέσα του κακό, το άσχημο, το βάναυσο, επομένως το καλό πρέπει να είναι -και είναι- εντελώς άσχετο με ό,τι δεν είναι καλό.

          Το καλό δεν μπορεί να υπάρξει, όταν υπάρχει αποδοχή οποιασδήποτε αυθεντίας. Η αυθεντία είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο. Υπάρχει η αυθεντία των νόμων, που ο άνθρωπος την έχει φτιάξει μέσα από πάρα πολλούς αιώνες. Υπάρχουν οι νόμοι της φύσης. Υπάρχουν οι νόμοι των προσωπικών μας εμπειριών στους οποίους υπακούμε, οι νόμοι των μικρόψυχων αντιδράσεών μας που κυριαρχούν στη ζωή μας. Υπάρχει έπειτα ο νόμος των θεσμών, ο νόμος των οργανωμένων πεποιθήσεων, που αποκαλούνται θρησκείες και δόγματα. Λέμε, λοιπόν, ότι η καλοσύνη είναι εντελώς άσχετη από κάθε είδος αυθεντίας.

          Αναρωτιέται κανείς, μπορεί ένας άνθρωπος που ζει μέσα σε μία κοινωνία όπου υπάρχουν οι πιέσεις των θεσμών, οι πιέσεις κάποιας πίστης, οι πιέσεις από την αυθεντία των λειτουργών της θρησκείας, μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να είναι καλός; Γιατί μόνο αν είσαι καλός, τότε μόνο θα δημιουργηθεί μία διαφορετική κοινωνία. Μπορεί λοιπόν, ζώντας κανείς μέσα σ’ αυτό τον κόσμο -γάμος, παιδιά, δουλειά- να είναι καλός; Κατατίθεται η λέξη «καλός» με πολύ προσοχή, με την έννοια της μεγάλης ευθύνης, φροντίδας, προσοχής, επιμέλειας, αγάπης. Η λέξη «καλός» τα περιλαμβάνει όλα αυτά. Είναι δυνατόν αυτό για εσάς; Αν όχι, τότε αποδέχεστε την κοινωνία έτσι όπως είναι. Αν θέλετε να δημιουργήσετε μία διαφορετική κοινωνία ουσιαστικά καλή, με τη σημασία που χρησιμοποιείτε εδώ η λέξη, αυτό απαιτεί προσοχή, δηλαδή ενέργεια. Απαιτεί τεράστια ενέργεια. Οι άνθρωποι έχουν πολλή ενέργεια κι όταν θέλουν να κάνουν κάτι, το κάνουν.

          Τι εμποδίζει αλήθεια κάθε ανθρώπινο πλάσμα από το να είναι ολοκληρωτικά καλό; Ποιο είναι το εμπόδιο; Σε τι σταματάει; Γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα δεν είναι γεμάτα πνευματική υγεία, καλά; Εκείνος που παρατηρεί, συνειδητοποιεί τι είναι ο κόσμος και ότι ο κόσμος είναι αυτός ο ίδιος, ότι ο κόσμος δεν είναι διαφορετικός από αυτόν, ότι αυτός έχει δημιουργήσει τον κόσμο, την κοινωνία, τα αναρίθμητα δόγματα, τα πιστεύω τους, τα τελετουργικά τους, τις διακρίσεις τους, τις φατρίες τους. Τα ανθρώπινα πλάσματα το έχουν δημιουργήσει όλο αυτό. Και είναι αυτό που μας εμποδίζει να είμαστε καλοί; Μήπως είναι επειδή έχουμε κάποια πίστη ή επειδή είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι με τα προσωπικά μας προβλήματα, τους φόβους, τα άγχη, την αναζήτηση κάποιας ολοκλήρωσης, με την αναζήτηση ταύτισης με το ένα ή το άλλο; Αυτά είναι που εμποδίζουν ένα ανθρώπινο πλάσμα να είναι καλό;

