Κώστας Χατζής – ένας γλυκύτατος άνθρωπος

 

Κώστας Χατζής – ένας γλυκύτατος άνθρωπος

 

Τι κοινό είχαν ή έχουν οι: Νίκος Ξυλούρης, Θάνος Κωτσόπουλος, Σοφοκλής Πέππας, Θανάσης Βέγγος, Δήμος Σταρένιος, Κώστας Χατζής, Κάρμεν Ρουγγέρη, Γιώργος Μουφλουζέλης, αλλά και άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν τα ονόματα τους;

Ένα κοινό σημείο που συνδέει ή συνέδεε τους παραπάνω καλλιτέχνες, είναι το ότι γεννήθηκαν ή έζησαν στο Γαλάτσι, και μερικοί εξ αυτών συνεχίζουν να ζουν.

Ένα άλλο κοινό σημείο που έχουν οι αναφερόμενοι, σπουδαιότερο σαφέστατα από το πρώτο, παρόλο που μεγαλούργησαν στον καλλιτεχνικό βίο τους, παρέμειναν πάντοτε ταπεινοί. Ποτέ τους δεν ένιωσαν την ανάγκη να αυτοπροσδιοριστούν ως κάτι σπουδαίο, ποτέ τους δεν ξέπεσαν στο σταριλίκι, σε αυτή τη γελοιότητα που υποκύπτουν αδύναμοι νοητικά καλλιτέχνες.

Αυτοί οι άνθρωποι, οι δικοί μας άνθρωποι, οι γείτονές μας και οι συμπολίτες μας, στάθηκαν έξω από το σάπιο σύστημα που τρώει τις σάρκες πολλών καλλιτεχνών, τους υποτάσσει με την άνευ λόγου δημοσιότητα και τους κάνει δούλους του. Το στάρ-σύστεμ γι’ αυτούς ήταν κάτι έξω από τη νοοτροπία τους και την ιδιοσυγκρασία τους. Γιατί; Διότι οι αληθινοί καλλιτέχνες δεν φοβούνται να ζήσουν χωρίς την ψεύτικη λάμψη της ράμπας.

Ένας από αυτούς και ο Κώστας Χατζής. Τον συνάντησα σήμερα το πρωί στη Λ. Βέικου, τον καλημέρισα και τότε, έλαμψε η γκρίζα και πολύπαθη λεωφόρος με το χαμόγελο του και τη δική του καλημέρα. Μέσα από το εκφραστικό πρόσωπο του, γαλήνεψε μονομιάς ο χώρος,

Λεπτός, αέρινος -αν και πιθανολογώ ότι είναι πάνω από 85 ετών-, αόρατος περνούσε ανάμεσα στον κόσμο, και τούτη η εικόνα με τα μακριά κατάλευκα μαλλιά του, μου δημιούργησε την εντύπωση πως, αν ζούσαμε στην αρχαιότητα, σαν κι αυτόν θα ήταν κατά τη μορφή οι μεγάλοι φιλόσοφοι.

Για το έργο του Κώστα Χατζή, έχουν μιλήσει με θέρμη κατά καιρούς δημοσιογράφοι, κριτικοί, συνεπώς δεν θα μιλήσω εγώ, όμως στέκομαι στο γεγονός, πως ένας άνθρωπος, από το τίποτα, από ένα απλό πέρασμα που έκανε στο δρόμο, άλλαξε την ατμόσφαιρα, την καθάρισε από τα σκουπίδια που αναπνέουμε και ακούμε, έδειξε χωρίς να το επιδιώξει, πως πρέπει να είναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες, αυτοί που έχουν ήθος, που δεν είναι μειονεκτικοί και δεν κυνηγούν την εφήμερη αποδοχή.

Ο Κώστας Χατζής, είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος επειδή είναι ταπεινός. Και οι ταπεινοί άνθρωποι εκπέμπουν γλυκύτητα, χαρά, Μακάρι να εμφανίζεται συχνότερα στη βρώμικη Λεωφόρο και να την καθαρίζει με την αέρινη περπατησιά του και με την αύρα του.

 

 

Ο Πεζοπόρος