Βάτοι & ἀγκάθια ἀλλὰ καὶ λουλούδια στὴν πόλη μας

Βάτοι & ἀγκάθια ἀλλὰ καὶ λουλούδια στὴν πόλη μας

 

Σήμερα τὸ πρωί, ἐδῶ στὸ νησί, ἀπολάμβανα τὸ καφεδάκι μου, στὸ καφὲ Favela. Ἀπὸ τὰ καλύτερα σημεῖα τῆς πόλης. Ἂν βέβαια εἶσαι τουρίστας, θὰ πᾶς στὸ Φαληράκι καὶ ὅπου ἀλλοῦ βόσκει σὰν ἄλλο κοπάδι, ἡ ὀχλαγωγή. Βλέπετε, ὁ τουρισμὸς μιὰ λαίλαπα εἶναι ποὺ τρώει κάθε τι γνήσιο καὶ ὄμορφο, χάριν τοῦ χρήματος φυσικά.

 

Παρατηρῶντας ὅμως τὰ θέματα γύρω ἀπὸ τὸν τουρισμό, ἀντιλαμβάνεσαι εὔκολα τὴν δουλεία ποὺ ἔχει γιγαντωθεῖ. Οἱ «δοῦλοι» καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ ἄλλοι βαρᾶνε καὶ οἱ «δοῦλοι» χορεύουν. Οἱ ἄλλοι, σὰν κάτοχοι τοῦ χρήματος, ἀλαζόνες καὶ ἀλλοπαρμένοι, ἄπληστοι καὶ ὑποκριτές, «ἠθικοὶ» σὲ ἕναν κόσμο βαθιὰ ἀνήθικο, πάντα ἀπαιτοῦν καὶ πάντα ἔχουν δίκιο. Ἐδῶ στὸ νησί, εἶναι ἔντονα διακριτὴ αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ ποὺ τὴν γεννάει ὁ τουρισμός. Τὸ χρῆμα.

Μερικὲς φορὲς σὰν κι αὐτή, ἀντικρύζοντας σχεδὸν καθημερινά, σὲ κάθε μου βῆμα, τὴ διαστροφὴ τοῦ εὔπορου τουρίστα, νοσταλγῶ τὴν γκρίζα πόλη μου, τὸ Γαλάτσι. Ἴσως κάποιος νὰ μὲ πεῖ ψυχάκια ποὺ νοσταλγῶ κάτι γκρίζο κι ἀπρόσωπο. Ὄχι, ἡ γκρίζα πόλη ἔχει ψυχή, ἔχει ἀνθρώπους ζεστούς, φιλότιμους, τίμιους, ἐργατικούς, γελαστούς. Ἔχει φυσικὰ καὶ τοὺς ὑποκριτές, αὐτοὺς ποὺ δὲν βγάζουν τα ἀπωθημένα τους παρὰ μόνο ἂν ἐκραγοῦν, καὶ τότε, γίνονται χυδαῖοι, ἡ κακότητά τους φανερώνει τὸν ὕπουλο ψυχισμό τους. Μακριὰ λοιπόν, ὅσο μπορεῖ ὁ καθένας μας, ἀπὸ ἀνθρώπους τοξικούς.

Στὴν γκρίζα ὅμως πόλη μου, στὸ Γαλάτσι, ἂν μὲ ρωτήσει κάποιος τὶ σοῦ ἔχει λείψει, ἀβίαστα θὰ τοῦ ἀπαντήσω, δυὸ πράγματα. Ὁ καταπληκτικὸς καφὲς τοῦ Hasta Luego ἀπὸ τὴν τέχνη τοῦ κυρίου Γιώργου, καὶ τὸ μικρότερο ἴσως κατάστημα σὲ τετραγωνικὰ μέτρα, διότι δὲν εἶναι ἀπὸ πάνω ἀπὸ 10, αὐτὸ τοῦ κυρίου Βασίλη, στὴν Λ. Βέϊκου, στὸν χῶρο τοῦ παλιοῦ Rodini, μὲ τὰ βότανα καὶ μὲ κάθε καλούδι τῆς μάνας φύσης.