          Το μεγάλο χάος και η αταξία που υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι κίνδυνος για τη ζωή. Επομένως, οποιοσδήποτε παρατηρεί σοβαρά τον εαυτό του και τον κόσμο, θα πρέπει να κάνει αυτά τα ερωτήματα. Οι επιστήμονες, οι πολιτικοί, οι φιλόσοφοι, οι ψυχαναλυτές, οι πάσης φύσεως ειδικοί, δεν έχουν επιλύσει τα ανθρώπινα προβλήματα – έχουν προσφέρει κάθε είδους θεωρία, αλλά δεν έχουν επιλύσει τα προβλήματα. Κανένας άλλος δεν θα το κάνει. Εμείς πρέπει να λύσουμε αυτά τα προβλήματα από μόνοι μας, γιατί εμείς τα δημιουργήσαμε. Δεν είμαστε όμως πρόθυμοι να εξετάσουμε τα προβλήματα μας και να εμβαθύνουμε σ’ αυτά, για να ερευνήσουμε, γιατί ζούμε μία τελείως εγωπαθή κι εγωιστική ζωή.

          Τι θα μας κάνει ν’ αλλάξουμε; Περισσότερες κρίσιμες στιγμές; Διαφορετικές μορφές διακυβέρνησης; Διαφορετικές εικόνες; Διαφορετικά ιδανικά; Τα έχετε ήδη δοκιμάσει όλα αυτά σε μεγάλη ποικιλία και παρ’ όλ’ αυτά δεν αλλάξατε. Όσο πιο περίπλοκη γίνεται η εκπαίδευσή μας, όσο πιο πολιτισμένοι γινόμαστε -πολιτισμένοι με την έννοια ότι απομακρυνόμαστε από τη φύση- τόσο πιο απάνθρωποι γινόμαστε. Τι πρέπει λοιπόν να κάνει κανείς; Μιάς και κανένα απ’ όλα αυτά τα εξωτερικά πράγματα δεν θα με βοηθήσει, τότε είναι προφανές ότι εγώ μόνος μου πρέπει να κατανοήσω τον εαυτό μου.

          Πρέπει να δω τι είμαι και ν’ αλλάξω τον εαυτό μου ριζικά. Και τότε γεννιέται από αυτό καλοσύνη. Και τότε μπορεί κανείς να δημιουργήσει μία καλή κοινωνία.  

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

        

Μια ιστορία αγάπης στον καιρό του μίσους

Μια ιστορία αγάπης στον καιρό του μίσους

 

Σήμερα το πρωί, καθόμουν στην λατρεμένη πόλη, στο Γαλάτσι μας, κι απολάμβανα τον καφέ μου. Το κρύο ήταν αισθητό αλλά η σόμπα υγραερίου που είχε το Hasta Luego και δούλευε στο φούλ, πύρωνε τον χώρο και παράλληλα οι καρδιές των θαμώνων ήσαν ζεστές. Καθόμουν σε μια γωνιά, μόνος και ξεφύλλιζα την Οδύσσεια του Καζαντζάκη, δώρο εορταστικό που έκανα στον εαυτό μου και που είχα αγοράσει προ ώρας από βιβλιοπωλείο της Αθήνας. Με είδε κάποιος περαστικός με το βιβλίο ανά χείρας και θέλοντας να πει κάποια εξυπνάδα, τον ακούω να μου λέει: και γιατί δεν αγόρασες την Ιθάκη του Τσίπρα; Τον κοίταξα καλά, με εκείνο το παρατεταμένο βλέμμα που τσακίζει κόκαλα, δεν μπήκα στον κόπο να απαντήσω σε έναν ηλίθιο συμπολίτη μου και ήπια μια γουλιά από τον υπέροχο καφέ μου ήσυχος, αγνοώντας τον.

