Η νεκροί… πόλη

 

Η νεκροί… πόλη

 

Προ ολίγου επέστρεψα από την βραδινή μου βόλτα στο κέντρο της πόλης μας. Της τίμιας αλλά γκρίζας πόλης μας, όπως την κατάντησε από τα αρχαία ακόμη χρόνια η τοπική αυτοδιοίκηση. Γιατί το Γαλάτσι δεν έγινε σαν το Π. Ψυχικό ή την Κυπριάδου (παράδειγμα), είναι ένα ερώτημα που, τουλάχιστον όλους εμάς που γεννηθήκαμε εδώ την αρχαία εποχή π.Μ.[1], μας απασχολεί κατά περιόδους.

Η εικόνα είναι εντελώς αποκαρδιωτική αν κυκλοφορείς πεζός στο κέντρο της πόλης μετά τις 10 το βράδυ. Δεν υπάρχει μαγαζί για να καθίσεις πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων. Τα ρολά είναι κατεβασμένα και η πόλη κοιμάται. Μα να κοιμάται μία πόλη 100 χιλ. κατοίκων Σάββατο βράδυ;

Στο καιρό της αγνότητας, υπήρχε ο «Νάρκισσος» και το Le Roi, και τα δύο επί της Αγίας Γλυκερίας. Επίσης, η ντισκοτέκ Abbey Road, στο υπόγειο  στην αρχή της Πρωτοπαπαδάκη  ήταν το σήμα κατατεθέν της rock, ενώ στην πίστα της Olympic Venus, στον τελευταίο όροφο του εμπορικού επί της Αγίας Γλυκερίας, λικνιζόντουσαν οι καρεκλάδες προπομποί του Μάϊκλ Τζάκσον. Και βέβαια δεν ξεχνάμε και την Βarbados, στο υπόγειο της Λεωφόρου Βέικου.

Καθαρά ποτά, ακόμη καθαρότερη μουσική – διότι τότε, την αρχαία εποχή δεν γνωρίζαμε τους σημερινούς χαβαλέδες που λικνίζονται στα παντός είδους σκυλάδικα, με «πόνο» και ντέρτια. Η ροκ μουσική από τη φύση της είναι επαναστατική, η τζάζ είναι λυτρωτική. Ο «Νάρκισσος» έκλεισε νωρίς, το Le Roi μετακόμισε σε άλλες συνοικίες που έχουν ζωή και οι κάτοικοί τους δεν είναι νεκροί όπως εδώ. Και το No Name, πάει κι αυτό, πέρασε στην ιστορία.

 

Την ίδια αντίληψη με μένα, πρέπει να έχει και μία μικρή παρέα, αυτή όμως αναζητά γεύσεις του ουρανίσκου και μη έχοντας εδώ στη πόλη μας που να πάει και τι να κάνει, έχει οργώσει τις καλύτερες ταβέρνες της Αττικής. Εδώ έχουμε γεμίσει από σουβλατζίδικα. Δεν λέω, χρήσιμα είναι κι αυτά, η ταβέρνα όμως είναι στο Dna του Έλληνα. Και σήμερα στο Γαλάτσι λειτουργούν ελάχιστες ταβέρνες που όμως είναι καλές. Η ανήσυχη όμως παρέα, αναζητά διαρκώς καινούργιες γεύσεις, όχι μόνο στα κρεατικά που τιμά δεόντως αλλά και στα κρασιά. Τα μέλη της έχουν αποκτήσει συν τοις άλλοις και την ειδικότητα του οινολόγου.

Έτσι, η παρέα αυτή, τη μια φορά θα βρεθεί στο Καματερό, την άλλη στη Πετρούπολη, στα Καλύβια, στον Πειραιά, όπου τέλος πάντων οσμίζεται τη γεύση του αληθινού κρέατος. Και τολμώ να πω ότι είναι και πολύ προχωρημένη η παρέα αυτή, διότι ελέγχει τα επίπεδά της για αλκοτέστ, μόνη της. Έχει εφοδιαστεί με δικό της μηχάνημα μέτρησης και πριν ξεκινήσει για την επιστροφή έπειτα από γερή οινοποσία, μετράει μόνη της το αλκοόλ στο αίμα. Αν δει ότι έχει περάσει τα όρια, δεν μετακινείται με το αυτοκίνητο, περιμένει να πέσουν οι δείκτες στα επιτρεπτά όρια και μόνο τότε επιστρέφει. Αυτή η τακτική, φανερώνει συν τοις άλλοις ότι η παρέα αυτή έχει συνείδηση.

Ποιος άραγε ευθύνεται που η πόλη μας είναι νεκροί; Σίγουρα όχι ο δήμαρχος της καρδιάς μας που, πασχίζει με κάθε τρόπο να σώσει μία πόλη καταστραμμένη από προγενέστερους δημοτικούς άρχοντες. Και μη μου πει κανείς ότι είχε ποτέ το Γαλάτσι δήμαρχο καλό -πλην του σημερινού-, διότι θα του βάλω διαγωγή κοσμία.

Πέρα όμως από αυτά, παρ’ ό,τι μερικές φορές έχω γίνει καυστικός, ευτυχώς θα έλεγα που υπάρχει κι αυτή η οχλαγωγή στο ίντερνετ καφέ που αν μη τι άλλο, δείχνει πως έστω και μία μη μετρήσιμη μειοψηφία, έχει ζωντάνια. Σύμφωνοι, πολλές φορές παράγει συγκρούσεις με τον ακραίο υλισμό που την χαρακτηρίζει, όμως είναι προτιμότερο αυτό από να βλέπεις τη πόλη σου να κοιμάται συνεχώς.  

Μπήκαν στη πόλη οι οχθροί!

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

 

---

[1] Προ Μαρκόπουλου