Ο Μανωλάς στον Πανναξιακό

Ο Μανωλάς στον Πανναξιακό

 

Διάβασα κι εγώ -όπως κι εσείς φαντάζομαι- την επιλογή του ποδοσφαιριστή Κώστα Μανωλά, να συνεχίσει να παίζει μπάλα στον Πανναξιακό. Κάποιο αθλητικοί συντάκτες -ναι, αυτή η κατηγορία των «ειδικών» επί παντός- βγήκαν να κάνουν κριτική στην συγκεκριμένη απόφαση του γνωστού ποδοσφαιριστή. Την τοξικότητα συνέχισαν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα αρκετοί συμπολίτες μας, διότι δεν είναι σύμφωνοι με την απόφαση που πήρε ο ποδοσφαιριστής. Και του ασκούν κι αυτοί δριμεία κριτική. Ναι, το παράλογο είναι εδώ!

            Τον Κώστα Μανωλά δεν τον γνωρίζω, ούτε ως άνθρωπο ούτε ως ποδοσφαιριστή, και τούτο διότι κατ’ επιλογή, τα τελευταία 25-30 χρόνια έχω πάψει να ασχολούμαι με ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κτλ. Διάβασα όμως γι’ αυτόν, για την ποδοσφαιρική του πορεία και την χαρακτηρίζω ως αξιοσημείωτη.

            Επέλεξε λοιπόν ο άνθρωπος να σταματήσει στα 33 του χρόνια την διεθνή ποδοσφαιρική του καριέρα και να επιστρέψει στον γενέθλιο τόπο του, την Νάξο. Σαν έφτασε όμως στο νησί του, προέβη σε μία πράξη μη αρεστή στους τοξικούς ανθρώπους, δημοσιογράφους ή οπαδούς, επέλεξε να παίξει μπάλα σε μία ερασιτεχνική ομάδα, τον Πανναξιακό. Αλήθεια, πως τόλμησε ο Κώστας Μανωλάς να πάρει τέτοια απόφαση χωρίς να πάρει τη γνώμη των απανταχού ψυχάκηδων; Πως αποφάσισε χωρίς να τους ρωτήσει;

            Καθώς δείχνουν τα πράγματα, ο άνθρωπος αυτός, είναι πολύ χαμηλών τόνων. Δεν φαίνεται να έχει ανάγκη να πλασάρει τον εαυτό του στα αδηφάγα μέσα ενημέρωσης, δεν κάνει πασαρέλα την προσωπική του ζωή, δεν έχει ακουστεί ποτέ να προβάλει τον ναρκισσισμό του. Δεν είναι και δεν νιώθει σταρ. Δηλαδή με δυό λόγια, ο άνθρωπος δεν έχει ανασφάλειες και πατάει γερά στα πόδια του, έχει το μυαλό του καθαρό, και όπως εικάζω, μάλλον έχει και ήθος, σπάνιο και δυσεύρετο στον επαγγελματικό αθλητισμό.

            Και άλλοι μεγάλοι ποδοσφαιριστές -σε παγκόσμιο επίπεδο-, λίγοι μάλλον κατά τον αριθμό, έχουν κάνει ανάλογες επιλογές σαν κι αυτή του Κώστα Μανωλά. Έχουν αφήσει την επαγγελματική σταδιοδρομία τους πίσω -ακόμα και σε μικρή ηλικία, όπως αυτή του εν λόγω ποδοσφαιριστή-, κι επέστρεψαν στις ρίζες τους, στην απλότητα της ζωής και μακριά από τα ψεύτικα φώτα της δημοσιότητας. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είναι ψυχικά υγιείς, αυτό πιστεύω. Είναι ολοκληρωμένοι άνθρωποι και ικανοί να προσφέρουν στην κοινωνία που έχουν επιλέξει να διάγουν τον βίο τους.

            Ανθρώπους σαν τον Κώστα Μανωλά, οφείλουμε να τους σεβόμαστε, ανεξάρτητα από την ηλικία τους, ή τα ποδοσφαιρικά πιστεύω μας. Περαστικά εύχομαι σε όλους αυτούς που δεν ρωτήθηκαν για το τι θα κάνει στη ζωή του ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος -- Протасов Олег Валерійович

ΠΑΣ Γαλάτσι ή ΠΑΤΟΣ Γαλάτσι;

ΠΑΣ Γαλάτσι ή ΠΑΤΟΣ Γαλάτσι;

 

Την αρχαία εποχή, στο Γαλάτσι ανθούσε το ποδόσφαιρο. Σε κάθε γειτονιά κι αλάνα παιζόταν ποδόσφαιρο, ξέρετε, αυτό το παιχνίδι με το δερμάτινο τόπι. Σκόνη, λάσπη, βράχια, κακοτράχαλοι δρόμοι, κάθε κενός χώρος γινόταν ένα μικρό γήπεδο και το παιχνίδι άρχιζε. Αντί για γκολπόστ δυό μεγάλες πέτρες, γραμμές οφσάιντ μέχρι τα όρια του επίπεδου ή πλάγιου χώρου, διαιτητής ήταν ο ισχυρότερος από τις δυό αντίπαλες ομάδες, Προπονητές δεν υπήρχαν, οι «παράγοντες» ήταν άγνωστη λέξη, Αυτά και πολλά άλλα κατά την αρχαία εποχή.