          Πιο κεί, σε ένα άλλο τραπέζι καθόντουσαν τρείς φίλοι όπως κατάλαβα από την οικειότητα με την οποία μιλούσαν. Δίχως να το θέλω όμως, έγινα μάρτυρας των όσων έλεγαν, ή μάλλον, για να γίνω ακριβέστερος, ο ένας από τους τρείς, ιστορούσε στους άλλους δύο για την αγάπη της ζωής του και πως αυτή χάθηκε στη κίτρινη σκόνη. Ας τον παρακολουθήσουμε στον γεμάτο πόνο λόγο του:

«Έχουν περάσει τόσα χρόνια μα αυτό το κορίτσι έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου. Όταν την αντίκρυσα για πρώτη φορά στην Πάτμο ένα καλοκαίρι, γύρισε ο κόσμος ανάποδα, ταράχθηκα, ο ήλιος άρχισε να ανατέλει κι ας ήταν λίγο πριν το σούρουπο, η καρδιά μου πήγαινε να εκραγεί από το φως που έκαψε τα σωθικά μου. Την έβλεπα και δεν περπατούσε, μετεωριζόταν στο χώρο και τον είχε κατακτήσει. Λύγισα, δείλιασα, προβληματίστηκα, μα πάλι, σκέφτηκα, αν δεν της μιλήσω, θα κουβαλάω βάρος για όλη τη ζωή μου. Έτσι γνώρισα τη Βασιλική μου, μονάχα το χαμόγελό της έγινε μια τεράστια αγκαλιά. Από τη μέρα εκείνη γίναμε αχώριστοι.

Η Βασιλική ήταν από τη Λειβαδιά αλλά σπούδαζε στην Αθήνα, εγώ όπως ξέρετε, εδώ γεννήθηκα κι εδώ μένω, αυτή έμενε στους Ελληνορώσους, μια δρασκελιά δρόμος είναι από εδώ.

Όταν έφυγε και πήγε στο Λονδίνο για να κάνει το μεταπτυχιακό της, εγώ σάλεψα, όμως δεν είχα το δικαίωμα να σταθώ εμπόδιο στις σπουδές της. Ερχόταν τακτικά στην Αθήνα, δεν έχω παράπονο, με λάτρευε κι αυτή όπως κι εγώ. Ζούσαμε έναν έρωτα στα άκρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, χαρές, πίκρες, εντάσεις, αγκαλιές, δάκρυα, πάθη, ναι πάθη. Αυτός δεν είναι ο έρωτας; Τη μία σε κάνει θεό και την άλλη σε κάνει δούλο; Τι μία σε κάνει πλούσιο και την άλλη φτωχό;

Μην τα πολυλογώ, μία μέρα μιλούσαμε στο τηλέφωνο και κουβέντα στη κουβέντα, τσακωθήκαμε, δεν ήταν ούτε η πρώτη μα ούτε η τελευταία φορά. Ήταν όμως εκείνη η φορά που καθώρισε τη πορεία μας. Κλείσαμε το τηλέφωνο και από τον εκνευρισμό μου δεν μπορούσα να συνέλθω. Δεν μου πέρναγε. Μη αντέχοντας αυτή την κατάσταση, την άλλη μέρα έφυγα αεροπορικώς για το Λονδίνο, ήθελα να τη δω και να συνεχίσουμε τον τσακωμό μας από εκεί.

        Λονδίνο, πήγα να βρω τον Γ.Π στο ξενοδοχείο … και αμέσως μετά έφυγα με τραίνο για το University of Bath, στην άκρη της ομώνυμης πόλης. Πέρασα την κεντρική πύλη και σοκαρίστηκα, ατέλειωτα κτίρια σε μία τεράστια έκταση, που να ψάξω για το κορίτσι μου; Τόσος κόσμος εδώ μέσα, χάνεσαι. Ήμουν και άυπνος και νηστικός δυό μέρες από τα νεύρα μου, σκέφτηκα κάπως ψύχραιμα, ας πάω στη πόλη δίπλα κάτι να βάλω στο στόμα μου για ν’ αντέξω. Πράγματι, βλέπω ένα εστιατόριο, μπήκα μέσα και κάθισα, χάζευα τον κατάλογο κι έρχεται η σερβιτόρα για την παραγγελία. Επειδή τα αγγλικά μου δεν ήταν της προκοπής, της δείχνω με το δάκτυλο στον κατάλογο, this and this, αυτή με κοίταξε κάπως, κάτι μου έλεγε, δεν καταλάβαινα, εγώ επέμενα, this and this και κάποια στιγμή φεύγει κάπως τσαντισμένη με την παραγγελία μου. Έπειτα από λίγο επιστρέφει και μου φέρνει δύο πιάτα, το ένα είχε κρέας και το άλλο ψάρι. Τα έφαγα και τα δύο δίχως πολλά, πλήρωσα κι έφυγα για το Πανεπιστήμιο.

Όπως περπατούσα δίχως να ξέρω τι να κάνω, βλέπω μία παρέα από φοιτητές και φοιτήτριες και τους ρωτάω αν γνωρίζουν την Βασιλική Ρ. Ένα κορίτσι μου λέει: ναι την ξέρω, και πήγα να λιποθυμήσω από τη χαρά μου και την αϋπνία. Ακολούθησα τις οδηγίες της, βρήκα το δωμάτιο της κι άφησα τη βαλίτσα μου να μου φύγει ένα βάρος. Βγήκα πάλι στους δρόμους του Πανεπιστημίου και κοιτούσα δεξιά κι αριστερά να δω το κορίτσι μου. Δεν την είδα εγώ, αυτή με είδε κι έβγαλε φωνή σπαρακτική, έπεσε στην αγκαλιά μου και την έσφιξα δυνατά, Δεν υπήρχαν πιά νεύρα, εκνευρισμός, τίποτα από αυτά, μια τεράστια αγκαλιά μονάχα.

Κάθισα μαζί της μια εβδομάδα. Όταν έπρεπε να φύγω, επέστρεψα με το τραίνο στο Λονδίνο. Εκεί στην αποβάθρα, σφιχτο-αγκαλιαστήκαμε και χωρίσαμε. Εκείνη ήταν βέβαιη για τη συνέχιση του πάθους μας, εγώ, εγώ όταν απομακρυνόταν το τραίνο, ήξερα μέσα μου ότι δεν θα την ξαναδώ ποτέ. Και δεν την ξαναείδα. Από τότε μέχρι και σήμερα, όταν με βλέπω στον καθρέπτη μου, με μουτζώνω για το κορίτσι μου που το άφησα, δίχως ποτέ να της εξηγήσω. Αλλά τι να της εξηγήσω αλήθεια; Πως ήμουν τρελός γι’ αυτήν;».

Σταμάτησε την ιστορία του ξαφνικά ο Σ. κι ένας από τους δυό φίλους του, του λέει: καλά βρε Σ. λοξός είσαι; Άφησες αυτό το κορίτσι και τώρα τι μας λές; Πως την σκέφτεσαι όλα αυτά τα χρόνια κάθε ώρα και μέρα; Την ώρα εκείνη, που άπαντες οι θαμώνες άκουγαν την τραγική ιστορία, ένα μεγάλο δάκρυ, κυλούσε αργά από το δεξί του μάγουλο.

Η καθημερινή ζωή στη πόλη μας, έχει και τις ανθρώπινες πλευρές της.

  

 

 

 

Ο Πεζοπόρος 

Ο πόλεμος στη σύγχρονη ζωή μας

Ο πόλεμος στη σύγχρονη ζωή μας

Συνήθως αποφεύγω να διαβάζω ειδήσεις -ειδικότερα το πρωί- κι αυτό διότι δεν θέλω να γίνομαι κοινωνός του παράλογου, είτε αυτό αφορά τα δικά μας είτε τα διεθνή γεγονότα, από τόσο νωρίς. Αργότερα, χαλάω όχι παραπάνω από δέκα λεπτά της ζωής μου, και ακούω τις γνώμες των άλλων, των ειδικών, των αναλυτών, των πολεμοκάπηλων, όλων αυτών που ζούνε από τον πόνο και τη δυστυχία του διπλανού τους, του συμπολίτη τους, του συνανθρώπου τους γενικότερα.

