Ἐπιστροφὴ τῆς πόλης μας στὴν ἁγνότητα

Ἐπιστροφὴ τῆς πόλης μας στὴν ἁγνότητα

 

Τὴν παλιὰ ἐποχή, τὸ κίνημα τῶν Κυνικῶν μὲ τὸν Ἀντισθένη μπροστάρη καὶ τὸν Διογένη ἐπιτελάρχη (σὰ νὰ λέμε τὸν Λέοντα Τρότσκι χωρὶς βαριοποῦλες καὶ σφυροδρέπανα), ἀπαιτοῦσαν τὴν ἐπιστροφὴ στὴ φύση. Ἀπέτυχε τὸ κίνημα τους ἀλλὰ οἱ ἰδέες τους ζοῦνε μέχρι σήμερα, θυμίζοντάς μας τὴν ἁγνότητα τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀναρχίας.

Τὴν ἁγνότητα σὲ μία γειτονιὰ τῆς σύγχρονης Ἀθήνας, τὴ σμίλεψε σὲ μάρμαρο ἕνας καλλιτέχνης καὶ τὴν τοποθέτησε ἀπέναντι ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου. Ἡ Εὔα, διότι περὶ αὐτῆς πρόκειται, στέκεται ἀπέναντι στὸ Ἠλεκτρικὸ Πύρ, μὲ τὸ βλέμμα στραμμένο πρὸς τὴ γῆ, ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὴν Πρώτη Ἀρχή. Καὶ φυσικὰ εἶναι γυμνή, τονίζοντας τὴν ἁρμονία τῆς φύσης.

 

Ἡ γύμνια τῆς Εὖας, μοναδική -τοὐλάχιστον ἀπ’ ὅ,τι γνωρίζω-, δὲν ὑπάρχει σὲ ἄλλο ἄγαλμα γυναίκας στὴν ἀρχαία ἱστορία, πόσο μᾶλλον στὴ σύγχρονη. Στὴ σύγχρονη ἐποχὴ μπορεῖ νὰ σκανδάλισε τὰ χρηστὰ ἤθη τῆς περιοχῆς, μιᾶς καὶ σ’ αὐτὴν ζοῦσαν τὰ χουντικὰ σταγονίδια (Παττακός, Ἰωαννίδης, Παπαδόπουλος ἀδελφός, κ. ἅ.), καὶ κάποιοι ἐκείνη τὴν περίοδο τοῦ φασισμοῦ, ἀποφάσισαν νὰ τὴν ἀπομακρύνουν. Καὶ τὴν μετέφεραν στὴ πλατεῖα τῆς Κυψέλης, κρυμμένη σὲ μία συστάδα πρασινάδας. Πάλι καλὰ ποὺ δὲν τὴν κατέστρεψαν, ὅπως ἔκαναν ὁ Ἀλάριχος καὶ τὰ τάγματα τῶν καλογέρων στὴ θέαση καὶ μόνο τοῦ ἀρχαίου κάλλους.

 

Ἡ πολύπαθη Εὔα, κάποια στιγμὴ ἐπανῆλθε στὴ πρώτη της θέση καὶ κοσμεῖ ἔκτοτε τὸν χῶρο τοῦ πάρκου – ποὺ εἶχε κάποτε τὸ ὄνομά της ἀλλὰ στὴ συνέχεια τὰ χρηστὰ ἤθη τὸ ἄλλαξαν. Τέλος πάντων, ἑκατὸ μέτρα μακριὰ ἀπὸ τὴν Εὔα, κοσμεῖ τὴν πλατεῖα καὶ ὁ Γιαννούλης Χαλεπάς. Ἐνῷ ἡ πλατεῖα ἔφερε τὸ ὄνομά του, πάλι κάποια χρηστὰ ἤθη τὸ ἄλλαξαν σὲ πλατεῖα Παπαλουκᾶ.

