Rodini εναντίον Ζήτα, αγώνας
μέχρι τελικής πτώσης
Το ότι το Γαλάτσι
υπήρξε μεγάλη ποδοσφαιρομάνα, ουδείς πιστεύω από τους παλιούς κατοίκους του το
αμφισβητεί. Ενδεικτικά, αναφέρω μερικούς που μου έρχονται στο μυαλό αυτή τη
στιγμή που γράφω: Μυλωνάς (ο πατέρας) και Λυμπερόπουλος, ήταν οι κορυφαίοι των
κορυφαίων, αμέσως μετά, ο Τάσος ο Τελαλιάν (έφυγε νωρίς από θανατηφόρο
τροχαίο), ο Ζαζά, φυσικά ο Μπεάρα, το νούμερο ένα τερματοφύλακας στη πόλη μας,
μια άλλη φουρνιά, με τον Γιαννάκη τον Δοντά, τον Κώστα τον Μαυρομάτη, τους
αδελφούς Στασινόπουλους Βασίλη και Φώντα και πόσους ακόμα. Ο Βασίλης ο
Στασινόπουλος, έπαιζε στον Αίαντα Σαλαμίνας και όταν διεξήχθη φιλικός αγώνας
μεταξύ Αίαντα και Άγιαξ -για να τιμήσουν οι Ολλανδοί τον ήρωά τους-, είχε ένα
δοκάρι στο τελικό σκόρ 0-0. Ο μεγάλος Άγιαξ έπαιξε στο ξερό γήπεδο του Αίαντα.
Την ίδια εποχή, το Γαλάτσι είχε δύο
καφετέριες, σήμα κατατεθέν της πόλης, το Ζήτα και φυσικά το Rodini. Το Ζήτα βρισκόταν επί της Αγίας
Γλυκερίας, εκεί που βρίσκεται σήμερα το καφέ της Ράνιας (καλησπέρα Ράνια) και
το Rodini
επί
της Λ. Βέικου 6, εκεί που σήμερα επί της λεωφόρου υπάρχει ένα εμπορικό
κατάστημα και πίσω από αυτό ο Βασίλης ο Ντόβας με τα βότανα και όχι μόνο, και
πιο πίσω υπήρχε το εξαίρετο καφέ της Γιώτας, το Seven. Μπορούμε κάλλιστα να πούμε ότι
το Rodini
ήταν
το G.B. Corner (της Μεγάλης Βρετάνιας) και το
Ζήτα ήταν του Zonar’
s.
Και τα δύο θρυλικά μαγαζιά, ήταν στέκια, και φυσικά, όπου υπάρχει στέκι,
γεννάται και η αντιπαλότητα μεταξύ των θαμώνων του ενός και του άλλου. Εκείνη
όμως η αντιπαλότητα δεν είχε τα σημερινά άθλια χαρακτηριστικά των γηπέδων, ήταν
ευγενής, χιουμοριστική, πολιτισμένη. Ειδικότερα για το Rodini, ο Νέστωρ Χατζούδης έχει κάνει μία καταπληκτική αναφορά στην εφημερίδα του Παλμού.
Η διαφορετική φιλοσοφία των Ζήτα και
Rodini,
«μοιραία» έφερε τη σύγκρουση. Και αποφάσισαν «οι εχθροί» από κοινού, να λύσουν
τις διαφορές τους επί του πεδίου (που λέμε κι εμείς οι αναλυτές της
γεωπολιτικής) και το πεδίο φυσικά δεν ήταν άλλο παρά το ποδοσφαιρικό γήπεδο. Οι
εμφανίσεις της ομάδας του Rodini,
ήταν χορηγία της Α. Ε. Γαλατσίου, του Ζήτα δεν θυμάμαι.
Στη φωτογραφία από
πάνω αριστερά διακρίνονται: Νίκος
Παπαδιονυσίου, (αδελφός Δημάρχου, άρρωστος Παναθηναϊκός), Βαγγέλης Μπουγιούκας,
Νίκος Φαρμακάκης, Δημήτρης Παντελιάς, Γιώργος Νικολόπουλος (ο γιός του Μίμη του
κουρέα, του φανατικού αεκτζή), Παναγιώτης Καρτσώλης, Φραγκίσκος Κουνάνης. Κάτω από
αριστερά, Κολοκοτρώνης, Λουκάς Γιανακλάρας, Ζαζάς, Πέτρος Περίχαρος, Αλέκος
Θεοχάρης (Μπιλιάρδα Φιγαλείας «ο Αλέκος»), Γιώργος Τούσκας.
Πριν τον αγώνα, δημιουργήθηκε ένα
θέμα στην ομάδα του Rodini
με
τους δύο τερματοφύλακες που είχε, τον Φαρμακάκη και τον Φραγκίσκο τον Κουνάνη
(καλησπέρα αδερφέ και συνάδελφε). Τελικά, έπειτα από διαλογική συζήτηση,
συμφώνησαν να παίξει στο πρώτο ημίχρονο ο Κουνάνης και στο δεύτερο ο
Φαρμακάκης. Στο δεύτερο όμως ημίχρονο, ο Κουνάνης δεν ήθελε να γίνει αλλαγή, ο
Φαρμακάκης επέμενε και τελικά, το Rodini έπαιζε με δύο
τερματοφύλακες. Αυτό βέβαια απαγορεύεται από τους κανονισμούς, όμως οι παίκτες
του Ζήτα έδειξαν κατανόηση στο άλυτο πρόβλημα του Rodini. Κάποιοι κακεντρεχείς έλεγαν ότι
όταν παιζόταν η μπάλα στο κέντρο, πίσω, στο τέρμα του Rodini, γινόντουσαν αψιμαχίες μεταξύ των δύο τερματοφυλάκων. Το θέμα που προέκυψε, θα μπορούσε εύκολα να το έλυνε ο αρχηγός
της ομάδας, ο Βαγγέλης ο Μπουγιούκας, αυτός όμως επιτελούσε έργο σοβαρότερο
εντός του αγώνα και δεν έστρεψε την προσοχή του στην εμφύλια διένεξη.
Λύση στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε, έδωσε τελικά ο διαιτητής του αγώνα (νομίζω ότι ήταν ο ασκούμενος τότε Βαρούχας, και παράλληλα παίκτης της Αθηναϊδας) και μηδένισε την ομάδα του Rodini παρόλο που ήταν θαμώνας του. Όπως ειπώθηκε αργότερα, όταν δηλαδή τα πνεύματα ηρέμησαν, ο αγώνας αυτός ήταν σικέ. Δεν θα επεκταθώ στο θέμα αυτό, αν θέλουν κάποιοι από τους παίκτες ας το κάνουν. Αυτοί ξέρουν καλύτερα τα πράγματα από μένα.
Αργά, το ίδιο βράδυ, στο Ζήτα και στο Rodini, έπεσαν στην ανάλυση του αγώνα, στο πρώτο, επικρατούσε γαλήνη, στο δεύτερο, η διαμάχη μεταξύ των δύο τερματοφυλάκων συνεχιζόταν. Πολλοί ήταν αυτοί που έριξαν τις ευθύνες του μηδενισμού στον Κουνάνη με πρώτον να του ασκεί σκληρή κριτική, τον Βαγγέλη τον Μπουγιούκα.
Στα παραλειπόμενα, MVP του σικέ αγώνα ανακηρύχτηκε ο Πέτρος ο Περίχαρος (την καλησπέρα μου Πέτρο σε σένα και στη Μαίρη στο Λονδίνο).
Ο Πεζοπόρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου