Διευκρινίσεις περί τοξικότητας και Κονκλάβιου

 

Διευκρινίσεις περί τοξικότητας και Κονκλάβιου.

 

Προ ημερών, έκανα ένα μικρό άρθρο με τον τίτλο: «Κονκλάβιο – Τοπική Πολυφωνική Τοξικότητα». Σε αυτό, «συνομιλούσα» τρόπον τινά, με τον υιό του Δαίδαλου με τρόπο σκωπτικό αλλά και λίγο αιχμηρό. Και τούτο διότι κατά περιόδους έχω δεχθεί παρόμοια κριτική από αυτόν, δίχως να διαμαρτυρηθώ. Μάλιστα, έχω δεχτεί και χυδαία επίθεση από κάποιον άλλο συμπολίτη μας, που δίχως να με γνωρίζει – με γνώμονα μόνο ό,τι έγραφα άρθρα που δεν του άρεσαν, κατέθετε βαριές κουβέντες, όμως ποτέ δεν έδωσα σημασία στον χυδαίο λόγο από «προοδευτικό» υποτίθεται άνθρωπο, όπως καυχιόταν ότι ήταν.

            Εδώ όμως με τον υιό του Δαίδαλου, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σε email, που μου έστειλε ο διαχειριστής της σελίδας e-galatsi.gr που φιλοξενεί τα άρθρα μου, μου κατέθεσε ότι πέραν του υιού του Δαιδάλου που ενοχλήθηκε πολύ από το άρθρο μου, δέχθηκε και μερικές ακόμα οχλήσεις από ανθρώπους που διάβασαν το συγκεκριμένο άρθρο και του κατέθεσαν (μάλλον τηλεφωνικώς, ή δια ζώσης), ότι ήμουν αρκετά σκληρός στο λόγο μου.

            Ο σκοπός μου όμως δεν ήταν αυτός. Ήταν άστοχο το άρθρο μου; Θα δεχτώ ότι εν μέρει ήταν και επειδή αδίκησα με κάποιες λέξεις ή φράσεις τον υιό του Δαίδαλου, έχω υποχρέωση νομίζω, απέναντί του, μιάς δημόσιας συγνώμης.

            Την καταθέτω δίχως επιφυλάξεις. Διότι επ’ ουδενί δεν ήθελα να φέρω τον υιό του Δαίδαλου σε δύσκολη θέση. Κάτι, που μάλλον δεν απέφυγα.

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

=====
Σημείωση: Ούτε θα απαντήσω στη μικρή παράγραφο του υιού του Δαίδαλου: «Διερωτώμαι, επίσης, αν ο Γ. Μαρκόπουλος  και ο Γρ. Χαραλαμπίδης που τους γλείφει αναίσχυντα,  νοιώθουν .. πρόσθετη  αναγνώριση από τέτοια κακοποιητική διαστροφή  θέσεων, τέτοια κακότητα», διότι πολύ απλά, δεν θέλω να απαντήσω στην κακότητα με κακότητα.

 

Κονκλάβιο – «Τοπική Πολυφωνική Τοξικότητα»

 

Κονκλάβιο – «Τοπική Πολυφωνική Τοξικότητα»

 

Διάβασα στα Μέσα της πόλης μας ένα «βαρυσήμαντο άρθρο» του υιού του Δαίδαλου, αυτού, θυμάστε που, πίστευε πως τα ήξερε όλα (κοινώς ξερόλας) και μην ακούγοντας τον πατέρα του, ανέβηκε ψηλά και ο ήλιος με τη θερμότητά του, τον έκανε Ικάριο Πέλαγος. Το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, είναι πάντοτε τρικυμιώδες, τυχαίο;

Ο σημερινός υιός του Δαίδαλου, θέλοντας να δηλώσει με έμφαση τη διαφωνία του στο υπόγειο πάρκινγκ που θα γίνει στο Παλαιό Τέρμα από τον Δήμο Γαλατσίου, χωρίς να λέει ώς συνήθως κάτι ουσιώδες, δηλώνει πάλι παρών. Γιατί; Διότι το έχει ανάγκη, ίσως είναι της σχολής: «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω».

Η πολυφωνία, είναι βασικός παράγοντας της ελευθερίας του λόγου, ουδείς νομίζω αμφιβάλει γι’ αυτό. Η άρνηση όμως σε ό,τι γίνεται, ή σε ό,τι πάει να γίνει στη πόλη μας, είναι ο κοινός τόπος των μελών του Κονκλάβιου, όπως έχω βαπτίσει τη συνάθροιση 10 νοματαίων από τις 100 χιλ. της πόλης μας, που συγκεντρώνονται, τσακώνονται, αλληλοβρίζονται, ακούνε συνήθως την ηχώ της δικής τους φωνής, και όλο αυτό το παρακμιακό πράγμα το λένε «Τοπική Πολυφωνική Συνέλευση». Για του λόγου το αληθές, γράφει ο φρέσκος υιός του Δαίδαλου:

«Το θέμα συζητήθηκε  το Σάββατο  30/5/26 στην καθιερωμένη  «συνεδρίαση» στο Internet καφέ  από  την «Τοπική  Πoλυφωνική   Συνέλευση»  (τόπος – ιντερνέτ), όπου, πέραν των άλλων,  παραβρέθηκε  και ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης».

         Από μόνη της η παράγραφος αυτή βγάζει γέλιο, συζήτησε η «νομενκλατούρα» του Γαλατσίου το θέμα, όπως και τόσα άλλα θέματα κατά καιρούς. Για να δώσει δε βάρος στη συνάθροιση του Κονκλάβιου ο συμπαθής υιός του Δαίδαλου, αναφέρει και την παρουσία του Γρηγόρη Χαραλαμπίδη, αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Γαλάτσι με τη Λαϊκή Συσπείρωση. Παίζει φυσικά και με τη δημιουργική ασάφεια, όρο που έφερε στη πολιτική σκηνή ο πολύς Μπαρούφ(ακης), όταν έπαιζε στα ζάρια την Ελλάδα και τους πολίτες της. Κι εδώ όμως αγαπητέ του Δαίδαλου υιέ πλανημένε, έρχεσαι δεύτερος. 

            Ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης, είναι ό,τι καλύτερο έχουμε στο Γαλάτσι σήμερα από την πλευρά της πολιτικής. Εγώ δεν είμαι κομμουνιστής, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν αναγνωρίζω στον άνθρωπο αυτό μία σπάνια για την εποχή μας αγνότητα, καθαρή φωνή, αμόλυντη από την τοξικότητα του Κονκλάβιου, και όχι μόνο, ανθρώπου σπάνιου σε χαρακτήρα. Πιστεύω όμως ότι ο άνθρωπος αυτός, αδικεί τον εαυτό του όταν κατά καιρούς τυχαίνει και περνάει από την οχλαγωγή του Κονκλάβιου. Μάλιστα, άνθρωποι όπως καλή ώρα ο υιός του Δαίδαλου, εκμεταλλεύονται το γεγονός αυτό και για να δώσουν βαρύτητα στις ανοησίες που λένε, επικαλούνται και την παρουσία του Γρηγόρη Χαραλαμπίδη.

            Πέραν αυτών, η ουσία είναι ότι στο Γαλάτσι, με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένοι οι τοξικοί άνθρωποι. Δεν έχουμε πλατείες, φωνάζουν, κάνουμε πλατείες, πάλι φωνάζουν, δεν έχουμε πάρκινγκ, φωνάζουν, κάνουμε πάρκινγκ, πάλι φωνάζουν. Ουδείς ισχυρίζεται ότι στη πόλη μας γίνονται όλα τέλεια, ουδείς, όμως πάντα κάτι γίνεται. Εξάλλου, να μην ξεχνάμε ότι το Γαλάτσι στο σημερινό χάλι του, δεν ήρθε ξαφνικά από μόνο του, οι ευθύνες βαρύνουν όλους τους προηγούμενους δημάρχους με πρώτον φυσικά τον αείμνηστο Παπαδιονυσίου. Οι δήμαρχοι όμως δεν είναι αισυμνήτες[1], εκλέγονται ανά τετραετία. Οπότε, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το σημερινό χάλι, φέρει και ο κόσμος του Γαλατσίου με τις εκάστοτε επιλογές του που, φρόντιζε και ψήφιζε πελατειακά και όχι αξιοκρατικά. Να τα λέμε αυτά τα πράγματα, να μην ντρεπόμαστε.

            Εν κατακλείδι, ο βολεμένος Έλληνας, έλεγε ο Χάρρυ Κλύν, έχει δύο φονικά όπλα, το εκλογικό του βιβλιάριο και την άδεια οδήγησης. Κι εκεί, στην οχλαγωγή του Κονκλάβιου συμπαθέστατε κατ' άλλα ατίθασε υιέ του Δαίδαλου, είστε άπαντες βολεμένοι και αμπελοφιλοσοφείτε. Καλά κάνετε φυσικά επειδή περνάτε την ώρα σας, όμως μην προσδίδετε πομπώδεις εκφράσεις σε ό,τι γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο σας. Δεν κάνετε κάτι σπουδαίο. Τα βλέπει φυσικά αυτά ο έμπειρος larry king και αποστασιοποιείται από τα "έργα σας". 

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

---

[1] Ο αισυμνήτης, είναι ο μονάρχης σε ορισμένα γνωρίσματά του, όμοιος με τον βασιλιά και τον τύραννο, σε άλλα διαφορετικός από αυτούς. Όμοιος, επειδή ο αισυμνήτης, όπως ο βασιλιάς και ο τύραννος, ασκεί ανεξέλεγκτα τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία, διαφορετικός όμως, επειδή ο αισυμνήτης ούτε κληρονομικός άρχοντας είναι, όπως ο βασιλιάς, ούτε κυβερνά χωρίς τη θέληση των πολιτών, όπως ο τύραννος. Κατά τον Αριστοτέλη, ο αισυμνήτης είναι ο αιρετός τύραννος. Σε περιόδους που η εσωτερική κατάσταση περνούσε κρίση, σε ορισμένες ελληνικές πόλεις, οι αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις συμφωνούσαν να παραδώσουν τις εξουσίες σε πρόσωπο κοινής αποδοχής, με την εντολή το πρόσωπο αυτό να αποκαταστήσει ή να διασφαλίσει την έννομη τάξη, που είχε καταργηθεί, ή βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο. Η εξουσία, που οι πόλεις παραχωρούσαν στον αισυμνήτη, ανάλογα την περίπτωση, μπορούσε να είναι ισόβια, ή για ορισμένη περίοδο, ή ως το τέλος της προκαθορισμένης αποστολής του. Ο αισυμνήτης είχε την ευχέρεια να ανταποκριθεί στην αποστολή του με ορισμένα εκτελεστικά και νομοθετικά μέτρα κατά την κρίση του. Στις πιο πολλές περιπτώσεις η πολιτειακή μεταρρύθμιση ήταν συνυφασμένη με την καταγραφή, επομένως με την καθιέρωση του εθιμικού δικαίου (αυτού που εμείς λέμε, άγραφου νόμου). Τη μεγαλύτερη φήμη ως αισυμνήτης άφησε ο Πιττακός στη Μυτιλήνη.