Ἐκεῖνο ποὺ συνδέει αὐτοὺς τοὺς δύο ἀνθρώπους ποὺ πιθανολογῶ ὅτι ὁ ἕνας ἀγνοεῖ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἄλλου, εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ δίνουν στὴ δουλειά τους. Εἶναι αὐτὸ τὸ νῆμα τῆς ἀγάπης, ποὺ κρατᾶ ἑνωμένους ἄγνωστους ἀνθρώπους.

Ὁ πρῶτος, ὁ κύριος Γιῶργος, ἔχει σπουδάσει τὸν καφέ – διότι ναί, καὶ ὁ καφές, δὲν εἶναι ἕνα τσουκάλι ποὺ τὸν βάζεις καὶ τὸν βγάζεις, εἶναι ἀληθινὴ τέχνη, καὶ σὰν τέτοια ἀπαιτεῖ μεράκι, γνώσεις, ὑπομονή. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ καφές του εἶναι ἀξεπέραστος.

Ὁ δεύτερος, ὁ κύριος Βασίλης, εἶναι ἕνας θησαυρὸς γνώσεων τῆς φύσης. Δὲν εἶναι μόνο ὅτι στὸ κατάστημά του θὰ βρεῖς κάθε εἴδους σπάνιο βότανο, αὐτὸ εἶναι τὸ λιγότερο. Ἡ μαγεία ἀρχίζει ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ σοῦ ἀναπτύσσει τὰ ὀφέλη καὶ τὶς ἰδιότητες  τοῦ κάθε βοτάνου. Ξεχειλίζει ἡ ἀγάπη του γι’ ὅσα βγαίνουν ἀπὸ τὰ χείλη του, σὲ καθηλώνει μὲ τὸν ἤπιο λόγο του, τὴν ἔμφυτη εὐγένειά του -σπάνιο εἶδος-, κερδίζει κάθε πελάτη του, μὲ τὸν τρόπο ποὺ χειρίζεται κάθε ἐρώτηση του καὶ τὶς τεκμηριωμένες ἀπαντήσεις ποὺ δίνει.

Νομίζω ὅτι ὁ κύριος Βασίλης ἦταν γιατρὸς (μικροβιολόγος) καὶ τὸ ὅτι ἐπέλεξε τὰ βότανα τῆς ἑλληνικῆς γῆς ἔναντι τῆς ἰατρικῆς, ἔκανε μεμιάς -κατὰ τὴ γνώμη μου- τὸ μεγάλο ἅλμα. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι εὔκολη ἡ ἐπιλογὴ αὐτή, ἐδῶ ἀκριβῶς ὅμως, ἔχει τὸν λόγο ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν ἐπιλογή του.

Στὸ μικρὸ κατάστημά του, περισσεύει ὅ,τι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν ἄνθρωπο, τὸ φῶς πλημμυρίζει, καὶ στὴν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὅλα δείχνουν γαλήνια καὶ μοσχομυρίζουν ἁγνότητα.

Στὴν γκρίζα πόλη μας, ὑπάρχουν οἱ τοξικοὶ ἄνθρωποι, ἡ ὑποκουλτούρα κυριαρχεῖ, ὑπάρχουν ὅμως καὶ κάποιες μικρὲς σπίθες, ὅπως οἱ προαναφερόμενοι δύο ἄριστοι καθ’ ὅλα ἐπαγγελματίες, ποὺ δηλώνουν μὲ τὸν τρόπο τους, πὼς ὅ,τι κάνεις, ἀπαιτεῖ ἀγάπη.  

 

 

 

 

Ὁ Πεζοπόρος

Ἐπιστροφὴ τῆς πόλης μας στὴν ἁγνότητα

Ἐπιστροφὴ τῆς πόλης μας στὴν ἁγνότητα

 

Τὴν παλιὰ ἐποχή, τὸ κίνημα τῶν Κυνικῶν μὲ τὸν Ἀντισθένη μπροστάρη καὶ τὸν Διογένη ἐπιτελάρχη (σὰ νὰ λέμε τὸν Λέοντα Τρότσκι χωρὶς βαριοποῦλες καὶ σφυροδρέπανα), ἀπαιτοῦσαν τὴν ἐπιστροφὴ στὴ φύση. Ἀπέτυχε τὸ κίνημα τους ἀλλὰ οἱ ἰδέες τους ζοῦνε μέχρι σήμερα, θυμίζοντάς μας τὴν ἁγνότητα τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀναρχίας.

Τὴν ἁγνότητα σὲ μία γειτονιὰ τῆς σύγχρονης Ἀθήνας, τὴ σμίλεψε σὲ μάρμαρο ἕνας καλλιτέχνης καὶ τὴν τοποθέτησε ἀπέναντι ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου. Ἡ Εὔα, διότι περὶ αὐτῆς πρόκειται, στέκεται ἀπέναντι στὸ Ἠλεκτρικὸ Πύρ, μὲ τὸ βλέμμα στραμμένο πρὸς τὴ γῆ, ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὴν Πρώτη Ἀρχή. Καὶ φυσικὰ εἶναι γυμνή, τονίζοντας τὴν ἁρμονία τῆς φύσης.

 

Ἡ γύμνια τῆς Εὖας, μοναδική -τοὐλάχιστον ἀπ’ ὅ,τι γνωρίζω-, δὲν ὑπάρχει σὲ ἄλλο ἄγαλμα γυναίκας στὴν ἀρχαία ἱστορία, πόσο μᾶλλον στὴ σύγχρονη. Στὴ σύγχρονη ἐποχὴ μπορεῖ νὰ σκανδάλισε τὰ χρηστὰ ἤθη τῆς περιοχῆς, μιᾶς καὶ σ’ αὐτὴν ζοῦσαν τὰ χουντικὰ σταγονίδια (Παττακός, Ἰωαννίδης, Παπαδόπουλος ἀδελφός, κ. ἅ.), καὶ κάποιοι ἐκείνη τὴν περίοδο τοῦ φασισμοῦ, ἀποφάσισαν νὰ τὴν ἀπομακρύνουν. Καὶ τὴν μετέφεραν στὴ πλατεῖα τῆς Κυψέλης, κρυμμένη σὲ μία συστάδα πρασινάδας. Πάλι καλὰ ποὺ δὲν τὴν κατέστρεψαν, ὅπως ἔκαναν ὁ Ἀλάριχος καὶ τὰ τάγματα τῶν καλογέρων στὴ θέαση καὶ μόνο τοῦ ἀρχαίου κάλλους.

 

Ἡ πολύπαθη Εὔα, κάποια στιγμὴ ἐπανῆλθε στὴ πρώτη της θέση καὶ κοσμεῖ ἔκτοτε τὸν χῶρο τοῦ πάρκου – ποὺ εἶχε κάποτε τὸ ὄνομά της ἀλλὰ στὴ συνέχεια τὰ χρηστὰ ἤθη τὸ ἄλλαξαν. Τέλος πάντων, ἑκατὸ μέτρα μακριὰ ἀπὸ τὴν Εὔα, κοσμεῖ τὴν πλατεῖα καὶ ὁ Γιαννούλης Χαλεπάς. Ἐνῷ ἡ πλατεῖα ἔφερε τὸ ὄνομά του, πάλι κάποια χρηστὰ ἤθη τὸ ἄλλαξαν σὲ πλατεῖα Παπαλουκᾶ.