            Στοιχειώδη λογική να έχει κανείς, αντιλαμβάνεται εύκολα πως όλο αυτό που βιώνουμε, δεν έχει σχέση με την πραγματική ζωή μα με τον φόβο. Αυτός κυριαρχεί διότι εντέχνως οι έχοντες την κάθε μορφή εξουσίας, όχι μόνο τον συντηρούν με μαεστρία αλλά τον έχουν εξελίξει σε βαθμό τέτοιο που, δεν είναι εύκολα διακριτός αλλά εργάζεται ύπουλα στο υποσυνείδητο. Το αδύναμο υποσυνείδητο τον δέχεται άκριτα και γίνεται ο αφέντης του.

            Βλέπουμε κοντά μας πολέμους, φτώχεια, σφαγές αθώων ανθρώπων, εξαθλίωση, και σκύβουμε παθητικά το κεφάλι μας από τον φόβο. Κατηγορούμε ο ένας τον άλλον για τις διαφορετικές πολιτικές ιδέες που έχουμε -΄αν έχουμε, διότι εγώ τις έχω αποβάλει από τη ζωή μου σαν τη γέννηση του κακού-, στεκόμαστε απαξιωτικά σ’ αυτούς που πιστεύουν διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα από τα δικά μας - τα δικά σας, διότι και από αυτά έχω φύγει, δεν δίνω ουδεμία βαρύτητα στις θρησκείες και σε ό,τι αυτές πρεσβεύουν.  

            Γενικότερα οι άνθρωποι, έχοντας μπολιασμένη στο πετσί τους τη δουλικότητα, θέλουν κάπου να πιστεύουν και δεν καταλαβαίνουν ότι η κάθε λογής πίστη στέκεται απέναντι από την ελευθερία του. Το ίδιο και η «ελπίδα», αυτή η όμορφη λέξη όπως έχω ακούσει να την αποκαλούν, και πάλι δεν καταλαβαίνουν ότι αν αφαιρεθεί η ελπίδα από τη ζωή μας, έχουμε κάνει ένα μικρό έστω βήμα προς την ελευθερία. Η ελπίδα, η αναμονή δηλαδή για κάτι, κρατάει δέσμιο τον άνθρωπο αλλά εφόσον του αρέσει να ελπίζει – να περιμένει κάτι που θα του αλλάξει τη ζωή υποτίθεται, ας τον αφήσουμε να ελπίζει. Μπορεί κατά το τέλος της ζωής του να αναρωτηθεί: τόσο χρόνια περίμενα άδικα και ξέχασα να ζήσω.

            Το ξέρω, ο πολύς κόσμος δεν συμφωνεί με αυτά που γράφω. Αλλοίμονο αν έγραφα όμως ό,τι αρέσει στον κόσμο. Αν το έκανα, θα γινόμουν κι εγώ μέρος της μάζας, μα όπως είναι γνωστό, έννοιες όπως μάζα, λαός, δεν μου λένε κάτι, αντίθετα τις αποφεύγω για να διατηρώ την ψυχική μου υγεία.

            Κανείς στον πλανήτη δεν νοιάζεται για τον άνθρωπο. Για όλους τους υποψήφιους τρόφιμους των φρενοκομείων που κυβερνάνε τον κόσμο, οι άνθρωποι δεν είναι παρά αριθμοί, αναλώσιμοι, τίποτα περισσότερο. Και η κάθε λογής ιδεολογία, νοιάζεται για τους δικούς της μονάχα ανθρώπους, τους οπαδούς της. Εν τοίς πράγμασι που λένε, δεν πιστεύουμε πουθενά και δεν περιμένουμε τίποτα από πουθενά. Μονάχα έτσι μπορούμε να δούμε τον κόσμο καθαρότερα και να αρχίσουμε να ζούμε. Αν δεν φοβόμαστε …

 

 