 

Ἐμεῖς ἐδῶ στὴ πόλη μας, δὲν ἔχουμε ἔργα τέχνης σὰν αὐτὸ τῆς ἀθώας καὶ τίμιας Εὖας. Ἐδῶ ἔχουμε κάτι βάρβαρες συνθέσεις τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης. Δὲν θὰ πῶ γιὰ τὸν Κολοκοτρώνη, διότι αὐτὴ ἡ ἐπικίνδυνη ψυχή, μαζὶ μὲ τὶς ἐπικίνδυνες ψυχὲς τῶν Καραϊσκάκη κι Ἀνδρούτσου, ἔκαναν τὸν Ἐθνικοαπελευθερωτικὸ Ἀγῶνα γιὰ τὴ λευτεριά μας. Ἀγάλματα ὅπως αὐτό του Κολοκοτρώνη, πρέπουν καὶ στοὺς μέγιστους ἐπίσης στρατηγούς μας ποὺ προανέφερα. Καὶ παρακαλῶ πολύ, μὴ μοῦ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἦταν ταξική, αὐτὲς δηλαδὴ τὶς ἀνοησίες ποὺ ὑποστήριζε ὁ Κορδάτος, διότι θὰ τὸν ἐπιπλήξω καὶ θὰ τοῦ βάλω διαγωγὴ κοσμία!

Μὲ τὶς ἀναφερόμενες σκέψεις σὲ ἰσχύ, ρωτάω ἐσένα ἀγαπητὲ Δήμαρχε, Δήμαρχε τῆς καρδιᾶς μας, γιατί δὲν κάνεις ἕνα πολιτιστικὸ «ντοῦ» στὶς ἁρμόδιες ἀρχὲς καὶ νὰ φέρεις στὴ γκρίζα πόλη μας τὸ ἄγαλμα τῆς Εὖας; Γνωρίζουμε ἅπαντες ὅτι γιὰ σένα τίποτα δὲν εἶναι ἀδύνατο. Τὸ πολιτικὸ σύστημα (σὲ ὅλο του τὸ φάσμα) τὸ παίζεις στὰ δάκτυλά σου, ποιός εἶναι ἱκανὸς ἐσένα νὰ σοῦ ἀρνηθεῖ; Μήπως αὐτὸ τὸ κολεγιόπαιδο τοῦ Δήμου Ἀθηνῶν; Ἀστεῖα πράγματα.

Φαντάσου Δήμαρχέ μας, τὸ ΜΕΤΡΟ σὲ λειτουργία, καὶ στὴ στάση Λ. Γαλατσίου καὶ Ἁγίας Γλυκερίας τί θὰ γίνεται ἀπὸ τὴν πολυκοσμία. Οἱ κεντρικοὶ ὁδικοὶ ἄξονες θὰ εἶναι φυσικὰ μόνιμα μποτιλιαρισμένοι, τὰ πάρκινγκ μόνιμα γεμᾶτα καὶ ἕνα μέρος τῆς βόρειας Ἀθήνας θὰ παλεύει νὰ πάει ὑπογείως στὶς δουλειές του. Κυριολεκτικὰ ἕνα καθημερινὸ χάος στὸ ὄνομα τῆς προόδου καὶ τῆς ἀνάπτυξης. Φαντάσου ἐπίσης Δήμαρχε τῆς καρδιᾶς μας, μέσα σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ χαοτικὸ περιβάλλον, τὸ ἄγαλμα τῆς Εὖας νὰ στέκεται μὲ εὐπρέπεια ἔξω ἀπὸ τὴν κεντρικὴ στάση τοῦ ΜΕΤΡΟ γιὰ νὰ ὑπενθυμίζει στὸν ἁπλὸ καὶ φοβισμένο κόσμο ὅτι ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο πέραν τῆς μιζέριας ἀπὸ τὴν βάναυση καθημερινότητα.

Πᾶρε τὴν Εὔα ἀπὸ τὴν Κυπριάδου Δήμαρχέ μας καὶ τοποθέτησέ την στὴν πόλη μας, σὲ θέση ἁρμόζουσα μὲ τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἁγνότητά της. Γιὰ ν’ ἀποκτήσει ἡ πόλη μας ἕνα φῶς, σμιλεμένο ἔστω σὲ μάρμαρο.  

 

 

 

Ὁ Πεζοπόρος           

Η στρέβλωσις του χωροχρόνου στην Λ. Βέικου

Η στρέβλωσις του χωροχρόνου στην Λ. Βέικου

 

Ο Δίας ο Αγχέσμιος, ο θεός της γενέθλιας πόλης μας, θέλησε ν’ αφήσω το όμορφο νησί μου μέσα στο κατακαλόκαιρο και έστω για λίγες μέρες, να ζήσω από κοντά τους παλμούς της καρδιάς της. Τον Αύγουστο μήνα, οι παλμοί της πόλης μας, βαρούν αργά, σαν εκείνου του Ιταλού δρομέα καλή ώρα, του Μένεα.

