Ο Αγώνας ο καλός είναι ο προεκλογικός – ψηφίστε με να σας αλλάξω!

Ο Αγώνας ο καλός είναι ο προεκλογικός – ψηφίστε με να σας αλλάξω!

 

Ο χώρος της αυτοδιοίκησης είναι δύσκολος, διαβρωμένος και δύσοσμος, με πολλούς τελώνες και φαρισαίους, κάθε είδους θεατρίνους και πινόκιο, κλόουν και μασκοφόρους. Επικρατεί η κακομοιριά, ο φθόνος, η ζήλεια, η διαστρέβλωση, ο ατομικισμός, το κυνήγι των ψήφων και κάθε τι υποχθόνιο και κακό. Σε αυτή την αρένα με τα «θηρία» πρέπει να πολεμάς, καθημερινά. Προσπάθησαν να με κιτρινίσουν, να με ταπεινώσουν, να με εξευτελίσουν, να με εξοντώσουν. Ο ανελέητος πόλεμος τους δεν σταμάτησε ούτε και μετά το έμφραγμα που πέρασα το 2015. Ακολουθώντας όμως την πλατωνική ρήση: «Μία από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι να καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου», είμαι εδώ, με την ίδια ζωντάνια και δύναμη, με τις γνώσεις και το πείσμα μου, με την ίδια όρεξη για δουλειά και τη φαντασία μου, με την ίδια αγάπη για τους συνανθρώπους μου και την πόλη μας για να συμβάλλω – με τον Δήμαρχό μας και την ομάδα του συνδυασμού μας – στην αλλαγή νοοτροπίας και στην αναδημιουργία του Γαλατσίου, η οποία και έχει ξεκινήσει. ------

            Όλα τα ανωτέρω ολοκλήρου της παραγράφου, δεν είναι λόγια δικά μου – αν τα έγραφα εγώ αυτά θα με είχατε περάσει στην πυρά. Όλα αυτά είναι λόγια ενός υποψηφίου με την παράταξη του νυν δημάρχου που, δεν παραλείπει μάλιστα σε κάποιο άλλο σημείο του μανιφέστου του να αναφέρει και τις προτάσεις που του έκαναν συμπολίτες να κατέβει σαν δήμαρχος αλλά αυτός δεν δέχτηκε τέτοια τιμή διότι συντάσσεται με τον νυν δήμαρχο.

Τέτοια ρητορική μίσους πρώτη φορά συναντάω στην πολυτάραχη ζωή μου από υποψήφιο συμπολίτη μας ο οποίος μάλιστα -ειρήσθω έν παρόδω-, έχει διατελέσει και αντιδήμαρχος στην πόλη μας. Ο χώρος της αυτοδιοίκησης -γι’ αυτόν όπως γράφει-, είναι χώρος διαβρωμένος και δύσοσμος κτλ. Δηλαδή μας λέει έμμεσα πως υπηρετεί όλο αυτό το σαθρό σκηνικό αλλά παράλληλα το καταγγέλει. Εφόσον αγαπητέ συμβαίνουν όλα όσα γράφεις, γιατί συνεχίζεις, γιατί μάλλον θέλεις να συνεχίσεις να «πολεμάς στην αρένα με τα θηρία;». Τι φοβάσαι; Τη ρήση του Πλάτωνα που αναφέρεις; Είναι αστείο να επικαλείσαι τον Πλάτωνα και αφού το κάνεις, μπορείς σε παρακαλώ να μας πεις σε ποιο έργο του αναφέρει αυτή τη ρήση ώστε να βαθύνουμε κι εμείς οι αδαείς τις γνώσεις μας για τον αρχαίο κόσμο;

Αφού αραδιάζεις όλα τα παραπάνω, στη συνέχεια μας μιλάς για «την ίδια αγάπη» προς τους συνανθρώπους σου. Η Αγάπη καλέ μου υποψήφιε συμπολίτη, δεν εμπεριέχει όσα με ευκολία γράφεις στο μανιφέστο σου. Αν κατανοούσες την Αγάπη, θα έγραφες διαφορετικά πράγματα, ή στην καλύτερη περίπτωση δεν θα έγραφες τίποτα. Μιλάς για Αγάπη και διαβάζουμε ένα ατέλειωτο κατηγορώ σου αλλά, εσύ, σαν ανώτερος άνθρωπος που είσαι, θα συνεχίσεις να συμβάλλεις στην αλλαγή νοοτροπίας και στην αναδημιουργία του Γαλατσίου. Είναι προφανές καλέ μου άνθρωπε ότι απευθύνεσαι σε όμοιους σου, στα είδωλα του καθρέπτη σου και όχι σε πολίτες του Γαλατσίου που, και γνώμη έχουν σχηματίσει για την βάρβαρη πόλη μας – κι εσύ, εφόσον μετέχεις αυτής της διοίκησης του Δήμου είσαι συντελεστής αυτής της βαρβαρότητας, αλλά και κρίση έχουν οι πολίτες στο Γαλάτσι, μην υποτιμάς την σκέψη τους. Αν σε όλα αυτά κάτι θέλεις πραγματικά ν’ αλλάξεις, ξεκίνα από σένα, εσένα άλλαξε πρώτα, μιάς και μιλάς γι’ Αγάπη, δώσε Αγάπη, και μην περιμένεις τίποτα. Διότι καλέ μου άνθρωπε, η Αγάπη δεν είναι συμφέρον, δεν είναι ανταγωνιστική, δεν είναι δούναι και λαβείν, απλά ΕΙΝΑΙ.