Σταδιακά άρχισε και η πρόοδος, οι αλάνες μειώθηκαν, οι χωμάτινοι δρόμοι χάθηκαν, αλλά άνθησε το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Οι λιγοστές ομάδες προ της χούντας, με την πτώση της πλήθυναν, αλλά το ποδόσφαιρο εξακολουθούσε και ήταν ακόμα ένα παιχνίδι. Και ο κόσμος κάθε Κυριακή -πρωί ή απόγευμα- γέμιζε τα περιφερειακά γήπεδα (το Γαλάτσι δεν είχε άρτιο ποδοσφαιρικό γήπεδο) και παρακολουθούσε με πάθος την ΑΕ Γαλατσίου και αργότερα τον ΑΟ Γαλατσίου. Γεννήθηκε στη πορεία και η ομάδα της Κορωνίδας, αλλά αυτή είχε μέσα της έντονα τοπικιστικά στοιχεία (Νάξος γάρ), έγινε κι αυτή όμως καλή ομάδα αλλά δεν έφτασε ποτέ σε αγωνιστικότητα τις δύο πρώτες.

Η πιο δυνατή κατηγορία για τις ομάδες μας, ήταν η Α’ Αθηνών και μόνο μία φορά ανέβηκε ο ΑΟ Γαλατσίου στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία αλλά δεν κατάφερε να κρατηθεί σ’ αυτή και την επόμενη χρονιά υποβιβάστηκε στην Α’ Αθηνών. Υποβιβασμό αλλά για λόγους δωροδοκίας είχε υποστεί και η ΑΕ Γαλατσίου και μάλιστα στο δικαστήριο την εκπροσώπησε ο Αβραάμ. Τότε υπήρχε πολύ σασπένς αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ίσως μία άλλη φορά μιλήσουμε εκτενέστερα για το παρασκήνιο του υποβιβασμού.

Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, χαίρονταν οι ποδοσφαιριστές το παιχνίδι, όπως και τα παιδιά παλιότερα στις αλάνες. Ο κόσμος γέμιζε τα γήπεδα διότι έβλεπε ωραία μπάλα. Οι προπονητές με τις φιλοσοφίες τους περί ποδοσφαίρου έγιναν γενάρχες των «συστημάτων» και πίσω από αυτούς οι παράγοντες άρχιζαν να βλέπουν το χρώμα του χρήματος μέσω των μεταγραφών που θα έκαναν στο τέλος της σαιζόν, πουλώντας ή αγοράζοντας παίκτες. Κάπως έτσι τέλος πάντων, εισήλθε το ωραιότατο παιχνίδι στη σφαίρα του επαγγελματισμού σταδιακά και χάθηκε η αύρα του παιχνιδιού.

Οι ομάδες της πόλης μας, διακρίνοντας προφανώς τον ανταγωνισμό που γεννήθηκε στο ποδόσφαιρο, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους κι έτσι, η ΑΕ Γαλατσίου και ο ΑΟ Γαλατσίου έγιναν ΠΑΣ Γαλάτσι. Με τις δικές τους εγκαταστάσεις στο Άλσος του Βέικου, με όλες τις σύγχρονες ανέσεις που θα μπορούσε να έχει μία ερασιτεχνική ομάδα. Παρ’ όλα αυτά όμως, αγωνιστικά δεν πάει καθόλου καλά. Από τότε που έγινε η ενοποίηση των δύο αθλητικών σωματείων, δεν κατάφερε η νέα ομάδα να φύγει από την μετριότητα. Δεν γνώρισε τις διακρίσεις – εκτός κι αν εννοεί διάκριση την παραμονή της επί μακρόν στην Α' Αθηνών. Παρ’ όλες τις απογοητεύσεις στον αγωνιστικό τομέα, ο σύλλογος διοικείται από καλούς ανθρώπους και ειδικότερα από έναν πρόεδρο με μεγάλη προσφορά στον αθλητισμό του Γαλατσίου. Τι όμως δεν πάει καλά;

Έπειτα από τόσα χρόνια, το πείραμα αυτό απέτυχε. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται ή έτσι εγώ νομίζω. Αν κάνω λάθος, συγχωρήστε με. Αν το πείραμα απέτυχε, γιατί συνεχίζουμε στο ίδιο μοντέλο; Η καλή διάθεση των παραγόντων ή και των ποδοσφαιριστών, δεν αρκεί, χρειάζεται κάτι άλλο, μία ιδέα καινούργια ίσως, ένα νέο όραμα, ένα φρέσκο σχέδιο, ώστε να φύγει η πόλη μας από το ποδοσφαιρικό τέλμα στο οποίο βρίσκεται εδώ και χρόνια.

Μας αρέσει ή όχι, το ποδόσφαιρο, δεν είναι σήμερα ένα παιχνίδι – όπως ήταν κατά τους «αρχαίους χρόνους», έγινε πολύπλοκο, το έκαναν πολύπλοκο και του αφαίρεσαν την έννοια του παιχνιδιού. Σήμερα κυριαρχούν σε αυτό τα συστήματα, τα μοντέλα, ο ποδοσφαιριστής έχασε την προσωπικότητά του σαν παίκτης και έγινε ένα απλό γρανάζι στη μηχανή του κέρδους. Αν αυτό θέλει ένας ποδοσφαιρόφιλος σήμερα, καλώς, όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να επιλέγουμε τι μας αρέσει και τι όχι.