Ειρήσθω έν παρόδω, να πω σε εσάς τα νέα ζευγάρια, να μην παντρεύεστε στα μέσα του Αυγούστου. Δεν θα μας χαλάτε εσείς τις διακοπές μας επειδή σας κάπνισε στο κατακαλόκαιρο να «φτιάξετε» τη ζωή σας. Τέλος πάντων, ας εισέλθω στο θέμα μου που έλαβε χώρα στην καυτή Λ. Βέικου, ένα πρωινό.

Βρισκόμουν στη δυτική πλευρά της Λεωφόρου και απολάμβανα στο χέρι ένα ωραιότατο παγωμένο ρυζόγαλο που προμηθεύτηκα από τον Στάμου. Όρθιος ήμουν, ο ήλιος έκαιγε για τα καλά, όμως το μελτέμι δρόσιζε τρόπον τινά την άδεια από αυτοκίνητα πολύπαθη και τρύπια συν τοις άλλοις Λ. Βέικου. Υπήρχε μία απόκοσμη ησυχία, εκτός από τα αυτοκίνητα, και οι άνθρωποι δεν κυκλοφορούσαν στα πεζοδρόμια. Πήγαν οι βλάχοι στα χωριά τους (βλάχοι στην νοοτροπία εννοώ) και απόκτησε το Γαλάτσι πάλι ανθρώπινο πρόσωπο. Μείνετε στα χωριά σας παρακαλώ αν θέλετε, δεν θα μας λείψετε.

Αίφνης, από το ανατολικό πεζοδρόμιο της Λεωφόρου, άκουσα οχλαγωγή. Μόλις είχα τελειώσει το ρυζόγαλό μου και στρέφω τη ματιά μας προς τα εκεί και, στο ωραιότατο Buzer Bitter, υπήρχε πολύς κόσμος αλλά τόση ώρα δεν ακουγόταν. Τι συνέβη ξαφνικά; Πολύ απλά, επισκέφτηκε τον δροσερό χώρο του καταστήματος ο Δήμαρχος της καρδιάς μας και το πλήθος των θαμώνων έσπευσε να τον αποθεώσει. Έβλεπα από απέναντι αγκαλιές, φιλιά, η περιέργεια μ’ έκανε και μεταφέρθηκα κι εγώ στην ανατολική πλευρά του αρχαίου δρόμου με τις υπόγειες στοές του και τις σύγχρονες τρύπες του.

Μία γηραιά κυρία, είχε πιάσει (όπως είδα από κοντά πλέον) τον Δήμαρχο στο λακριντί, κι αυτός την άκουγε με στωικότητα. Στο τέλος τον άκουσα να της λέει: «σας ευχαριστώ πολύ, η αγάπη σας μου δίνει δύναμη να συνεχίσω». Έλιωσα στο άκουσμα των λίγων λέξεων. Τι να συνεχίσεις Δήμαρχε, δεν λυπάσαι τους συριζαίους που τους έχεις αποσυντονίσει και τους περιθάλπεις στην αγκαλιά σου, σαν αστέγους πολιτικά πλέον;

Άφησε ο Δήμαρχος την γηραιά κυρία και στράφηκε προς την μεγάλη παρέα της νομενκλατούρας αλλά εκεί, στο σημείο αυτό, το σύμπαν (ένα από τα πολλά τέλος πάντων) κατέρρευσε. Βρέθηκε ο Δήμαρχος της καρδιάς μας πρόσωπο με πρόσωπο με τον αγαπητό Larry. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να δεί αίματα από την «πάλη τους», έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου κι έκλαιγαν σαν μικρά παιδιά. «Μπορώ εγώ να ξεχάσω Larry ότι ήσουν δυό φορές υποψήφιος στον συνδυασμό μου;», ακούστηκε τρεμάμενη η φωνή του Δήμαρχου και λύγισαν οι πλάκες του πεζοδρομίου. Κάποιος κακεντρεχής είπε πως οι πλάκες κουνήθηκαν από τις εργασίες του ΜΕΤΡΟ.

Αγκαλιασμένοι, απομακρύνθηκαν από το δροσερό Buzer Bitter και πίσω τους άρχισε η ανάλυση της νομενκλατούρας του Γαλατσίου. Τη λειψής λόγω διακοπών.