Αν δεν αντιλαμβάνεσαι τα περί Αγάπης, σταμάτα να επικαλείσαι και τον Πλάτωνα. Και να σου πω και το πιο καλό αγαπητέ συμπολίτη που ζητάς την ψήφο μας, αφορμή για όλα αυτά που γράφω στάθηκε η περιέργειά μου. Γιατί; Διότι το φυλλάδιο σου αυτό με τις αναφορές σου, το πέταξε ένας διαβάτης της Βέϊκου στον σκουπιδοτενεκέ, από εκεί το μάζεψα τσαλακωμένο και το διάβασα. Αν δεν ήμουν περίεργος δεν θα συνέβαινε απολύτως τίποτα.

Ευτυχώς όμως, στην πόλη μας ο προεκλογικός αγώνας απ’ όλες τις παρατάξεις, έχει ένα πολύ υψηλό επίπεδο σε αντίθεση με το δικό σου. Τι πιο ωραίο θα ‘λεγα, να είχες κι εσύ το σύνθημα: «Λύσεις υπάρχουν, λείπουν σχεδιασμός και ικανό πολιτικό  προσωπικό», ενός άλλου συμπολίτη μας όπου με ανεπιτήδευτη ευγένεια δηλώνει την παρουσία του στον προεκλογικό αγώνα.

 

 

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος

«Δράσεις» στο βουνό

«Δράσεις» στο βουνό

 

Παλιότερα, άκουγα στα δελτία καιρού για τις πολικές θερμοκρασίες που είχε το Κάτω Νευροκόπι του Ν. Δράμας. Απορούσα γι’ αυτές και η τύχη το έφερε και το επισκέφτηκα. Τότε κατάλαβα το γιατί, διότι όπως κατεβαίνει ο παγωμένος βοριάς από την Βουλγαρία, βρίσκει εμπόδιο το βουνό που κυκλώνει την κωμόπολη, με αποτέλεσμα, όλος ο παγετός να κάθεται σ’ αυτήν μη έχοντας διέξοδο, εγκλωβίζεται κατά κάποιο τρόπο στον χώρο και δημιουργεί τις ακραίες πολικές θερμοκρασίες. Μάλιστα, από αφέλεια περισσότερο επειδή δεν ήξερα, είχα ρωτήσει που βρισκόταν το Πάνω Νευροκόπι και μου είχαν δείξει κατά την Βουλγαρία. Τω καιρώ εκείνω, δεν υπήρχε ελεύθερη διέλευση στην Βουλγαρία που ανήκε στο κομμουνιστικό μπλόκ, είχαμε φτάσει όμως με την παρέα μου μέχρι το φυλάκιο της Εξοχής, ενός παραδεισένιου χώρου στα σύνορα. Αν δεν έχετε πάει, σας συστήνω ανεπιφύλακτα όλα εκείνα τα καταπληκτικά μέρη της πατρίδας μας.

Βουνό όμως έχουμε κι εμείς εδώ στο Γαλάτσι. Βέβαια, το δικό μας δεν βρίσκεται απέναντι στον βοριά αλλά κοιτάζει προς τα δυτικά τα ηλιοβασιλέματα. Αγναντεύει τις καμπυλώσεις του χώρου. Το βουνό μας, από την αρχαιότητα ακόμα λεγόταν Αγχεσμός, οι νεοέλληνες όμως αγνοώντας την ιστορία αυτού του τόπου στην μεγάλη τους πλειοψηφία, τον Αγχεσμό τον είπανε Τουρκοβούνια. Τους ήταν ευκολότερη αυτή η εκδοχή, εξάλλου ο Αγχεσμός έχει και δύσκολη προφορά!

Στον Αγχεσμό λοιπόν με τις υπόγειες στοές του και τα ανεξερεύνητα σπήλαιά του, ψηλά στο Άλσος του Βέϊκου, η Δράση, το σωματείο δηλαδή που έχει έδρα την πόλη μας και δραστηριοποιείται – μία μάλιστα από τις ενασχολήσεις της είναι τα περίφημα «υιοθετημένα», χώρος εντός του δάσους στον οποίο έχουν δώσει τα μέλη της από τον χρόνο τους και έχουν δημιουργήσει έναν άξιο λόγου περιβάλλοντα χώρο με θεαματικά αποτελέσματα - εκεί λοιπόν ψηλά στο βουνό, οργάνωσε την Κυριακή το βράδυ μία συναυλία με λαϊκή μουσική.

Το αεράκι που έσμιγε από τα βορειοδυτικά τις βραδυνές ώρες στο θέατρο του Άλσους, χάριζε στους παρευρισκόμενους μία επιπλέον ευχαρίστηση. Πραγματικά, ο ειδυλλιακός χώρος, η δροσιά του βουνού, η καλή διάθεση όλων μας, η πολύ καλή ορχήστρα, τα λίγα και απαραίτητα λόγια από τον πρόεδρο της Δράσης, αυτά τα λίγα και άλλα περισσότερα, έφτιαξαν ένα κλίμα εξαιρετικό και απολαύσαμε μία εξαιρετική βραδιά στο πρανές του Αγχεσμού.

Οι παρευρισκόμενοι στο σύνολό τους χάρηκαν, χόρεψαν, πέρασε μία απλή και καταπληκτική βραδιά, για όλους μας θέλω να πιστεύω. Τα απλά πράγματα είναι ίσως τα σημαντικότερα στη ζωή μας μα πολλές φορές τα παραβλέπουμε επειδή ο νους μας τρέχει δώθε-κείθε. Μας λείπουν ίσως τα απλά πράγματα διότι κυνηγάμε -άλλοι συνειδητά κι άλλοι ασυνείδητα-, τα πολύπλοκα, αυτά που δεν έχουν νόημα.