Το ποδόσφαιρο αλλά και το κάθε παίγνιο, προσφέρει συγκινήσεις. Οι άρτοι και τα θεάματα γενικότερα συγκινούν. Συμπαθάτε με που εμένα δεν με συγκινούν, που δεν πάλλονται τα συναισθήματά μου. Συμπαθάτε με που δεν θαυμάζω ποδοσφαιριστές, μπασκετμπολίστες, αθλητές, καλλιτέχνες. Γιατί; Διότι δεν μου αρέσει η μυρωδιά του χρήματος αλλά τα μέσα (ενημέρωσης) πλάθουν ένα φανταστικό κόσμο (ήρωες, ημίθεοι, θεοί του Ολύμπου, ρίγησε η Ελλάδα με το γκόλ του Γκάλη ή το τρίποντο του Δεληκάρη) με δημοσιογράφους που έχουν απωλέσει κάθε έννοια της δημοσιογραφίας. Υπάρχει κι ένα σύντομο ανέκδοτο επ’ αυτού: «αθλητικός συντάκτης».

 Τι θαυμάζω; Τον κάθε αφανή άνθρωπο, τον κάθε εργαζόμενο, τον κάθε επιστήμονα, που πασχίζουν να ζήσουν τις οικογένειές του ή να προωθήσουν και βελτιώσουν τις συνθήκες της ζωής στην ανθρωπότητα. Αυτοί όμως συνήθως, ζουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας διότι γνωρίζουν, ή μπορούν να διακρίνουν το ψευδές από το πραγματικό. 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος -  Лев Ива́нович Я́шин‎‎ (Λεβ Ιβάνοβιτς Γιάσιν)

Στη θέση του ΠΑΛΑΙ ουρανοξύστης;

Στη θέση του ΠΑΛΑΙ ουρανοξύστης;

Το θέμα του ΠΑΛΑΙ απασχόλησε το Σάββατο που μας πέρασε μία μεγάλη ομάδα ενεργών  συμπολιτών μας που, για το σκοπό της, βρέθηκε έπειτα από σχετικό κάλεσμα ενός αξιόλογου συμπολίτη μας, στους κήπους του εμπορικού κέντρου «Αλέξανδρος». Στο χώρο που κατά περιόδους ζυμώνεται η Δημοκρατία και οι συμπολίτες μας εκφράζονται ελεύθερα. Ας ονομάσουμε τον χώρο αυτό «Μικρή Πνύκα», όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Ο Δήμαρχος δεν παραβρέθηκε αλλά σίγουρα οι άνθρωποί του θα του μετέφεραν τα λεχθέντα της συγκέντρωσης με κάθε λεπτομέρεια.

Το ΠΑΛΑΙ, λίγο ή πολύ όλοι το γνωρίζουμε. Είναι ένα προβληματικό κτίριο από τον καιρό των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, τότε δηλαδή που ο μαζικός ευδαιμονισμός είχε γιγαντωθεί και το ευρώ έρεε σαν τα μπαζωμένα ρέματα του Γαλατσίου. Τώρα λοιπόν που πέρασε στον Δήμο, οι ανήσυχοι συμπολίτες μας ζητούν -κι έχουν δίκιο- να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες της σύμβασης μεταξύ Δήμου και Δημοσίου. Και βέβαια, δεν βρίσκει σύμφωνους τους ανησυχούντες συμπολίτες μας η σύμβαση αυτή και μέσω της εν λόγω συνάντησης προσπάθησαν να θέσουν προτάσεις, ιδέες, γνώμες – κάθε τι καλό για το συμφέρον του γαλατσιώτη δημότη.

Μερικοί παρόντες, ξέφυγαν από το θέμα αλλά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει όταν δεν υπάρχει ένας φορέας, ένα κόμμα, να εφαρμόσει και διεκπεραιώσει με ακρίβεια το πρόγραμμα. Το δύσκολο έργο του συντονισμού της συζήτησης, ανέλαβε μία κυρία που της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια διότι πάσχισε να συμμαζέψει τον καημό ορισμένων που ήσαν εντελώς εκτός θέματος. Για παράδειγμα, πήρε τον λόγο ένας συμπολίτης μας και κατέθεσε στην ομήγυρη το παράπονο του. Και ποιο ήταν αυτό; Ένας γείτονάς του, έχει τέσσερα (4) αυτοκίνητα παρκαρισμένα επί του δρόμου και τα μετακινεί σπάνια, με αποτέλεσμα αυτός που έχει ένα αυτοκίνητο να μην βρίσκει θέση πάρκινγκ. Το ότι τα τέσσερα αυτοκίνητα του γείτονα έχουν αριθμό κυκλοφορίας και είναι ασφαλισμένα, ποσώς δεν τον ενδιέφερε. Συγχαρητήρια και πάλι στην συντονίστρια για την υπομονή της.

Κάτι ουσιώδες για το ΠΑΛΑΙ δεν ειπώθηκε, παρά μόνο από τον εκπρόσωπο της Λαϊκής Συσπείρωσης Γαλατσίου που ήταν πλαισιωμένος από δύο «σωματοφύλακες». Ο τρίτος «σωματοφύλακας», δεν καθόταν γύρω από την τράπεζα της σύσκεψης αλλά λίγο μακρύτερα σημειώνοντας ερωτήματα συμπολιτών που αργότερα θα κατέθετε προς συζήτηση. Ένας φίλα προσκείμενος προς τον κομμουνισμό, χλεύαζε τις εργασίες της σύσκεψης διαταράσσοντας με αναιδή τρόπο την αρμονία της. Η προβοκατόρικη στάση του σχολιάστηκε απ’ όλους τους παρευρισκόμενους.

Οι καλές στιγμές της διάσκεψης ήταν δύο. Η πρώτη, όταν δύο εορτάζοντες, δύο γλυκύτατοι συμπολίτες μας, πρόσφεραν γλυκά επί τη ονομαστική εορτή τους. Και οι δυό τους, κράτησαν αποστάσεις από τα λεχθέντα της σύσκεψης μη θέλοντας να εμπλακούν σε άνοστες κουβέντες.

Η δεύτερη καλή στιγμή δεν εκφράστηκε τελικά, διότι ο τρίτος «σωματοφύλακας» που συνέλεγε ερωτήματα συμπολιτών μας, δεν τόλμησε να τα θέσει προς συζήτηση. Μάλιστα, σ’ ένα εξ αυτών, συμπολίτης μας πρότεινε να γκρεμιστεί το ΠΑΛΑΙ εκ θεμελίων από τον Δήμο και να δοθεί σαν αντιπαροχή προς ανέγερση ουρανοξύστη ογδόντα (80) ορόφων. Ο Δήμος θα λάμβανε το 40%, δηλαδή οι 32 όροφοι θα ανήκαν στο Δήμο Γαλατσίου. Αντιλαμβάνεται ο καθένας μας, τα τεράστια έσοδα του Δήμου που θα προέκυπταν από μία τέτοια στρατηγική κίνηση. Έσοδα που θα ωφελούσαν την πολύπαθη καθημερινότητα της πόλης μας, που θα απάλυναν τον βίο των συμπολιτών μας.

Αγαπητέ Δήμαρχε, Δήμαρχε της καρδιάς μας - όπως πολύ εύστοχα σε αποκαλούν ορισμένοι όταν αναφέρονται σ' εσένα, δεν γνωρίζω τι ακριβώς σου μετέφεραν οι πράκτορές σου από τις εργασίες της «Μικρής Πνύκας», μελέτησε όμως το θέμα του ουρανοξύστη και λάβε υπόψη σου τα πολλαπλά οφέλη για τους δημότες σου. Και να είσαι βέβαιος ότι, ακόμα και οι υποκριτές, αυτοί δηλαδή που σε κακολογούν για να πουλήσουν αγωνιστικό φρόνημα στις γιάφκες, οι ίδιοι που σου φιλάνε το χέρι όταν σε ανταμώνουν, ακόμα κι αυτοί Δήμαρχε της καρδιάς μας, θα πάψουν τη διπροσωπία τους και από λειχοπίνακες (κοινώς τσανακογλείφτες) που είναι, θα αλλάξουν ίσως και θα γίνουν ισορροπημένοι πολίτες.  

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος

 

Οριστική λύση στο θέμα «parking» στο Γαλάτσι – με εντολή Δημάρχου

Οριστική λύση στο θέμα «parking» στο Γαλάτσι – με εντολή Δημάρχου

 

Προ ημερών, έκανε γιουρούσι η τροχαία στη Λ. Βέικου και δεν έμεινε αυτοκίνητο χωρίς κλήση. Κυρίως στα διπλοπαρκαρισμένα οχήματα αλλά κοντά σε αυτά την πλήρωσαν κι άλλα – παράνομα σταθμευμένα κι αυτά χωρίς να ενοχλούν ιδιαίτερα. Η τροχαία, δεν κάθεται στις λεπτομέρειες, πιο όχημα ενοχλεί λίγο και πιο πολύ, ό,τι είναι παράνομο γράφεται. Είναι κυνική η τροχαία; Όχι βέβαια, απλά κάνει τη δουλειά της όταν αποφασίζει και βγαίνει στους δρόμους για ελέγχους κάθε είδους. Δεν ξέρω μονάχα, αν την έστησε και στο ύψος της Λαδά, εκεί στο φανάρι που οι ψυχάκηδες οδηγοί παραβιάζουν τη σειρά για να δείξουν τη μαγκιά τους και την κουλτούρα που πήραν από το σπίτι τους, αγνοώντας τη σειρά.

Οι αντιδράσεις φυσικά από την εξόρμηση της τροχαίας στη Λ. Βέικου, ποίκιλλαν. Οι περιπατητές έλεγαν: «Καλά κάνουν» - οι οδηγοί των οχημάτων που έπαιρναν κλήση, δυσανασχετούσαν: «Και που θα παρκάρουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας;». Ο καθένας κοιτούσε το δικό του συμφέρον και ανάλογα μιλούσε.  Ποιο είναι όμως το κοινό συμφέρον; Πως θα λυθεί οριστικά στη πόλη μας το πρόβλημα του parking που έγινε χρόνιο; Και παράλληλα δεν θα στρέφεται ο ένας πολίτης κατά του άλλου;

Στα παραπάνω, να προσθέσουμε την επίσημη ανακοίνωση του Δημάρχου ότι στην Ηνιόχου δεν θα γίνει τελικά το parking αλλά ο χώρος θα βελτιωθεί σε ένα ζωντανό πάρκο. Η απόφαση αυτή του Δημάρχου, λένε ότι προήλθε από «πιέσεις», δηλαδή υπέκυψε στη λαϊκή θέληση. Είναι όμως έτσι;  Όχι, δεν είναι έτσι και θα το δούμε παρακάτω.

Ο Δήμαρχος, αντιλαμβανόμενος τις μελλοντικές ανάγκες του Δήμου, ειδικότερα από τη στιγμή που θα λειτουργήσει το ΜΕΤΡΟ σε λίγα χρόνια, σκέφτηκε και θα υλοποιήσει ένα μεγαλόπνοο σχέδιο, φαραωνικό ίσως για τους μόνιμα φωνασκούντες, αλλά ένα έργο που θα τοποθετήσει το Γαλάτσι στις πιο πράσινες πόλεις της Ευρώπης. Το σχέδιο είναι σε εξέλιξη και υπολογίζεται προς το τέλος του χρόνου να ανακοινωθεί επίσημα και θ’ αρχίσουν οι εργασίες του στο δεύτερο εξάμηνο του 2025. Θα ολοκληρωθεί δε παράλληλα με τη γραμμή 4 του ΜΕΤΡΟ.

Το σχέδιο, όπως έχει προχωρήσει μέχρι τώρα, πριν δηλαδή την ολοκλήρωσή του, αναφέρει: Δημιουργία parking 40.000-50.000 θέσεων στα νταμάρια της ΛΑΤΟ. Υπόγειο και υπέργειο, αρμονικά δεμένο με το περιβάλλον του βουνού. Φυλασσόμενο όλο το 24ωρο. Κάθε όχημα (με ατομική θέση) θα καταβάλει μηνιαίο ενοίκιο 20 ευρώ στο ταμείο του Δήμου, διότι ο Δήμος θα αναλάβει και την εκμετάλλευσή του, τη συντήρησή του και ό,τι θα χρειασθεί ένα μεγάλο και σύγχρονο τεχνολογικά parking. Μάλιστα, φημολογείται ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα έχει ενεργό ρόλο στη λειτουργία του. Χρήση δε θα κάνουν μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι της πόλης.

Από ποιους δρόμους θα πηγαίνουν και θα φεύγουν από το parking τα χιλιάδες αυτοκίνητα καθημερινά για τις δουλειές των ιδιοκτητών τους; Έχει γίνει πρόβλεψη και γι’ αυτό το ζήτημα. Τρείς υπόγειοι δρόμοι διπλής κατεύθυνσης από το χώρο του parking θα συναντούν τους κεντρικούς οδικούς άξονες του Γαλατσίου.

Ωραίο ακούγεται αλλά πως θα ανεβαίνουν και θα κατεβαίνουν το βουνό οι οδηγοί των αυτοκινήτων; Με τα πόδια; Στο σημείο αυτό έρχεται το μεγαλόπνοο σχέδιο που λέει ότι: από τα υπόγεια του μεγάλου parking θα ξεκινούν σχεδόν ακτινωτά δέκα-δεκαπέντε (10-15) υπόγειες γραμμές τραίνου (ηλεκτρικού) που θα καλύπτουν όλο το Γαλάτσι. Για παράδειγμα, μία γραμμή θα φτάνει μέχρι την ΟΥΛΕΝ έχοντας ενδιάμεσα πολλές στάσεις που θα καλύπτουν κάθε κάτοικο της περιοχής. Μία άλλη γραμμή θα φτάνει μέχρι τον Βόρειο Πόλο, μία τρίτη προς Καραγιαννέϊκα μέχρι τα όρια της Κυψέλης. Ειδικότερα η οδός Ωρωπού θα έχει τουλάχιστον 5-6 σταθμούς. Οι πολλές στάσεις της κάθε γραμμής, δίνουν τη δυνατότητα στον κάθε κάτοικο της πόλης -όπου κι αν κατοικεί- να πάρει πολύ εύκολα το υπόγειο τραίνο και να πάει στο parking, ή να επιστρέψει στο σπίτι του από αυτό, μ’ ένα εισιτήριο κόστους 0,75 ευρώ.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το έργο των υπόγειων τραίνων θ’ αναλάβει η ΑΤΤΙΚΟΝ ΜΕΤΡΟ και θα έχει και την εκμετάλλευσή τους. Το έργο αυτό εντάσσεται στα αντισταθμιστικά οφέλη της γραμμής 4.

Με την ολοκλήρωση του έργου, ο Δήμος θα διώξει από τους δρόμους της πόλης παρκαρισμένα οχήματα. Σε κάθε δρόμο θ’ αφήσει μία λωρίδα κυκλοφορίας και παράλληλα ο κάθε δρόμος θα γίνει ένα πάρκο, με δέντρα, λουλούδια, συντριβάνια. Θα επανέλθει στη πόλη μας η χλωρίδα και η πανίδα με τα χιλιάδες πουλιά (κοτσύφια, παπαγάλους, σπουργίτια κ.ά.).