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

 

Οδηγός γεύσεων by Larry King

Οδηγός γεύσεων by Larry King

 

Μπήκαμε για τα καλά στη περίοδο των διακοπών. Οι μισοί Έλληνες θα τις κάνουν τον Ιούλιο και οι υπόλοιποι μισοί, τον Αύγουστο. Αυτά βέβαια είναι σχετικά διότι έχουν δυσκολέψει πολύ οι καιροί και η φτώχεια δεν είναι προ των πυλών αλλά εντός των τειχών. Από συνήθεια όμως, λέμε ότι θα πάνε όλοι διακοπές. Για να γλυκάνουμε την πίκρα της φτώχειας.

            Κάποτε, την προ ίντερνετ εποχή, κυκλοφορούσε ετησίως το περιοδικό «Διακοπές», πανάκριβο στην αγορά του, όμως σου έδινε πληροφορίες για τα πάντα στην Ελλάδα. Κυρίως για καταλύματα σε ξενοδοχειακές μονάδες (μεγάλες και μικρές) μέχρι και σε ενοικιαζόμενα δωμάτια.

            Σε ό,τι έχει σχέση με την πόλη μας, οι παλιοί τουλάχιστον κάτοικοί της, θα επιλέξουν τα νησιά των Κυκλάδων και του Ανατολικού Αιγαίου κατά πρώτο λόγο, και κατά δεύτερο την Κρήτη. Λόγω καταγωγής φυσικά (Νάξος, Μύκονος, Πάρος, Σαντορίνη, Λέσβος, Κρήτη). Έχουμε και επτανησίους, αλλά είναι λίγοι κατά τον αριθμό. Οι υπόλοιποι, οι Παλιοελλαδίτες (ρουμελιώτες και πελοποννήσιοι), σαν βλάχοι που είναι, θα πάνε στα χωριά τους. Το ίδιο και οι ηπειρώτες και οι λίγοι μακεδόνες και θρακιώτες.

            Γι’ αυτούς που θα μείνουν το καλοκαίρι στη  πόλη μας, υπάρχει ένα ισχυρό χαρτί, σαν να λέμε στο πόκερ «φλός ρουαγιάλ», ή στην πρέφα «δέκα αχρωμάτιστα», ένας άνθρωπος που μπορεί να μας οδηγήσει γευστικά σε κάθε γωνιά της Αττικής. Αρκεί να τον παρακολουθούμε διαδικτυακά. Κι αυτοί που δεν ασχολούνται με το διαδίκτυο; Αυτοί δεν έχουν δικαίωμα στη γνώση των γεύσεων;

 

            Για τον λόγο αυτό λοιπόν, ο άνθρωπος αυτός καλείται από το βήμα αυτό, να γράψει έναν οδηγό γεύσεων για το Λεκανοπέδιο. Είναι άριστος γνώστης τόσο της Αττικής γης κι άλλο τόσο των σημείων εκείνων όπου ταβέρνες και κουτούκια δημιουργούν πανδαισία γεύσεων. Και γνωρίζει, όχι επειδή άκουσε, αλλά επειδή έχει την εμπειρία.

            Αγαπητέ Larry King, ιδού η ιδέα. Γράψε, όπως μοναδικά γνωρίζεις, έναν πλήρη οδηγό όπου θα οδηγείται ο αναγνώστης, για να απολαύσει μοναδικές γεύσεις, σε κρέας κυρίως αλλά και σε ψάρι. Για το μαγειρευτό φαγητό καταλαβαίνω ότι δεν έχεις καλές σχέσεις, οπότε αυτό δεν μας αφορά. Γράψε έναν οδηγό όπως εσύ ξέρεις και μπορείς και οι αναγνώστες του, θα σε ευγνωμονούν στο διηνεκές.

            Αν το κάνεις, όχι μόνο οι άνθρωποι της πόλης μας αλλά οι πάντες, θα αποκτήσουν έναν μπούσουλα, ένα φως στο τούνελ, για εκλεκτά ελληνικά εδέσματα. Αν όμως για λόγους που δεν μπορώ να γνωρίζω, δεν επιθυμείς κάτι τέτοιο, κάνε παρουσιάσεις γεύσεων μέσα από το TV-GALATSI. Από τον Σεπτέμβριο και μετά που θα κάνεις πάλι την εκπομπή σου (όπως πληροφορούμαι έκ των έσω), χώρισε την εκπομπή σου σε ενότητες. Μία από αυτές ας αφορά τα άξια λόγου στέκια όπως τόσο καλά γνωρίζεις.