Στο θέατρο που σχεδόν γέμισε από κόσμο, υπήρξαν μεταξύ των θεατών και αρκετοί -άνδρες και γυναίκες- υποψήφιοι τόσο στις επερχόμενες δημοτικές αλλά και περιφερειακές εκλογές. Όλες και όλοι τους -προς τιμή τους-, δεν πρόταξαν τις ιδιότητές τους, δεν έκαναν προεκλογικό αγώνα, σεβάστηκαν την Δράση, τους μουσικούς, τους θεατές, κυρίως σεβάστηκαν την καλοσύνη του βουνού, τα ελέη της φύσης. Κι αυτός ο σεβασμός ήταν διάχυτος και κύκλωνε με αγάπη τους μουσικούς που μας χάρισαν όμορφες, πολύ όμορφες στιγμές.

Σε όλη αυτή την αρμονική βραδιά, υπήρξε μόνο μία παραφωνία, κι αυτή προήλθε από έναν υποψήφιο με την περιφέρεια που, έκρινε σκόπιμο να σηκωθεί και να μοιράσει φυλλάδια των εκλογών. Συμπολίτης μας ο υποψήφιος, δεν είχε όμως κανένα λόγο να σπάσει την μαγεία του βουνού και της μουσικής με την κίνησή του αυτή. Στο θέατρο υπήρχαν υποψήφιοι από όλες τις δημοτικές παρατάξεις του Γαλατσίου, υπήρχε και έτερος υποψήφιος με την περιφέρεια, αυτοί όμως οι άνθρωποι, σεβόμενοι πρώτα τους εαυτούς τους και ύστερα τους μουσικούς και τον ειδυλλιακό χώρο, δεν προέβησαν σε τέτοιου είδους πράξεις.

Θα πει ίσως κάποιος: σε έναν προεκλογικό αγώνα δεν υπάρχουν χώροι που να απαγορεύουν στον κάθε υποψήφιο να ενημερώνει τον κόσμο -τους θεατούς έν προκειμένω-, ναι, δεν νομίζω να υπάρχει πουθενά το «απαγορεύεται», όμως έχουμε υποχρέωση να ξεχωρίζουμε τις στιγμές διότι δεν είναι όλες ίδιες. Κατά την γνώμη μου και μόνο, ο έν λόγω υποψήφιος με την περιφέρεια συμπολίτης μας, αστόχησε με την πράξη του αυτή. Άς το δεί αν θέλει, ή μάλλον αν έχει την ικανότητα να διακρίνει, ότι η βέβηλη πράξη του τάραξε την ησυχία του Αγχεσμού που όλα τα βλέπει και τα παρακολουθεί με το βουνίσιο μάτι του.

 

 

 

 

Πεζοπόρος

 

Ολίγα περί πολιτικών μετρίων ή αρίστων

Ολίγα περί πολιτικών μετρίων ή αρίστων

 

Πριν από αρκετούς μήνες, εκεί στο ίντερνετ, άκουγα κάποια παρέα που μιλούσε για ιστορία, πιο συγκεκριμένα μιλούσαν για την Επανάσταση του 1821. Πάνω στην καλή συζήτηση που είχαν οι ομιλούντες, ένας έξ αυτών ακούγεται κάποια στιγμή να λέει: «όλοι αυτοί οι αγωνιστές του 21 υπήρξαν αγνές ψυχές». Όχι! Απάντησε αυτόματα ένας άλλος, κάθε άλλο, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος, έγιναν μεγάλοι, πολέμησαν, ηγήθηκαν στην Επανάσταση, κατάφεραν τόσα πολλά πράγματα, αλλά όχι, δεν ήσαν αγνές ψυχές, αντίθετα μάλιστα, υπήρξαν επικίνδυνες ψυχές. Και γι’ αυτό πέτυχαν.

Τώρα που ήρθε στο νου μου εκείνη η κουβέντα, θα συμφωνήσω κι εγώ με τον δεύτερο λαλήσαντα της παρέας, ναι, όλοι εκείνοι οι μεγάλοι μαχητές της πατρίδας, ήσαν επικίνδυνες ψυχές και ίσως κάτι ακόμα χειρότερο. Ας μην μας διαφεύγουν εξάλλου οι συνθήκες ζωής εκείνον τον αιώνα κάτω από την μπότα του οθωμανού κατακτητή. Αν ήσουν καλή ψυχή, το πολύ-πολύ να πήγαινες στον παράδεισο, αν ήσουν όμως επικίνδυνος άνθρωπος, οδηγούσες τον ανεκπαίδευτο ραγιά στις μεγάλες νίκες. Και αυτό έκαναν όλες εκείνες οι επικίνδυνες ψυχές, ανάγκασαν τις Μεγάλες Δυνάμεις να συνδράμουν στην Ελευθερία μας, αλλάζοντας παράλληλα την γεωπολιτική της χερσονήσου του Αίμου και της λεκάνης της Μεσογείου με τον Μεγάλο Αγώνα τους.

Η Φυσική Επιλογή, είναι αυτή που ρυθμίζει της ζωής τα πράγματα, είσαι αδύναμος, πεθαίνεις, πάς στον παράδεισο, είσαι δυνατός, προχωράς κι αλλάζεις αργά αλλά σταθερά τον κόσμο. Διότι ο κόσμος, είτε συμφωνούμε είτε όχι, αλλάζει, ανεξάρτητα με το αν και πόσο εμείς θέλουμε τις αλλαγές, που μάλιστα τις περισσότερες φορές είναι επώδυνες για τον παράγοντα άνθρωπο. Έτσι πάνω-κάτω πορεύεται ο κόσμος από την εποχή της Λεμούρειας Εποχής μέχρι και την σημερινή Ατλάντεια Εποχή. Πρώτα το ένστικτο, μετά το συναίσθημα.

Σήμερα η ανθρωπότητα είναι έντονα συναισθηματική, αυτό εύκολα είναι διακριτό σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Πόσο μάλλον εδώ, στην μικρή πατρίδα μας που, δυστυχώς, από τότε που οι επικίνδυνες ψυχές των Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Ανδρούτσου, Μπότσαρη και λοιπών γιγάντων, παρέδωσαν την σκυτάλη της αναδιοργάνωσης του κράτους σε κάκιστους πλήν Καποδίστρια πολιτικούς, δεν ευτύχησε δε από τότε εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων να ζήσει τα έργα και τις ημέρες άξιων λόγου πολιτικών ανδρών.

Έχουμε κάθε δικαίωμα ως ελεύθεροι πολίτες, να κρίνουμε δημόσια την πολιτική διαδρομή του κάθε πολιτικού, όπου κι ανήκει ιδεολογικά, δεν έχουμε κανένα όμως δικαίωμα να κρίνουμε ή να ασχολούμαστε με τον ιδιωτικό βίο κανενός πολιτικού. Δεν μας αφορά η ιδιωτική ζωή τους, η πολιτική που παράγουν όμως μας αφορά διότι έχει αυτή να κάνει με την ευημερία μας, την ποιότητα ζωής μας, με την ίδια μας την ύπαρξη.

Εδώ λοιπόν παρατηρείται ένα οξύμωρο φαινόμενο, αν κρίνουμε, ή έστω αν εκφράσουμε δημόσια μία γνώμη διαφορετική για ένα πολιτικό πρόσωπο, γνώμη που δεν ταιριάζει με την πλαστή εικόνα του πολιτικού, τότε, γινόμαστε δακτυλοδεικτούμενοι, προβοκάτορες, μηδενιστές, δωσίλογοι, υμνητές της χούντας, παιδιά κάποιου Σκαλούμπακα, και ένα σωρό γελοιότητες που εκφέρονται από «σοβαρούς ανθρώπους», «αριστερούς» κατά κανόνα,  «αγωνιστές» υποτίθεται, και φυσικά ανθρώπους που ρέπουν προς την τελειότητα με τα μεγάλα «ΕΓΩ» τους.

Ας είναι, τουλάχιστον σε ό,τι με αφορά, είμαι εδώ για να γράφω δίχως να ζητάω άδεια από κανέναν αν αυτά που γράφω δεν αρέσουν σε κάποιους κύκλους της ψευδοδιανόησης του Γαλατσίου.  Εξάλλου, δεν γράφω γι’ αυτούς, σε δημόσια πρόσωπα όμως που ασκούν πολιτική και με αφορά εφόσον είμαι μέλος αυτής της κοινωνίας, έχω το δικαίωμα να ασκώ κριτική. Τώρα, το αν αρέσει αυτή η κριτική, είναι δικό τους πρόβλημα, όχι δικό μου.

 

 

 

 

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος 

Είναι απαραίτητες οι δημοτικές εκλογές στο Γαλάτσι;

Είναι απαραίτητες οι δημοτικές εκλογές στο Γαλάτσι;

 

Βρισκόμαστε στον καιρού του εκλογικού πυρετού. Τα πάθη φουντώνουν, τα λόγια σκληραίνουν, ο αγώνας σαν λέξη βρίσκεται στη πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, τα οράματα έχουν αποκτήσει διαστάσεις πανδημίας, το αίμα ρέει στον υπόγειο ποταμό της Λεωφόρου Γαλατσίου, το αίμα από τις ομηρικές μάχες που δίνουν οι υποψήφιοι εννοώ, η αλήθεια υπερυψούται!

Το «θα», αρχίζει κάθε πρόγραμμα των δημοτικών παρατάξεων, οι φτιαγμένες φωτογραφίες των υποψηφίων μας δείχνουν πρόσωπα ψεύτικα, αψεγάδιαστα, καθαρά σαν το μάρμαρο, μονάχα που το μάρμαρο είναι άψυχο, παγωμένο. Ναι, τα περισσότερα πρόσωπα που εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι πρόσωπα παγωμένα, δεν έχουν ρυτίδες, δεν έχουν πάνω τους τον αδηφάγο χρόνο, είναι πρόσωπα τέλεια, δηλαδή έν τοις πράγμασι (που λένε), είναι πρόσωπα ψεύτικα, μη υπαρκτά.

Πως αλήθεια ένα μη υπαρκτό πρόσωπο μας καλεί να το ψηφίσουμε; Ένα πρόσωπο που αν συναντήσουμε στον δρόμο θα το προσπεράσουμε αδιάφοροι; Παρατηρούμε λοιπόν έντρομοι ότι οι αμερικανιές, το μάρκετινγκ, τα σύγχρονα εργαλεία που χρησιμοποιεί η πολιτική σε όλα τα επίπεδα, πλασάρουν μία εικονική πραγματικότητα, ένα μάτριξ, κάτι που δεν υπάρχει αλλά και κάτι που ζητά, απαιτεί, την ψήφο μας.

Το γιατί το τίποτα απαιτεί, είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα που δεν έχει βρει ακόμα τη λύση του και ούτε πρόκειται να την βρει στο άμεσο μέλλον. Οπότε, μέχρι να βρεθεί λύση στο παγκόσμιο πρόβλημα, ας επικεντρωθούμε στις πλαστές φωτογραφίες του Corel draw ή του photoshop.

Απορίας άξιο είναι, το γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τα παραμορφωμένα πρόσωπα – ανεξάρτητα σε ποια παράταξη είναι το κάθε πρόσωπο, ζητάνε πονηρά από εμάς την ψήφο μας, την εμπιστοσύνη μας, το κλειδί του σπιτιού μας, το κλειδί της ζωής μας. Μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όμως η απορία μας, διότι γνωρίζουμε έκ των προτέρων τα αποτελέσματα στο Γαλάτσι. Οπότε, εφόσον γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα -έστω με ελάχιστες αποκλίσεις-, για ποιο λόγο άραγε γίνονται εκλογές στην πόλη μας; Τις έχει ανάγκη;

Ας δούμε όμως τ’ αποτελέσματα μιάς και είμαστε άνθρωποι του χωροχρόνου!

Δήμαρχος Μαρκόπουλος, κοντά στο 70%. Άρα, εκλέγεται, όχι από την πρώτη Κυριακή αλλά από το πρωί της πρώτης Κυριακής, πριν ακόμα τελειώσει η θεία λειτουργία στην αγία Γλυκερία.

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης – Λαϊκή Συσπείρωση, κοντά στο 13%. Αξιωματική αντιπολίτευση του Δήμου.

Γερμάνος Μελισσουργός, κοντά στο 11%. Άρα τρίτο κόμμα.

ΟΚΔΕ – έχουν κάποια άλλη ονομασία αλλά δεν την έχω συγκρατήσει, κοντά στο 4%. Μάλιστα, είναι άξιο λόγου ότι η ΟΚΔΕ, συμμετέχει μόνο στο Γαλάτσι απ’ ολόκληρη την ελληνική επικράτεια σε δημοτικές εκλογές. Γιατί συμβαίνει αυτό, δεν το γνωρίζω, ίσως ο γραμματέας της να είναι από την πόλη μας. Άρα, τέταρτο κόμμα η ΟΚΔΕ.

Αγγελική Σαπουνά – Σύριζα και λίγες συνιστώσες, κοντά στο 2%. Άρα πέμπτο κόμμα και μάλλον εκτός δημοτικού συμβουλίου διότι δεν θα πιάσει το εκλογικό μέτρο.

Το θετικό με τ’ αποτελέσματα αυτά είναι ότι ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης είναι άνθρωπος ικανότατος για να κάνει ουσιαστική αντιπολίτευση, δίχως κραυγές και φανφάρες. Άξιο θεωρούμε και τον Γερμάνο Μελισσουργό, αλλά ένα σκαλί πίσω. Στο χέρι του είναι να δείξει την ωριμότητα που απαιτεί μία σοβαρή αντιπολίτευση.

Μιας και λοιπόν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα συμβεί στο Γαλάτσι στις 8 Οκτωβρίου 2023, εσείς οι υποψήφιοι γιατί φτιασιδώνεστε και δεν δείχνετε το πραγματικό και σημερινό πρόσωπό σας; Τι φοβάστε υποκριτές;

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος  

Εκλογική ανατροπή προ των πυλών

Εκλογική ανατροπή προ των πυλών

 

Η πόλη μας την περίοδο αυτή του Αυγούστου, αποκτά κατά κάποιο τρόπο ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά για λίγο όμως, δέκα-δεκαπέντε μέρες το πολύ. Μετά, πάλι θα συνεχίσουμε να βιώνουμε την άγρια καθημερινότητα και με όσα αυτή συνεπάγεται. Για να βελτιωθεί έστω και κατά το ελάχιστο η ποιότητα ζωής μας στον τόπο που γεννηθήκαμε και ζούμε, απαιτούνται τομές, πολιτική βούληση, σχέδια που θα υλοποιηθούν όμως και δεν θα μείνουν στο ράφι του «δεν μπόρεσα». Κυρίως απαιτείται φαντασία για την πορεία μας προς το μέλλον, αυτή όμως λείπει εντελώς από τους γνωστούς μέχρι τώρα υποψηφίους που τους έχουμε γνωρίσει καλά άλλωστε από την διαδρομή τους στα δημοτικά δρώμενα της πόλης μας.

            Δεν εξετάζω αν η διαδρομή όλων αυτών των αιρετών που κατέχουν θέσεις στον Δήμο (συμπολίτευση ή αντιπολίτευση) είναι θετική ή αρνητική, διαπιστώνω όμως ότι όλοι τους είναι ανεπαρκείς τουλάχιστον σε έναν σημαντικότατο σήμερα τομέα, αυτός της τεχνολογίας. Την τεχνολογία οι περισσότεροι άνθρωποι την φοβούνται επειδή δεν την καταλαβαίνουν, κυρίως οι μεσήλικες, έν αντιθέσει με την νέα γενιά που όχι μόνο την καταλαβαίνει και δεν την φοβάται αλλά την παίζει κυριολεκτικά στα δάχτυλα. Εξάλλου, η νέα γενιά είναι αυτή που δημιουργεί την τεχνολογία, που ασχολείται με προγράμματα, αλγόριθμους κτλ.

            Για ν’ αρχίσει να βελτιώνεται η πόλη μας -κάτι που μπορεί να γίνει-, χρειάζεται αυτό που είπε ο νεαρός κ. Μουστάκας της Νέας Πνοής, να γίνει το Γαλάτσι «smart city». Δεν γνωρίζω αν θα συμπληρώσει τον συνδυασμό του όπως διάβασα προ ημερών, ή αν δεν τον συμπληρώσει και κάνει το λάθος να ενταχθεί σε έναν από τους ήδη υπάρχοντες συνδυασμούς για να χαθεί από το προσκήνιο – διότι αυτό θα συμβεί αν από αδυναμία ακολουθήσει έναν άλλο συνδυασμό.

            Το θέμα είναι ότι, πέρα από τις καλές διαθέσεις που έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι με τα δημοτικά, και έχοντας σκέψη περιορισμένη που περιστρέφεται γύρω από τα ίδια, δεν έχουν τα εργαλεία που έχουν οι νέοι άνθρωποι, δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν πως πέρασε ο καιρός τους και οφείλουν να δώσουν τόπο στην νέα γενιά. Οι περισσότεροι κινούνται μέσα από τα κομματικά πλαίσια, κάτι που σε όλους μας είναι γνωστό ότι δεν δίνει λύσεις στα προβλήματα αλλά τα διαιωνίζει και σε κάποιες περιπτώσεις τα οξύνει.