Μέσα σε όλα αυτά, η απόφαση για την Ηνιόχου ήταν από καιρό ειλημμένη. Άλλοι κοιτάζουν το δέντρο αλλά ο Δήμαρχος κοιτάζει το δάσος συνολικά. Κατά τον ίδιο τρόπο φροντίζει και το πολιτικό σύστημα της πόλης μας, και μάλιστα έχει ανοίξει την αγκαλιά του και έχει δεχθεί όλη σχεδόν την πάσχουσα αριστερά, την πονεμένη και προδομένη αριστερά που ψάχνει -σαν ορφανή που έμεινε- κάπου ν’ ακουμπήσει να βρει ζεστασιά, κατανόηση, αγάπη. Δεν χαλάει χατίρια σε κανένα πονεμένο και λυπημένο ο Δήμαρχος. Όλοι δικοί του είναι, πλήν κουκουέδων. Αλλά και με αυτούς υπάρχει αμφίδρομη σχέση στοργής και ας μην αρέσει αυτή η σχέση στον αγαπητό Larry King. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που μερικοί κουκουέδες τον αποκαλούν "Δήμαρχο της καρδιάς μας". 

Εν αναμονή …

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος -1

 

Το θρυλικό αριστερό , (κόμμα) που δεν είχε σχέση με την αριστερά

Το θρυλικό αριστερό , (κόμμα) που δεν είχε σχέση με την αριστερά

 

«Μπορεί να μου πει κάποιος σας παρακαλώ, γιατί εμείς οι αριστεροί δεν πείθουμε τον απλό κόσμο να έρθει μαζί μας;»

Το παραπάνω ερώτημα έχει τεθεί πολλές φορές από αριστερούς που έφαγαν τις εξορίες με το κουτάλι, «γεύτηκαν» τις διώξεις του εθνικόφρονα πολίτη, και δικαίως κατά κάποιο τρόπο αγιοποιήθηκαν. Βέβαια, το να είσαι εθνικόφρονας κατά τον Ραφαηλίδη, δήλωνε αυτόματα και το πόσο βλάξ και ηλίθιος ήσουν. Η Ελλάς όμως έτσι πορεύθηκε, με ηλίθιους και ανθρώπους που πλήρωσαν την ιδεολογία τους. Αυτά, ευτυχώς έχουν περάσει και ανήκουν στο παρελθόν διότι στην εποχή μας η ελευθερία έκφρασης είναι δεδομένη για τον καθένα μας.

Και εδώ έρχεται το παράδοξο, η αριστερά -που σήμερα δεν διώκεται και δρα ελεύθερα- δεν μπορεί να πείσει τον απλό κόσμο να την ακολουθήσει. Ποιος φταίει γι’ αυτό;

Δόθηκε στην αριστερά η ευκαιρία να κυβερνήσει αλλά δυστυχώς το πείραμα απέτυχε. Ήταν τόσο «αριστερά» που έσκισε τα μνημόνια με ένα νόμο, έφερε το life style στα διεθνή φόρα με το γνωστό «ουάου», έφερε το τρίτο μνημόνιο που έθεσε τη χώρα υπό ομηρία για εκατό τουλάχιστον χρόνια, έδωσε στα Σκόπια το όνομα που επιθυμούσαν στρεβλώνοντας την ιστορία, χάρισε αεροδρόμια και τραίνα αντί πινακίου φακής στον ξένο παράγοντα, ολοκλήρωσε με μαεστρία ό,τι άρχισαν οι κυβερνήσεις του πασόκ και της δεξιάς.

Η πραγματική αριστερά χάθηκε από τα συνθήματα του πρώτου πασόκ, του «σοσιαλιστικού», η αριστερά που έμεινε δεν ήταν παρά ένα φάντασμα του ένδοξου παρελθόντος. Ένα συνονθύλευμα συνιστωσών που ήθελαν διακαώς να πάρουν την εξουσία. Την πήραν και ένιωσε στο πετσί του ο κόσμος την μετάλλαξη της, την ανεπάρκειά της, την μειονεξία της. Στο τέλος, τον εκφυλισμό της, αυτόν που ζήσαμε όλο αυτό το διάστημα.

Φταίει και ο κόσμος για όλη αυτή την κατρακύλα της αριστεράς; Φυσικά φταίει διότι ουδείς είναι αθώος. Οι ευθύνες πάνε αναλογικά. Αλλά ποιος αφήνει στην άκρη τον εγωισμό του για να παραδεχθεί τα λάθη των επιλογών του; Ίσως ελάχιστοι να το κάνουν, ελάχιστοι όμως.

Προς το παρόν, δεν διακρίνεται φως στο τούνελ του ξεπεσμένου πολιτικού συστήματος. Και αυτό δεν είναι καλό για τον πολίτη που βάλεται από παντού. Όταν δεν υπάρχει αντιπολίτευση να ισορροπήσει τ’ αντιδραστικά μέτρα της κάθε κυβέρνησης, τότε χορεύει ο λύκος μόνος του, ανενόχλητος. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει τώρα. Και η αριστερά ασχολείται με τα οικογενειακά ξεκατίνιασμά της. Μέχρι εκεί φτάνει σήμερα ο αριστερός της λόγος, δυστυχώς.

Αριστερά δεν υπάρχει, το γνωρίζουμε όλοι αυτό, το ΚΚΕ που υπάρχει και είναι συμπαγές σαν μπετόν, γιατί αυτό δεν πείθει τον κόσμο; Φταίει ο κόσμος που δεν το ακολουθεί ή αυτό κάτι δεν κάνει καλά;

Εν κατακλείδι, όταν θα ωριμάσει ο άνθρωπος - αυτό θα γίνει αλλά το πότε δεν γνωρίζουμε, τότε, δεν θα έχει ανάγκη τα κόμματα. Την καλή και μελλούμενη εκείνη εποχή, ο άνθρωπος θα δρα με νοημοσύνη, καλή ώρα όπως οι μέλισσες και τα μυρμήγκια στον καιρό μας. Στην εποχή της νοημοσύνης, θα διδάσκεται στα σχολικά βιβλία ο μαθητής του νηπίου, το πόσο οπισθοδρομικά ήταν κάποτε τα ,,, (κόμματα) και καθυστέρησαν την εξέλιξη του ανθρώπου. Αυτός είναι ο ρόλος των κομμάτων, ίδιος με αυτόν της κάθε εκκλησίας άλλωστε, να βάζουν εμπόδια στην πρόοδο κρατώντας τον άνθρωπο όμηρο του φόβου.  

 

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος – Ιωσήφ Στάλιν (ο θεμελιωτής της ελεύθερης έκφρασης) 

«Καλό ταξίδι» καλέ άνθρωπε Σπύρο Σπυρόπουλε

«Καλό ταξίδι» καλέ άνθρωπε Σπύρο  Σπυρόπουλε

 

Τα δυσάρεστα νέα μαθεύονται εύκολα. Ακόμα κι εδώ στο νησί που βρίσκομαι και παρατείνω όσο μπορώ τις διακοπές μου. Το τηλέφωνο όμως φίλου από την πόλη μας, με πληροφόρησε ότι «έφυγε» τη Δευτέρα το πρωί 1^η Σεπτεμβρίου 2024, ο Σπύρος Σπυρόπουλος.

            Πριν φύγω -στις αρχές του καλοκαιριού- τον είχα συναντήσει στο ίντερνετ καφέ, και όπως συνήθιζε, διάβαζε ένα βιβλίο. Δεν ξέρω αν είχε κινητό τηλέφωνο ο Σπύρος, πάντως το βιβλίο είχε γίνει η προέκταση του χεριού του. Καθόταν πάντοτε ήσυχα, μακριά από τις φλυαρίες του Κονκλάβιου (δεν συμμετείχε στις «εργασίες του») και με το διάβασμα διεύρυνε το πνεύμα του.

 

            Ανήσυχος άνθρωπος ο Σπύρος, μιλούσε πάντοτε για μία πιο δίκαιη κοινωνία, αντιλαμβανόμενος ότι, αυτό το πολιτικό σύστημα νοσεί βαριά και αυτή η αρρώστια άμεσο αποδέκτη έχει τον απλό κόσμο. Διάβαζε πάρα πολύ τον Κορνήλιο Καστοριάδη, πιθανότατα γνώριζε όλο το συγγραφικό του έργο και παράλληλα έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για την αριστερά που πρέσβευε αυτός και όλη αυτή η διανόηση της Γαλλίας.

            Είχα μιλήσει μερικές φορές μαζί του και αυτή την ιδέα αποκόμισα. Ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων και μάλιστα αρκετές φορές απορούσε που, μεγάλοι άνθρωποι (του Κονκλάβιου) μάλωναν χωρίς ν’ ακούνε ο ένας τον άλλον.

            Πριν φύγω για το νησί, τον είχα δει -όπως προ είπα- και μίλησε για κάποια θέματα υγείας που του είχαν παρουσιαστεί αλλά ήταν ελεγχόμενα.

            Ήταν αξιόλογος άνθρωπος ο Σπύρος, αβλαβής, το τονίζω αυτό, διότι ποτέ -απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζω- δεν έβλαψε άνθρωπο ή είπε λόγο άσχημο για κάποιον, κάτι που αρκετοί συμπολίτες μας συνηθίζουν να κάνουν, να διαβάλουν, να κουτσομπολεύουν. Ο Σπύρος ήταν έξω από τέτοια νοοτροπία. Του άρεσαν οι πολιτικές συζητήσεις αλλά σε πλαίσια κόσμια, ήρεμα, δίχως φωνές και κραυγές.

            Ο Σπύρος, ήταν επίσης ένας ευγενικός άνθρωπος. Το έβλεπες αμέσως αυτό με την πρώτη του κουβέντα. Του άρεσε επίσης η μουσική, κυρίως η ροκ και μάλιστα από πιτσιρικάς συμμετείχε σε ένα γκρουπάκι (έτσι το έλεγε), παίζοντας κιθάρα και παράλληλα τραγουδούσε – κυρίως ξένο στίχο.

            Θα μας λείψει η παρουσία του, η φιγούρα του πάνω σε ένα βιβλίο, οραματιζόμενος συγχρόνως ένα καλύτερο κόσμο. «Έφυγε» νέος ο Σπύρος αλλά πιστεύω ότι από την τέταρτη διάσταση πλέον που βρίσκεται, έχει την κιθάρα του και τραγουδά, ελεύθερος από το παράλογο της ανθρωπότητας.