Ο Πεζοπόρος 

Ὁ Ἀχιλλέας - ἀπὸ τὸν Λόφο του Κόκου στοὺς ὠκεανοὺς τοῦ κόσμου

Ὁ Ἀχιλλέας - ἀπὸ τὸν Λόφο του Κόκου στοὺς ὠκεανοὺς τοῦ κόσμου

 

Τὸ καλοκαίρι ποὺ μᾶς πέρασε, γιὰ δυὸ περίπου μῆνες ἦταν ξέμπαρκος. Δὲν ἔκανε διακοπὲς, ὄχι, ὅμως, εἶχε στρωθεῖ στὸ διάβασμα διότι ἔδινε ἐξετάσεις στὴ Σχολὴ Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ στὸν Ἀσπρόπυργο - ἀπὸ τρίτος μηχανικὸς ποὺ ἦταν, πήγαινε γιὰ δεύτερος. Τέλη Αὐγούστου ἢ ἀρχὲς Σεπτέμβρη ποὺ βγῆκαν τὰ ἀποτελέσματα, εἶδε τὸ ὄνομά του στὸν μικρὸ κατάλογο τῶν ἐπιτυχόντων. Πλέον εἶναι δεύτερος μηχανικός, μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ γίνει πρῶτος – πάλι φυσικὰ μὲ ἐξετάσεις. ἀλλὰ αὐτὴ ἡ βαθμολογικὴ ἄνοδος θὰ πραγματοποιηθεῖ ἔπειτα ἀπὸ δυό-τρία χρόνια.  

Ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ὑποχρέωση αὐτὴ καὶ ἀφοῦ ἔλαβε γνώση γιὰ τὴν βαθμολογική του ἐξέλιξη ἡ ἑταιρεία του, περίμενε κάλεσμα γιὰ τὸ ἑπόμενο μπάρκο στοὺς ὠκεανοὺς τῆς γῆς. Ταξίδευε μὲ ποντοπόρα πλοῖα τοῦ μεγαλύτερου ἑλληνικοῦ ὁμίλου, τῆς Ἀγγελικούση, μιᾶς ἐκ τῶν πρώτων πλοιοκτητριῶν στὸν κόσμο. Ὅμως, καὶ στὸ καινούργιο μπάρκο ποὺ περίμενε, θὰ πήγαινε ὡς τρίτος μηχανικός, διότι κατὰ τὰ ἔθιμα τῆς ναυτοσύνης, θὰ ἀναλάμβανε καθήκοντα δεύτερου μηχανικοῦ ἀπὸ τὸ ἑπόμενο ταξίδι του. Δηλαδή, ἂν ὑπολογίσουμε ἕνα ταξίδι σὲ ποντοπόρο πλοῖο νὰ διαρκεῖ 6-8 μῆνες, ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ τὸ διάστημα θὰ ἀναλάβει ὑπηρεσία ὡς δεύτερος μηχανικὸς τοῦ ὁμίλου τῆς  Ἀγγελικούση. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο γίνεται καὶ ἡ μετάβαση ἀπὸ δεύτερο σὲ πρῶτο μηχανικό. Ὅμως, τὸ μπάρκο ποὺ περίμενε, ἦλθε, κι ἔτσι, θά πέταγε μέχρι τὸν Περσικὸ Κόλπο γιὰ νὰ συναντήσει τὸ πλοῖο του ποὺ βρισκόταν ἀρόδου. Τὸ μπάρκο ὅμως ἐπικαιροποιήθηκε ἐκ νέου ἀπὸ τὴν ἑταιρεία κι ἔτσι ἄλλαξε κατεύθυνση ἡ πτήση του καὶ πῆρε τὸ πλοῖο ἀπὸ λιμάνι τῆς Βραζιλίας.