            Ούτε ο δήμαρχος, ούτε οι άλλοι υποψήφιοι έχουν την ικανότητα να δούνε την πόλη μας στο μέλλον έξω από κομματικές αγκυλώσεις που από τη φύση τους παράγουν μόνο συγκρούσεις. Η πόλη μας για να σωθεί, δεν χρειάζεται πολιτικούς που «ματώνουν», που «αγωνίζονται», που «παλεύουν» και τόσα άλλα που κατά καιρούς ακούμε. Η πόλη μας χρειάζεται επιστήμονες, κομπιουτεράδες, μαθηματικούς και φυσικούς, ανθρώπους που ασχολούνται με την τεχνική νοημοσύνη, χρειάζεται ανθρώπους που βρίσκονται ένα βήμα μπροστά στην εξέλιξη. Και ένα βήμα μπροστά, είτε σας αρέσει είτε όχι, βρίσκονται μόνο οι νέοι, τα παιδιά σας και ίσως τα εγγόνια σας.

            Μα δεν έχουν πείρα οι νέοι, θα πουν πολλοί. Και λοιπόν; Είδαμε αυτές τις δεκαετίες να διοικούν την πόλη μας οι έμπειροι και βλέπουμε τα αποτελέσματα των εμπειριών τους. Μάλιστα, ευτυχώς που δεν έχουν πείρα και είναι απόλυτα καθαροί, ευτυχώς που κάνουν λάθη και τα παραδέχονται διότι δεν έχουν την έπαρση των παλιών που ο εγωισμός ξεχείλιζε από πάνω τους.

            Δεν γνωρίζω αν η Νέα Πνοή του κ. Μουστάκα θα κατέβει τελικά με ολοκληρωμένο συνδυασμό στο Γαλάτσι ή θα ξεφουσκώσει. Όπως κι αν γίνει όμως, η πόλη μας χρειάζεται να αναλάβουν τη διοίκησή της άνθρωποι μέχρι 30-35 ετών το πολύ, άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τις τεχνολογίες και δεν αρκούνται στο γελοίο και παρηκμασμένο πλέον Facebook, άνθρωποι που δεν είναι δούλοι ιδεολογιών και κομμάτων, άνθρωποι που δεν λένε παραμύθια, που δεν τάζουν, που δεν μιλάνε την ξύλινη γλώσσα.

            Δεν ξέρω (όλο δεν ξέρω είμαι!), μα αν αυτός ο συνδυασμός της Νέας Πνοής βρεί τελικά τον τρόπο και κατέβει στην αρένα της εκλογικής αναμέτρησης, θα πρότεινα σε όλους τους άλλους συνδυασμούς να στηρίξουν την πρωτόγνωρη προσπάθεια των ανθρώπων αυτών. Ναι, να κάνουν την υπέρβαση, να κάνουν την επαναστατική κίνηση και να ψηφίσουν άπαντες, από τον κ. Μαρκόπουλο μέχρι την τελευταία κ. Σαπουνά, το μέλλον αλλά χωρίς αυτούς. Μπορούν; Φυσικά μπορούν αλλά δεν έχουν την νοητική δύναμη για τέτοια επαναστατική κίνηση.

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος 

Καμένη πατρίδα – καμένα μυαλά

Καμένη πατρίδα – καμένα μυαλά

Καίγεται ο τόπος μας, πεθαίνουν οι πιλότοι μας που παλεύουν με αυταπάρνηση να σβήσουν φωτιές σε χαράδρες, οι πρωτόγνωρες θερμοκρασίες φέρουν μεγάλες δυσκολίες σε συμπολίτες μας και ειδικότερα σε όσους είναι αναγκασμένοι να εργάζονται στο δρόμο, είτε λέγονται ντελιβεράδες ή διανομείς διαφόρων προϊόντων, ακόμα και η δική μας πόλη είναι ανυπόφορη σε συνθήκες καύσωνα που μάλιστα επιδεινώνονται επικίνδυνα με τη σκόνη από τα έργα κάθε ειδών δραστηριότητες.

Εγώ, όπως και πολλοί συμπολίτες μας, είμαστε από τους τυχερούς διότι δεν ζούμε την περίοδο αυτή στην πόλη αλλά στα εξοχικά μας. Εγώ στο Ιόνιο, οι Ναξιώτες, οι Μυκονιάτες, οι Παριανοί, στο Αιγαίο, οι Μυτιληνιοί ανατολικότερα, οι Κρητικοί νοτιότερα. Είμαστε τυχεροί που περνάμε το καλοκαίρι στη θάλασσα ή το βουνό, στο οξυγόνο ή τον καθαρό αέρα, δίχως την άγρια καθημερινότητα της πόλης μας. Έν αντιθέσει με εμάς τους τυχερούς, οι περισσότεροι κάτοικοι βρίσκονται από ανάγκη στην πόλη. Και βιώνουν όλα τα δεινά των ημερών. Είμαστε μαζί με τους συμπολίτες μας, είμαστε μακριά τους αλλά τους έχουμε διαρκώς στη σκέψη μας, κατανοούμε τις δυσκολίες τους, τις αγωνίες τους, τον τρόμο που εισπράττουν ακόμα από τα ελεγχόμενα μέσα επικοινωνίας. Στην πόλη μας όμως συμβαίνουν κι άλλα πράγματα.

Φιλοξενούνται – πρώτα στη ΛΑΤΟ και στη συνέχεια στο ΠΑΛΑΙ, ζώα που κινδύνεψαν στη φωτιά, έχει η πόλη μας ανθρώπινο πρόσωπο και το δείχνει, χιλιάδες κατοίκους με οικόσιτα ζώα που αντιλαμβάνονται καλύτερα απ’ άλλους την αγωνία των ζώων, έχει μία δημοτική αρχή που προστρέχει σε κάθε δυσκολία και αντιξοότητα δημοτών της ή μη, δυναμώνει ο ουσιαστικός εθελοντισμός (όχι σαν αυτόν της Ολυμπιάδας 2004 για παράδειγμα), προσφέρουν οι άνθρωποι δυνάμεις, χρόνο, καλοσύνη, σε πάσχοντες, σε αδυνάτους.

Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτή της κριτικής, της μίζερης όμως και όχι υγιούς κριτικής, υπάρχει η άρνηση και ο παραλογισμός. Υπάρχουν και κάποιοι που βρίσκουν ευκαιρία να επιτεθούν παντού, όχι μόνο στον κρατικό μηχανισμό με τα προβλήματά του (όλοι γνωρίζουμε τις αδυναμίες του), όμως τις δύσκολες ώρες, αφήνουμε στην άκρη ό,τι μας πληγώνει, ξεχνάμε αντιπαλότητες και κάθε φαιδρή σύγκρουση που παράγεται από σάπιες ιδεοληψίες, πετάμε κάθε άρνηση ή κάθε τι που μας βαραίνει και δηλώνουμε παρόντες στην ανάγκη συνανθρώπων μας αλλά και των τετράποδων φίλων μας.

Θέλετε από την ασφάλεια του Κονκλάβιου ή ενός καφέ της Βέϊκου να ρίξετε όλες τις ευθύνες του κόσμου στην δημοτική αρχή; Κάντε το, το μόνο εύκολο. Και λοιπόν, τι θα νιώσετε; Χαρά μήπως; Μήπως τάχα μου εσείς αντιστέκεστε στο σύστημα; Αφού δούλοι του είστε, το υπηρετείτε σαν πειθήνια κομματικά όργανα. Δεν θέλετε να ψηφίσετε τον δήμαρχο στις προσεχείς δημοτικές εκλογές; Κάντε το αλλά αφήστε τη μιζέρια σας μακριά από το κοινό καλό.

Σε καιρό κρίσης, όπως οι μέρες αυτές οι δύσκολες, δεν βγάζουμε κομματικές ανακοινώσεις, δεν μοιράζουμε προγράμματα για τη δημοτική μας παράταξη, δεν βαράμε τον αέρα με λόγια κούφια, δεν λέμε ανοησίες. Αυτές τις μέρες σιωπούμε, το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε, και θέτουμε εαυτούς στο κοινό καλό, το περισσότερο που μπορούμε να δώσουμε.

Καλή δύναμη σε εσάς που έχετε μείνει στην πόλη, σε εσάς που προσφέρετε, σε όλες και όλους εσάς που δεν φλυαρείτε  με λόγια ξύλινα. Κι εσείς εκεί του Κονκλάβιου – όλο και κάποιοι θα μαλώνετε σαν τα κοκόρια από συνήθεια και μόνο, εσείς είστε καμένες περιπτώσεις. Δεν έχετε σωτηρία.

Το βίντεο, αφιερωμένο στη μνήμη των δύο πιλότων μας.

 

Ο Πεζοπόρος 

Τόπο στα … νιάτα ή… στη μπάντα-στη μπάντα, περνάει ο Λοσάντα!

Τόπο στα … νιάτα
ή… στη μπάντα-στη μπάντα, περνάει ο Λοσάντα!

 

Ό,τι μορφή κι αν έχεις θεέ, ή κι αν δεν έχεις (που μάλλον εκεί καταλήγω), λυπήσου εμάς τους κοινούς θνητούς που δεν κουβαλάμε στην πλάτη μας κομματικά ή «αγωνιστικά» ένσημα, όπως καλή ώρα οι έν Γαλατσίω συμπολίτες μας που θέλουν να σώσουν την πόλη μας, ενώ κανονικά θα έπρεπε ν’ αρχίσουν από τον εαυτό τους για τη δική τους σωτηρία πρώτα κι ύστερα τη δική μας.

Θεέ του Γαλατσίου (όχι, δεν εννοώ τον Δήμαρχο), βάστα γερά ν’ αντέξεις το παλλαϊκό κίνημα που ξεκίνησε στην ταραγμένη και σκονισμένη πόλη μας από τη γιάφκα του ίντερνετ καφέ, εκεί όπου την περασμένη Κυριακή συνέβησαν κοσμοϊστορικά πράγματα και που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα τα καταγράψουν όταν θα έχει καταλαγιάσει κάθε πόθος και καημός. Για να έχουν καθαρό μυαλό και να είναι απαλλαγμένοι από συναισθηματική φόρτιση κάθε είδους.

Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί, παρών στο κάλεσμα συμπολίτη μας (καθόλα έντιμου αλλά εκτός χρόνου) για να φέρουμε στο Γαλάτσι τη φρεσκάδα του καινούργιου, για να ενώσουμε τις «αριστερές» δυνάμεις μας, για να διώξουμε από άρχοντα της πόλης μας τον νυν Δήμαρχο και την επάρατη δεξιά που τον στηρίζει. Σύμφωνοι, τον στηρίζει και όλη η αριστερά με τα εξαπτέρυγα τα σοσιαλιστικά τον νυν Δήμαρχο, τον στηρίζει και η δεξιά, τον στηρίζει κάθε πικραμένος συμπολίτης μας που θέλει να ηγηθεί της επανάστασης αλλά δεν το ομολογεί δημόσια, ντρέπεται. Ο μόνος που δεν τον στηρίζει είμαι εγώ και αυτό διότι βρίσκομαι έξω από κάθε ιδεοληψία.

Γιατί όλοι εσείς οι τάχα μου «προοδευτικοί» δεν έχετε την ικανότητα, αδέλφια μου αλήτες πουλιά, να ομονοήσετε κάπου; Γιατί χάνεστε σε ανούσιες κουβέντες φλυαρώντας; Γιατί θέλετε να γίνετε χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη; Για να δώσετε ανθρώπινο πρόσωπο στην πόλη μας που εσείς οι ίδιοι με αυτούς που στηρίζατε επί δεκαετίες την καταστρέψατε; Μπορεί η πόλη μας σήμερα να γίνει πραγματική πόλη, φιλόξενη για τους κατοίκους της; Όχι, δεν μπορεί, και δεν αναφέρομαι στα έργα του ΜΕΤΡΟ που καλώς γίνονται και η ταλαιπωρία από το μέγιστο αυτό έργο τυγχάνει της συμπαράστασής μας αλλά και της υπομονής μας – αναφέρομαι στην χρόνια χαλασμένη νοοτροπία σας και που αγνοείτε συστηματικά ότι έχετε μεγάλο μερίδιο ευθύνης στον κατήφορο και στην παρακμή αυτού του γεωγραφικού χώρου μιάς και κλείνατε τα μάτια στα παλιά κατεστημένα.

Πρότεινε στη μάζωξη της Κυριακής ο κεντρικός ομιλητής συμπόρευση όλων των «προοδευτικών» δυνάμεων του Γαλατσίου έτσι ώστε στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές να ανατρέψουν τον Δήμαρχο και να αναλάβουν αυτοί την διαχείριση του Δήμου. Κι εκεί πήρε τον λόγο ο κάθε μικρός χαλίφης λέγοντας ασάφειες, ανοησίες, εκφράζοντας παράλληλα τον πόθο του για την καρέκλα. Ο μόνος που μίλησε με τρόπο ρεαλιστικό, με ωμό τρόπο αν θέλετε, ήταν ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ στην πόλη μας. Και ήταν ο μόνος που δεν παραμύθιασε την ομήγυρη. Ακριβώς όμως για τον λόγο αυτό, χλευάστηκε από την «σώφρονα αριστερά» της πόλης μας, που έχει μάθει να χάνεται στην ανάλυση και στα συναισθήματα. Η πολιτική αγάπες, είναι κυρίως τέχνη αλλά δεν χωράνε σε αυτήν συναισθήματα παρά ωμός ρεαλισμός.

Αλήθεια, όλοι εσείς της δήθεν αριστεράς, γιατί δεν βγαίνετε στο κέντρο της πόλης και να κάνετε ένα ερωτηματολόγιο στον κάθε πολίτη, μιλήστε του για την κόκκινη Παναγιά, μιλήστε του για τα υιοθετημένα, μιλήστε του για το Παλαί, μιλήστε του για κάθε θέμα που νομίζετε ότι χρήζει άμεσης λύσης. Αγνοεί ο κόσμος πλην ελαχίστων την κόκκινη Παναγιά, αγνοεί τα υιοθετημένα και ό,τι με ασάφεια γίνεται σε αυτά, αγνοεί τα περί χρήσης του Παλαί, αγνοεί ένα σωρό πράγματα με τα οποία εσείς καταπιάνεστε. Τι δεν αγνοεί ο κάτοικος αυτής της πόλης; Την σκληρή και πάντοτε παρούσα καθημερινότητα. Έ λοιπόν, στην καθημερινότητα, ο Δήμαρχος βρίσκεται απ’ όλους εσάς ένα μίλι πάντοτε μπροστά.

Αλήθεια, θέλετε όλοι εσείς αλλαγή προσώπων στον Δήμο μας; Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι πρέπει πρώτα να αλλάξετε εσείς νοοτροπία και μετά να πάτε παραπέρα; Όχι, δεν το έχετε σκεφτεί για έναν απλό λόγο, διότι δεν έχετε επίγνωση. Είστε χαμένοι, στο παρελθόν, «τότε που εσείς μπλά, μπλά, μπλά….», βρίσκεστε διαρκώς σε αυτό ή στο μέλλον αλλά ποτέ στο παρόν. Θέλετε δουλειά αγάπες, διότι είστε νοητικά πολύ πίσω, εγκλωβισμένοι στα ιδεολογικά σκουπίδια, εγκλωβισμένοι στον ναρκισσισμό σας, εγκλωβισμένοι σε κάθε τι παρακμιακό. Δηλώνετε «προοδευτικοί», αλλά σχεδόν σε κάθε σας σαββατιάτικη μάζωξη, κάθε φορά, κάποιοι από εσάς βρίζεστε του καλού καιρού, την άλλη μέρα το συνειδητοποιείτε και ανακαλείτε. Μέχρι την επόμενη μάχη σας. Το θέμα βέβαια έχει καταντήσει γραφικό, όταν όμως μιλάτε με χυδαίο τρόπο σε γυναίκες, έ… κάτι δεν πάει καλά με εσάς.

Αν όλοι εσείς θέλετε πραγματική αλλαγή στην πόλη μας, φανταστείτε την δίχως τη δική σας παρουσία. Τόσα χρόνια, σας βαρεθήκαμε. Βαρεθήκαμε τους «αγώνες σας», βαρεθήκαμε τα κούφια λόγια σας, βαρεθήκαμε την ματαιοδοξία σας. Αν αγαπάτε όπως λέτε αυτή την πόλη, κάνετε στην άκρη να περάσουν οι νέοι άνθρωποι, αυτοί των 25 και 30 χρόνων, οι νέοι όμως που είναι αυτόφωτοι και όχι όργανα κομμάτων. Οι νέοι που δεν θα χαθούν κάτω από κάποια υπάρχουσα ομπρέλα αλλά που θα δημιουργήσουν ελεύθερα τον δικό τους δρόμο.

Άν αγαπάτε, όπως διακαώς διαδίδετε αυτή την πόλη, καθίστε στην άκρη , δώσε τόπο στην πιο φρέσκια γενιά μας, στην μόνη σήμερα αμόλυντη, στην μόνη που δεν φέρει ευθύνες για το χάλι που εσείς φτιάξατε. Κάντε στη μπάντα, περνάει ο Λοσάντα! 

Είδατε; Θέλω ν’ αγιάσω αλλά δεν μ’ αφήνετε!