            Τέλος, για να αρχίσεις δυναμικά τις εκπομπές γεύσεων, σαν πρώτο καλεσμένο επέλεξε τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Τόσους κουκουέδες φανερούς και κρυφούς έχει η πόλη μας, κάποιος απ’ αυτούς θα τον πείσει να έλθει στην εκπομπή σου, που μπορείς μάλιστα να την ονομάσεις: «Η Επανάσταση των γεύσεων».

            Αγαπητέ Larry, σου έδωσα τις ιδέες, απλά εσύ τις υλοποιείς.

 

 

 

Ο Πεζοπόρος 

Ο Κύρ Αντώνης

Ο Κύρ Αντώνης

Οι άνθρωποι που έχουν επίγνωση, αντιλαμβάνονται εύκολα ότι στη ζωή αυτή δεν είναι όλα καλώς καμωμένα. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης (τεχνητή σκέψη τη λέω διότι αυτό στην ουσία είναι, δεν μπορεί ένας σκεφτόμενος άνθρωπος να φτιάξει κάτι με νόηση, είναι πέρα από τις δυνατότητές του), μας κατακλύζει η τοξικότητα - που προέρχεται από τον χώρο της πολιτικής (δεν εξαιρούνται εδώ ιδεολογικές ομάδες), τον αθλητισμό, τους άρτους και τα θεάματα, την τέχνη, τις τηλεπερσόνες, από το κάθε τι που έχει λάμψη. Ό,τι έχει λάμψη, είναι κατά κανόνα κενό περιεχομένου, συνεπώς είναι επικίνδυνο για τον δημόσιο βίο μας.

             Η καθημερινή προπαγάνδα που μας κυκλώνει ασφυκτικά, προερχόμενη φυσικά από την τεχνητή λάμψη, απαιτεί να ενδίδουμε σε ό,τι ανόητο και ψευδές μας πλασάρει, διότι με τον τρόπο αυτό μας κοιμίζει. Κι εμείς, ενδώσαμε, δώσαμε βάρος στους φελλούς, στο απόλυτο τίποτα δηλαδή, κι έτσι αφήσαμε να περνάνε από δίπλα μας αληθινά διαμάντια.

            Οι απλοί άνθρωποι, οι εργάτες, οι επιστήμονες, όλοι αυτοί που παλεύουν για μία αξιοπρεπή ζωή στην τοξική κοινωνία μας, αυτοί ναι, είναι αληθινά διαμάντια. Αλλά κινούνται έξω από τα φώτα της ράμπας διότι δεν έχουν ανάγκη τις ψευδαισθήσεις, έχουν μάθει και πορεύονται με στέρεο τρόπο και προσφέρουν ποικιλοτρόπως στον δημόσιο βίο.

            Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένα αληθινό διαμάντι, υπήρξε και ο Κύρ Αντώνης. Ναξιώτης στην καταγωγή, ζούσε πάντοτε στο Γαλάτσι, εδώ στη πόλη μας, είχε την οικογένειά του, τους φίλους του, τις παρέες του. Ένας χαμογελαστός άνθρωπος με σπιρτάδα μικρού παιδιού. Ευγενής από τη φύση του, σεμνός, είχε την ικανότητα και άκουγε τον συνομιλητή του, κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει με τον πολύ κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν ακούνε και δεν σέβονται τον συνομιλητή τους, παρά ακούνε όσα έχουν στο κεφάλι τους.

            Ο Κύρ Αντώνης, συνήθιζε και πήγαινε τα σαββατιάτικα πρωινά στο ίντερνετ καφέ, έπινε το καφεδάκι του, έπαιρνε μέρος σε συζητήσεις που γινόντουσαν, η μεγάλη του όμως δύναμη ήταν στη σιωπή. Εκεί που άλλοι οχλαγωγούσαν, αυτός είχε την ικανότητα και σώπαινε, είχε άμεση αντίληψη της πραγματικότητας και δεν του άρεσε η τοξικότητα.

            Ο Κύρ Αντώνης, υπήρξε, μεταφορικά, ένα πανέμορφο τριαντάφυλλο σε ένα χωράφι γεμάτο με τσουκνίδες. Τόσο πολύ ξεχώριζε με την ταπεινή παρουσία του. Το Σάββατο που μας πέρασε όμως, ξαφνικά, έφυγε από τη ζωή, γεμίζοντας με θλίψη τους φίλους του, πόσο μάλλον την οικογένειά του.

            Κύρ Αντώνη, ήσουν όαση πραγματική στη γκρίζα πόλη μας. Καλό σου Ταξίδι.

            Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

 

 

Ο Πεζοπόρος