 

Ἐμεῖς ἐδῶ στὴ πόλη μας, δὲν ἔχουμε ἔργα τέχνης σὰν αὐτὸ τῆς ἀθώας καὶ τίμιας Εὖας. Ἐδῶ ἔχουμε κάτι βάρβαρες συνθέσεις τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης. Δὲν θὰ πῶ γιὰ τὸν Κολοκοτρώνη, διότι αὐτὴ ἡ ἐπικίνδυνη ψυχή, μαζὶ μὲ τὶς ἐπικίνδυνες ψυχὲς τῶν Καραϊσκάκη κι Ἀνδρούτσου, ἔκαναν τὸν Ἐθνικοαπελευθερωτικὸ Ἀγῶνα γιὰ τὴ λευτεριά μας. Ἀγάλματα ὅπως αὐτό του Κολοκοτρώνη, πρέπουν καὶ στοὺς μέγιστους ἐπίσης στρατηγούς μας ποὺ προανέφερα. Καὶ παρακαλῶ πολύ, μὴ μοῦ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἦταν ταξική, αὐτὲς δηλαδὴ τὶς ἀνοησίες ποὺ ὑποστήριζε ὁ Κορδάτος, διότι θὰ τὸν ἐπιπλήξω καὶ θὰ τοῦ βάλω διαγωγὴ κοσμία!

Μὲ τὶς ἀναφερόμενες σκέψεις σὲ ἰσχύ, ρωτάω ἐσένα ἀγαπητὲ Δήμαρχε, Δήμαρχε τῆς καρδιᾶς μας, γιατί δὲν κάνεις ἕνα πολιτιστικὸ «ντοῦ» στὶς ἁρμόδιες ἀρχὲς καὶ νὰ φέρεις στὴ γκρίζα πόλη μας τὸ ἄγαλμα τῆς Εὖας; Γνωρίζουμε ἅπαντες ὅτι γιὰ σένα τίποτα δὲν εἶναι ἀδύνατο. Τὸ πολιτικὸ σύστημα (σὲ ὅλο του τὸ φάσμα) τὸ παίζεις στὰ δάκτυλά σου, ποιός εἶναι ἱκανὸς ἐσένα νὰ σοῦ ἀρνηθεῖ; Μήπως αὐτὸ τὸ κολεγιόπαιδο τοῦ Δήμου Ἀθηνῶν; Ἀστεῖα πράγματα.

Φαντάσου Δήμαρχέ μας, τὸ ΜΕΤΡΟ σὲ λειτουργία, καὶ στὴ στάση Λ. Γαλατσίου καὶ Ἁγίας Γλυκερίας τί θὰ γίνεται ἀπὸ τὴν πολυκοσμία. Οἱ κεντρικοὶ ὁδικοὶ ἄξονες θὰ εἶναι φυσικὰ μόνιμα μποτιλιαρισμένοι, τὰ πάρκινγκ μόνιμα γεμᾶτα καὶ ἕνα μέρος τῆς βόρειας Ἀθήνας θὰ παλεύει νὰ πάει ὑπογείως στὶς δουλειές του. Κυριολεκτικὰ ἕνα καθημερινὸ χάος στὸ ὄνομα τῆς προόδου καὶ τῆς ἀνάπτυξης. Φαντάσου ἐπίσης Δήμαρχε τῆς καρδιᾶς μας, μέσα σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ χαοτικὸ περιβάλλον, τὸ ἄγαλμα τῆς Εὖας νὰ στέκεται μὲ εὐπρέπεια ἔξω ἀπὸ τὴν κεντρικὴ στάση τοῦ ΜΕΤΡΟ γιὰ νὰ ὑπενθυμίζει στὸν ἁπλὸ καὶ φοβισμένο κόσμο ὅτι ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο πέραν τῆς μιζέριας ἀπὸ τὴν βάναυση καθημερινότητα.

Πᾶρε τὴν Εὔα ἀπὸ τὴν Κυπριάδου Δήμαρχέ μας καὶ τοποθέτησέ την στὴν πόλη μας, σὲ θέση ἁρμόζουσα μὲ τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἁγνότητά της. Γιὰ ν’ ἀποκτήσει ἡ πόλη μας ἕνα φῶς, σμιλεμένο ἔστω σὲ μάρμαρο.  

 

 

 

Ὁ Πεζοπόρος