 

Οἱ γνώσεις ὑποδομῆς γιὰ νὰ γίνεις μηχανικὸς στὸ ἐμπορικὸ ναυτικό, ἀπαιτοῦν μαθηματικά, χημεία, φυσική, πληροφορικὴ καὶ ἀγγλικά, ὅπως καὶ μαθήματα εἰδικότητας: θερμοδυναμική, ἀντοχὴ ὑλικῶν, μηχανὲς ἐσωτερικῆς καύσης, ναυτικὲς μηχανὲς καὶ βοηθητικὰ μηχανήματα πλοίων, ἠλεκτρικὲς μηχανές, συστήματα αὐτόματου ἐλέγχου κ.ἄ.

Ἕνας μηχανικὸς ἐργάζεται σὲ ἀρκετὰ δύσκολες συνθῆκες, καθὼς ἡ δουλειά του εἶναι κυρίως στὸ μηχανοστάσιο, ὅπου ὁ θόρυβος εἶναι ἀρκετὰ ἐνοχλητικὸς καὶ ἡ θερμοκρασία ὑψηλή. Σήμερα, πάντως, ἡ δουλειὰ τοῦ μηχανικοῦ εἶναι πιὸ εὔκολη, καθὼς ὁ χῶρος τοῦ μηχανοστασίου εἶναι πλήρως αὐτοματοποιημένος καὶ ὁ ἔλεγχος γίνεται ἀπὸ εἰδικὸ θάλαμο. Ὁ μηχανικὸς ἔχει πολλὲς εὐθύνες, χρειάζεται νὰ κάνει χειρωνακτικὴ ἐργασία, ἀλλὰ καὶ νὰ κάνει νυχτερινὲς βάρδιες. Ἐπιπλέον, θὰ πρέπει νὰ μάθει νὰ συνεργάζεται μὲ ἀνθρώπους διαφόρων ἐθνικοτήτων ποὺ ἔχουν ἄλλες συνήθειες καὶ ἔθιμα. Ὡς ἐργαζόμενος σὲ πλοῖο ἀπουσιάζει ἀπὸ τὸ σπίτι γιὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα. Πάντως, οἱ συνθῆκες διαβίωσης στὰ σύγχρονα πλοῖα ἔχουν βελτιωθεῖ σημαντικά.

 

Ὁ μηχανικὸς σὲ ποντοπόρα πλοῖα εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴ συντήρηση, τὴ λειτουργία καὶ τὴν ἀσφάλεια τοῦ μηχανοστασίου τοῦ πλοίου, ἐξασφαλίζοντας τὴν ὁμαλή του πλεύση. Οἱ κύριες ἁρμοδιότητές του περιλαμβάνουν τὴ διασφάλιση τῆς σωστῆς λειτουργίας τῶν μηχανῶν, τὴ διαχείριση καυσίμων καὶ λιπαντικῶν, τὸν προγραμματισμὸ καὶ τὴν ἐπίβλεψη τῶν ἐργασιῶν συντήρησης καὶ τὴ διαχείριση τῶν ἀνταλλακτικῶν.

Ἀναλυτικότερα γιὰ τὶς ἁρμοδιότητές του:

n  Διασφάλιση λειτουργίας: Φροντίζει γιὰ τὴν ὁμαλὴ καὶ ἀσφαλῆ λειτουργία ὅλων τῶν μηχανῶν τοῦ πλοίου.

n  Διαχείριση ὑλικῶν: Διαχειρίζεται τὴν προμήθεια, παραλαβὴ καὶ ἀπογραφὴ καυσίμων, λιπαντικῶν καὶ ἀνταλλακτικῶν.

n  Συντήρηση: Προγραμματίζει καὶ ἐπιβλέπει ὅλες τὶς ἀπαραίτητες ἐργασίες συντήρησης, τόσο σὲ προληπτικὸ ὅσο καὶ σὲ διορθωτικὸ ἐπίπεδο.

n  Οἰκονομικὴ διαχείριση: Ἐργάζεται γιὰ τὴν ἐλαχιστοποίηση τῶν ἐξόδων, μὲ ἔμφαση στὴ σωστὴ καὶ ἀποδοτικὴ κατανάλωση καυσίμων καὶ λιπαντικῶν.

n  Συνεργασία: Συνεργάζεται στενὰ μὲ τὸν πλοίαρχο καὶ τὸ ὑπόλοιπο πλήρωμα γιὰ τὶς ἐπιχειρησιακὲς ἀνάγκες τοῦ πλοίου.  

 

Ὁ Ἀχιλλέας, εἶναι ἄνθρωπος τῆς πόλης μας, ἐδῶ γεννήθηκε -στό Λόφο τοῦ Κόκου[1]-, ἐδῶ πῆγε στὰ σχολεῖα, ἐδῶ ἔχει τοὺς φίλους του. Ἀλλὰ τὸν κέρδισε ἡ θάλασσα, οἱ ὠκεανοί, ἡ γαλήνη καὶ ἡ ἀντάρα τῆς φύσης. Δὲν εἶναι ὅ,τι καλύτερο νὰ ταξιδεύεις μὲ 12-14 μποφὼρ σὲ ἕνα δεξαμενόπλοιο, γιὰ μένα τοὐλάχιστον. Γιὰ τὸν Ἀχιλλέα ὁ φουρτουνιασμένος Εἰρηνικὸς ἢ ὁ Ἀτλαντικὸς ὠκεανός, δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ μία συνήθεια. Πολλὲς φορὲς δέ, ὅπως λέει, ἐπιδιώκει νὰ βρίσκεται στὴ γέφυρα μὲ δύσκολους καιρούς, τοῦ ἀρέσει νὰ βλέπει νὰ σκεπάζουν τὸ πλοῖο τὰ θηριώδη κύματα.

Πρὸ ἡμερῶν, τὸ πλοῖο στὴ Βραζιλία, φόρτωνε πετρέλαιο γιὰ τὴν Κίνα. Τώρα ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτὲς εἶναι κάπου στὸν Ἰνδικὸ ὠκεανό, κοντὰ στὸ Port Louis τοῦ Μαυρικίου. Ἀπὸ τὴν Κίνα τὸ πλοῖο θὰ πάρει ἄλλο προορισμό, καὶ ἄλλο, καὶ ἄλλο…. Τὰ ποντοπόρα πλοῖα δὲν σταματᾶνε σχεδὸν ποτὲ νὰ διαπλέουν ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο ὡς τὸ ἄλλο τὸν πλανήτη.   

 

Ὁ Ἀχιλλέας, εἶναι δὲν εἶναι 30 ἐτῶν καὶ μαθαίνει καλὰ τοὺς ὠκεανούς, τοὺς κινδύνους ποὺ ἔχουν μὰ καὶ τὴ χαρὰ ποὺ σοῦ χαρίζουν ὅταν εἶσαι στὸ κέντρο τους καὶ τὰ πάντα -πάνω καὶ κάτω- ἔχουν τὶς ἀποχρώσεις τοῦ γκρί καί τοῦ γαλάζιου. Μὰ καὶ οἱ βραδιὲς εἶναι συναρπαστικὲς στοὺς ὠκεανοὺς διότι τὰ ἀστρικὰ συστήματα σοῦ δείχνουν ὁλοκάθαρα τὴν πορεία σου. Εἰδικότερα τώρα ποὺ βρίσκεται στὸν Ἰνδικὸ ὠκεανό, ὁ Σταυρὸς τοῦ Νότου εἶναι ὁδηγὸς ἀλλὰ καὶ σύντροφος πολύτιμος στὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς.

Καλὰ ταξίδια Ἀχιλλέα στὰ λιμάνια καὶ στοὺς ὠκεανοὺς τοῦ κόσμου!

 

 

 

 

Ὁ Πεζοπόρος

---

[1] Κόκος= χαϊδευτικὸ τοῦ Κώστα. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀρβανίτικη γλῶσσα. Ἂν διαφωνεῖτε, δὲν ἔχετε παρὰ νὰ δεῖτε ἕνα καλὸ λεξικό – καὶ ὅταν λέω καλό, δὲν ἐννοῶ τοῦ Μπαμπινιώτη.