Ὁ καλοπερασάκιας
Ἀρκετὲς
φορὲς
ποὺ
ἀπολαμβάνω
τὸ
καφεδάκι μου ἥσυχος, σὰν
κάτι δαιμονικὸ νὰ
συμβαίνει -δὲν ξέρω πὼς
ἀλλιῶς
νὰ
τὸ
ὀνομάσω-
καὶ
ὁ
νοῦς
γυρίζει πίσω στὸ χρόνο. Ἡ
ἐπιστήμη
ἴσως
αὐτὸ
τὸ
πισωγύρισμα τοῦ μυαλοῦ
νὰ
τὸ
θεωρεῖ
φυσιολογικὸ καὶ
ὄχι
δαιμονικὸ
μιᾶς
καὶ
ζοῦμε
πάντοτε στὸ παρελθόν, ἢ
μᾶλλον,
γιὰ
νὰ
εἶμαι
πιὸ
ἀκριβής,
οἱ
περισσότεροι ἄνθρωποι ζοῦνε
κυριολεκτικὰ στὸ
παρελθόν. Αὐτὴ
ἡ
ἀνωμαλία
τοῦ
ἀνθρώπινου
μυαλοῦ
θὰ
πρέπει νὰ
διερευνηθεῖ κάποια στιγμὴ
καὶ
νὰ
καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αὐτό.
Αὐτὸ
ποὺ
λέμε παρόν, τὸ τώρα, ἐπὶ
τῆς
οὐσίας
δὲν
ὑπάρχει,
διότι, ὅταν
τὸ
σκεφτοῦμε,
ἀποτελεῖ
ἤδη
παρελθόν. Ἂν κάτι ἰσχύει
γιὰ
τὸ
παρόν, μᾶλλον
εἶναι
τὸ
«ἐκτεταμένο
παρόν», ἀλλὰ
γι’ αὐτὸ
ἱκανὴ
νὰ
τὸ
ἐξηγήσει
εἶναι
μόνο ἡ
κβαντομηχανική, ὄχι ἐμεῖς.
Τέλος πάντων, τώρα ποὺ περνᾶνε
αὐτὲς
οἱ
σκέψεις ἀπὸ
τὸ
μυαλό μου, νάσου πάλι καὶ ὁ
γέρο Καραμανλῆς μὲ
τὶς
νοθεῖες
του, νὰ
καὶ
ὁ
ὑποτιθέμενος
«γέρος τῆς
Δημοκρατίας» μὲ τὸν
ἀνένδοτο
ἀγῶνα
του, νὰ
κι ὁ
βασιλόπαις ποὺ τώρα λέγεται ἀλλιῶς,
νὰ
καὶ
ἡ
χούντα ποὺ τὸ
ἔγκλημά
της ἔγινε
«στιγμιαῖο»
νὰ
καὶ
ὁ
λαοπλάνος Ἀνδρέας ποὺ
τσάκισε τοὺς Ἀμερικάνους,
τὴν
ΕΟΚ καὶ
τὸ
ΝΑΤΟ κι ἔκλεψε
τὰ
συνθήματα τοῦ ΚΚΕ, νὰ
κι ὁ
Φλωράκης μὲ τὸ
τσιμπούκι του νὰ λέει κάτι τάχα μου
βαθὺ
καὶ
φιλοσοφικὸ γιά νὰ
συγκινοῦνται
οἱ
ὀπαδοί
του, μιᾶς
καὶ
δὲν
πρόκανε κι αὐτὸς
νὰ
μᾶς
κυβερνήσει, νὰ κι ὁ
κὺρ
Ἀλέξης
ποὺ
ἔσκισε
ὅλα
τὰ
μνημόνια καὶ μετὰ
ἔσκισε
καὶ
τὸ
καλσόν του, νὰ καὶ
ἡ
κατάρα τοῦ τόπου ὁ
Μητσοτάκης ποὺ ὅλοι
πασχίζουν γιὰ τὴν
ἀνατροπή
του. Εἶναι
μακρὺς
ὁ
κατάλογος μὲ ὅλους
αὐτοὺς
τοὺς
ἀπίθανος
τύπους ποὺ μᾶς
κυβέρνησαν, ἢ θέλησαν νὰ
μᾶς
κυβερνήσουν – πάντα γιὰ τὸ
καλό μας.
Τώρα
ποὺ
τὰ
σκέφτομαι αὐτὰ
τὰ
πράγματα τοῦ νεκροῦ
οὕτως
ἢ
ἄλλου
παρελθόντος, ἀρχίζω καὶ
καταλαβαίνω ὅλους αὐτοὺς
τοὺς
καλοπερασάκηδες, τοὺς βολεμένους, αὐτοὺς
ὅλους
ποὺ
κάθονται στὰ καφὲ
κατὰ
παρέες καὶ συνομιλοῦν,
ἀναλύουν,
βρίζονται μεταξύ τους, καὶ παράλληλα πιστεύουν ὅτι
κάτι σπουδαῖο κάνουν στὴ
ζωή τους. Ἀλήθεια ὦ
πολῖτες
τῆς
ἀγαπημένης
πόλης μας, ποιό εἶναι ἀκριβῶς
τὸ
σπουδαῖο
ποὺ
κάνετε; Ἡ
ἀναπαραγωγὴ
τῶν
ὅσων
ἔγιναν;
Ἢ
οἱ
ἀναλύσεις
σας μέσα στὶς ὁποῖες
χάνεστε σὰν ἄλλοι
κοινωνιολόγοι;
Κριτικάρετε
σφόρδρα αὐτοὺς
τοὺς
θεομπαῖχτες
ποὺ
λέγονται πολιτικοί, σὰν περάσουν ὅμως
ἀπὸ
ἕνα
δρόμο, σὰν
σταθοῦν
σὲ
ἕνα
καφέ, σὰν
λειχοπίνακες[1]
τρέχετε δίπλα τους νὰ πάρετε μυρωδιὰ
ἀπὸ
τὴν
ἐξουσία.
