Ο γερό λαδάς …

 Ο γερό λαδάς …

 

Θυμήθηκα τώρα τον σπουδαίο ηθοποιό μας Δήμο Σταρένιο που, στους περισσότερους ρόλους του, έκανε τον κακό. Από μαρτυρίες που έχω, ήταν ένας καλοκάγαθος άνθρωπος στη προσωπική του ζωή, η ανάγκη όμως των ρόλων που έπαιζε τον μεταμόρφωναν σε άνθρωπο αποκρουστικό. Ρόλοι όπως αυτός του μαυραγορίτη (από εκεί και το γερό λαδάς), του καταδότη των Γερμανών, του κουκουλοφόρου, του χαφιέ έν γένει, εξόργιζαν τον θεατή στον κινηματογράφο μιάς και ο θεατής συνήθως εμπλέκεται συναισθηματικά με μία ταινία, συγκινείται, κλαίει, γελάει, κτλ. – αν δεν τα κάνει όλα αυτά, είναι μάλλον κριτικός κινηματογράφου!

Στην πολύπαθη πόλη μας, κυκλοφορεί ανάμεσά μας ένας εξελιγμένος γέρο λαδάς, αυτός βέβαια δεν είναι καταδότης -δεν παίρνω και όρκο αλλά έτσι πιστεύω-, όμως εκπέμπει μία μιζέρια με τον τρόπο που κινείται και περισσότερο με τον τρόπο που σκέφτεται. Μήπως άραγε είναι φτωχός; Όχι, δεν είναι – όταν σαν συνταξιούχος τραπεζικός (για παράδειγμα) παίρνεις 1800-2000 ευρώ τον μήνα, δεν λέγεσαι φτωχός, όμως στην καθημερινότητά του η μιζέρια είναι αυτή που τον χαρακτηρίζει.

Οι φτωχοί άνθρωποι στην πλειοψηφία του, έχουν μεγάλη αξιοπρέπεια, μπορεί να στερούνται αγαθά από τη ζωή αλλά την αντιμετωπίζουν με στωικότητα, επ’ ουδενί δεν υπάρχει σε αυτούς ίχνος μιζέριας.

Λέει ας πούμε ο φίλος μας ο γερό λαδάς: «πήγα στη λαϊκή να πάρω ψάρια, του είπα ποιά θέλω του ψαρά, μου τα έβαλε, τα ζύγισε και μου είπε 10 ευρώ (για παράδειγμα). Εγώ, παίρνοντας ύφος κακόμοιρο, του λέω, δυστυχώς δεν έχω τόσα χρήματα, 6 ευρώ μόνο έχω να σου δώσω». Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται -κατά τον ίδιο- και με τον μανάβη που ψώνισε χόρτα, κτλ. Και φυσικά, ο μανάβης, όπως και ο ψαράς, έχοντας μπροστά τους έναν «δυστυχισμένο» άνθρωπο, του κάνουν την έκπτωση που θέλει, ή που μάλλον προτείνει. Μετά, αφού ψωνίσει, πιάνει τα καφενεία και ιστορεί την εξυπνάδα του. Έμμεσα, ομολογεί πόσο μίζερος άνθρωπος είναι, αν και αυτός, ιστορεί τα κατορθώματά του για να περάσει την «εξυπνάδα» του. Την ίδια τακτική ακολουθεί είτε πάει σε μία συναυλία, σε ένα γκαλά στο Ηρώδειο (ας πούμε), ή οπουδήποτε αλλού που θέλει να εκπολιτιστεί, εφόσον μετέχει πολιτιστικών εκδηλώσεων. Πάντα προτάσσει τη μιζέρια του και, οι άνθρωποι επειδή είναι καλοί στη πλειοψηφία τους, τον αφήνουν να περάσει δίχως εισιτήριο. Τι χρήματα να πάρουν άλλωστε από έναν κακομοίρη;  

Βέβαια, ο ψαράς, ο μανάβης, ο πωλητής εισιτηρίων, κ.ά., είναι άνθρωποι της πιάτσας που, σε πουλάνε και σε αγοράζουν όπως θέλουν. Κόβουν καλά τον γερό λαδά που έχουν μπροστά τους, αντιλαμβάνονται εύκολα την κακομοιριά του αλλά δεν έχουν χρόνο, ή μάλλον δεν θέλουν να σπαταλήσουν χρόνο να ασχοληθούν μαζί του περισσότερο, έτσι, του λένε ναι στα «αιτήματά του» και διώχνουν μακριά με δύο τάλαρα τη μιζέρια.

Ο γερό λαδάς, είναι συνάνθρωπός μας αλλά όχι συμπολίτης μας μιάς και φέρεται (όπως λέει τουλάχιστον) να είναι κάτοικος γειτονικού και μεγαλοαστικού δήμου. Μάλλον θα κυνηγήθηκε από την πόλη του -σφηκοφωλιά άλλωστε μίζερων ανθρώπων παρά τα πλούτη τους, που δεν άντεξαν τη μιζέρια του.

Δεν είναι τραγικό; Να σε διώχνουν μίζεροι άνθρωποι επειδή δεν αντέχουν τη μιζέρια σου;

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος