Ο Λιγούρης
Όταν
έγραφα τον «Λιγούρη», το βιβλίο που σήμερα δεν κυκλοφορεί μιάς κι εξαντλήθηκε
σε διάστημα ολίγων ημερών από την ώρα της κυκλοφορίας του, είχα υπόψη μου, ένα
μικρό χωριό της Στερεάς Ελλάδας.
Σ’ εκείνο το μικρό χωριό, λειτουργούσε
μία ιδιότυπη Δημοκρατία, οι κάτοικοι επικοινωνούσαν μεταξύ τους, νοιάζονταν ο
ένας για τον άλλον, υπήρχε αλληλοβοήθεια σε πρακτικά ζητήματα, ο ανταγωνισμός
και η αντιπαλότητα δεν είχαν έδαφος ελεύθερο για να αναπτυχθούν, με λίγα λόγια,
ήταν μία υγιής κοινωνία, και ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από άλλα χωριά,
μικρά σαν κι αυτό ή μεγαλύτερα.
Όμως, επειδή ο κόσμος δεν είναι
τέλειος, υπήρχε και σ’ αυτή την κοινωνία ένας Λιγούρης, ένας αχόρταγος και
άπληστος άνθρωπος, ο οποίος, αν και εύπορος, δεν μπορούσε να κρύψει την
αρρώστια του (το πάθος κατά τον Πλάτωνα) και αναζητούσε με δόλιους τρόπους πως
θα εκπληρώσει τις ακόρεστες ανάγκες του, αποτέλεσμα των επιθυμιών του.
Σ΄ εκείνη τη μικρή κοινότητα, υπήρχε
μεταξύ των άλλων κι ένας εξωραϊστικός σύλλογος, που κύριο μέλημά του ήταν να
φροντίζει τη φύση, να την φυλάει από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, ή από τις
πράξεις δόλιων ανθρώπων, δηλαδή Λιγούρηδων. Πολλές φορές, μέσα στη καρδιά της
φύσης, συγκεντρώνονταν τα μέλη του συλλόγου, έκαναν προσευχές στον ήλιο μιάς
και μερικά από αυτά, τον είχαν για θεό τους, γευμάτιζαν με εδέσματα που έφερναν
μαζί τους και τα άπλωναν πάνω στο παχύ χορτάρι – ένα μεγάλο πικ-νικ γεννιόταν
από την καλή τους την καρδιά. Και όλοι, απολάμβαναν σπιτικές γεύσεις από απλά
πράγματα, καναπεδάκια, τυροπιτάκια, σπανακοπιτάκια, πίτσες, ντολμαδάκια, τυριά,
κεφτεδάκια – φρόντιζαν επίσης και είχαν καλό κρασί, τσίπουρο παραγωγής τους,
αναψυκτικά, φρούτα, κτλ. Ό,τι ήθελες, εκείνο το απλό πικ-νικ το είχε.
Μόνη παραφωνία σε όλο αυτό το όμορφο
και λιτό σκηνικό, όπως ταιριάζει άλλωστε στη φύση, ήταν ένας Λιγούρης. Το θέμα
με αυτόν δεν είναι ότι ποτέ δεν πήγαινε κι αυτός το κάτι τις του, δεν
νοιάζονταν τα μέλη του συλλόγου για τέτοια πράγματα, το θέμα ήταν, ότι, πέρα
απ’ ό,τι έτρωγε -και καλά έκανε διότι κοινωνούσε τις ζεστές καρδιές των
παρευρισκόμενων-, συγκέντρωνε πλήθος από κάθε έδεσμα και το έριχνε με δόλιο
τρόπο σε ένα ντορβά που είχε.
Ο ντορβάς, για όσους δεν γνωρίζουν,
είναι ένα μάλλινο σακούλι που κρεμιέται από τον ώμο, στα παλιότερα χρόνια,
χρησίμευε και τάιζε τα άλογα κριθάρι και βρώμη. Κρεμούσε τον ντορβά από τον
λαιμό του αλόγου ο ιδιοκτήτης του, και το άλογο έβαζε τη μούρη του μέσα σε
αυτόν και έτρωγε με ησυχία το χορταρικό του.
Ένα τέτοιο ντορβά είχε και ο Λιγούρης
μαζί του και τον γέμισε κρυφά με πλήθος εδεσμάτων. Η ουσία, δεν είναι πως
χαλούσε την αρμονία που είχαν δημιουργήσει οι συντελεστές της συγκέντρωσης,
όχι, η ουσία είναι ότι ο εν λόγω Λιγούρης, διατυμπανίζει την εξυπνάδα του όπου
βρεθεί και όπου σταθεί.
Αναρωτιέμαι, όχι για την ποιότητα του
Λιγούρη, αυτή γνωστή είναι, αναρωτιέμαι, αν κάποιος με δόλιο τρόπο -σαν κι
αυτόν-, αφαιρούσε από τον ντορβά του τα κλαπέντα εδέσματα, τι θα έκανε; Θα
έκανε καταγγελία;
Επειδή δεν ξέρω, ρωτάω.
Ο
Πεζοπόρος