Τὴν
ἐξουσία
δὲν
ἀποζητᾶτε
κι ἐσεῖς
γιὰ
νὰ
ὑπερισχύσετε
ἔναντι
τοῦ
διπλανοῦ
σας; Ἔναντι
μιᾶς
ἄλλης
ἰδεολογίας
ὦ
ὑποκριτές;
Κριτικάρετε
πάντοτε τοὺς ἄλλους
ποὺ
ἔχουν
διαφορετικὴ ἰδεολογία
ἀπὸ
τὴ
δική σας, διαφορετικὸ θρησκευτικὸ
δόγμα ἢ
αἵρεση,
διαφορετικὴ ποδοσφαιρικὴ
ὁμάδα,
διαφορετικὸ τρόπο ποὺ
βλέπουν τὰ πράγματα μέσα ἀπὸ
τὸν
μικρόκοσμό τους. Τὸν ἑαυτό
σας τὸν
ἔχετε
κριτικάρει ποτέ; Ἔχετε ἀναρωτηθεῖ
ποτὲ
ποιοί εἶστε;
Βάλτε τὰ
πράγματα κάτω μὲ ψυχρὴ
λογικὴ
καὶ
μὴ
βρίζετε καὶ κριτικάρετε τοὺς
ἄλλους
διότι εἶναι
σὰν
νὰ
τὸ
κάνετε στὸν ἑαυτό
σας. Αὐτοὺς
ὅλους
ποὺ
βάζετε στὴν καθημερινότητά σας καὶ
τοὺς
τρέφετε μὲ τὴν
ἐνέργειά
σας, ἐσεῖς
δὲν
τοὺς
ψηφίσατε; Εἴδωλά σας δὲν
εἶναι;
Ψηφίσατε κάποιον ποὺ εἶναι
σὰν
κι ἐσᾶς,
δὲν
τὸ
καταλαβαίνετε ὦ πολῖτες
του Γαλατσίου; Ὁπότε, ἂν
σᾶς
ἀρέσει
νὰ
ἀσκεῖτε
κριτικὴ
ἐπὶ
τῶν
πάντων, κάντε τὴν ἐπανάστασή
σας κι ἀρχίστε
νὰ
κρίνετε ἐσᾶς
τοὺς
ἴδιους.
Κοιτᾶξτε
τὰ
εἴδωλά
σας στὸν
καθρέφτη σας καὶ θαυμάστε τὸν
ναρκισσισμό σας. Εὔκολο δὲν
εἶναι;
Πέραν
αὐτῶν,
ποὺ
δὲν
σᾶς
ἀρέσουν
διότι ἐσεῖς
εἶστε
«ὑπεράνω
αὐτῶν»,
δεῖτε
τὸ
παιχνίδι τῆς καθημερινότητας διαφορετικά,
ξεχάστε τοὺς πολιτικοὺς
ποὺ
κυβέρνησαν ἢ τὸν
Μητσοτάκη ποὺ κυβερνᾶ
τώρα, ἀρχίστε
νὰ
κάνετε κριτικὴ στὸν
ἑπόμενο
κυβερνήτη. Ποιός εἶναι ὁ
ἑπόμενος
δὲν
ξέρουμε ἀλλὰ
δὲν
ἔχει
σημασία καὶ γιὰ
τὸν
λόγο αὐτὸ
εἶναι
ἄκρως
ἐπαναστατικό,
Δὲν
ξέρω ἀλλὰ
ἀσκῶ
κριτικὴ
στὸν
ἑπόμενο
ἀπὸ
τώρα, ὅποιος
κι ἂν
εἶναι
αὐτός.
Ἂν
δὲν
σᾶς
ἱκανοποιεῖ
οὔτε
αὐτό,
συνεχίστε νὰ ἀναπαράγεται
τὸ
παρελθὸν
δίχως νὰ
προσφέρετε τίποτα σὲ κανέναν, ἢ
μᾶλλον
ὄχι,
προσφέρετε τὴν ψευδαίσθηση στὸν
ἑαυτό
σας ὅτι
κάτι σπουδαῖο κάνετε. Συνεχίστε τὴν
κριτικὴ
ἐπὶ
παντὸς
καλοπερασάκηδες...
Ο Πεζοπόρος
Metallica ...
https://youtu.be/P4d3WBHTb_I?si=bZSDuffik_HketFx