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος 

Ελευθερία ή θάνατος

Ελευθερία ή θάνατος

 

Ακόμα ένα καλοκαίρι πλησιάζει προς το τέλος του. Εδώ, το νησί, βουλιάζει από τον τουρισμό, όπως και σε άλλα νησιά, όπως και σε κάθε μέρος που αποτελεί «τουριστικό προορισμό». Η «βαριά βιομηχανία μας» ανθεί, το χρήμα εισρέει και φουντώνει από περηφάνια το κράτος. Το εισρέον βέβαια χρήμα δεν φτάνει στην κοινωνία που βοά από την ακρίβεια, την κακή ποιότητα ζωής, την φτώχεια και όλες εκείνες τις παθογένειες ενός τριτοκοσμικού και υποτελούς κράτους όπως είναι το δικό μας.

            Η πόλη μας άδειασε τον Αύγουστο από τον κόσμο της -όπως πληροφορούμαι από φίλους-, έγινε ανθρώπινη. Πήγαν οι κάτοικοί της σε «τουριστικούς προορισμούς;». Οι περισσότεροι όχι, στα χωριά τους πήγαν και στους τόπους καταγωγής τους όπως εγώ και πόσοι άλλοι. Ο τουρισμός στην Ελλάδα για τον Έλληνα πολίτη είναι πανάκριβος, απλησίαστος για έναν εργαζόμενο ή συνταξιούχο. Οι εκάστοτε όμως κυβερνήσεις, έχοντας το ψέμα και την υποκρισία σαν σημαίες, περί άλλων προπαγανδίζουν και, επειδή ο κόσμος έχει ασταθή χαρακτήρα πιστεύει όσα του σερβίρουν με κάθε τρόπο και μέσο το πολιτικό σύστημα.

            Αν κάτι κυριαρχεί σήμερα -όχι μόνο εδώ αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο- αυτό είναι το παράλογο. Ό,τι απασχολεί και παρακινεί τον άνθρωπο τρέφεται από την ελπίδα. Η μόνη σκέψη που δεν ψεύδεται είναι μία στείρα σκέψη. Στον παράλογο κόσμο, η αξία μιάς έννοιας ή μιάς ζωής μετριέται με τη στειρότητά της.

            Η έννοια για παράδειγμα του ολυμπισμού έχει εκπέσει. Έχει καμία σχέση μία οποιαδήποτε ολυμπιάδα με το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο αγνέ πατέρα…….», όχι βέβαια, καμία. Τότε γιατί δεν την καταργούμαι από τη ζωή μας; Αν κανείς δεν παρακολουθήσει ολυμπιακούς αγώνες, δεν θα καταρρεύσουν; Και παράλληλα δεν θ’ αλλάξουν; Αν κανείς δεν πατήσει στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, εκεί που σήμερα βιάζουν ένα ωραίο παιχνίδι, δεν θ’ αλλάξει η φιλοσοφία του ποδοσφαίρου; Το ίδιο ισχύει και για το μπάσκετ και όπου αλλού χορεύουν τα εκατομμύρια. Αλήθεια, ένας επαγγελματίας αθλητής που αμοίβεται με εκατομμύρια κλωτσώντας ένα δερμάτινο τόπι, τι προσφέρει στη κοινωνία; Μήπως είναι παράδειγμα για μίμηση; Ό,τι τάχα μου προάγει το αθλητικό πνεύμα; Αστεία πράγματα.

            Στην πολιτική πάλι, αν κανείς δεν ανοίξει τηλεόραση και δεν ακούσει ειδήσεις ή τον κάθε περιφερόμενο φελλό να λέει ασυναρτησίες, δεν έχει κέρδος νομίζετε; Ή φοβάστε ότι δεν θ’ ακούσετε το δελτίο καιρού με τα «τρομερά φαινόμενα» που διαλαλούν οι έμποροι του φόβου;

            Ο φόβος είναι μία παγκόσμια οντότητα που κυριαρχεί διότι βασίζεται στους αδύναμους χαρακτήρες μας. Είναι το εργαλείο κάθε κυβέρνησης, κάθε ηγέτη, κάθε ομάδας (πολιτικής, θρησκευτικής, αθλητικής κτλ.), που απευθύνεται στις εύκολα ελεγχόμενες μάζες.

            Ο άνθρωπος της καθημερινότητας, πριν γνωρίσει το παράλογο, ζει με στόχους, φροντίδα για το μέλλον ή για τη δικαίωση. Εκτιμά τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται, υπολογίζει στο αύριο, στη σύνταξή του ή στη δουλειά των παιδιών του. Στην πραγματικότητα, ενεργεί σαν να ήταν ελεύθερος, ακόμα κι αν όλα τα γεγονότα διαψεύδουν τούτη την ελευθερία. Μετά τη γνωριμία με το παράλογο, τα πάντα κλονίζονται. Τούτη η ιδέα του «υπάρχω», ο τρόπος μου να δρω λες και τα πάντα έχουν νόημα, όλα αυτά διαψεύδονται με ιλιγγιώδη τρόπο από τον παραλογισμό ενός πιθανού θανάτου. Να σκέφτεσαι την επαύριο, να θέτεις ένα σκοπό, να έχεις προτιμήσεις, όλα αυτά προϋποθέτουν ότι πιστεύεις στην ελευθερία, ακόμα κι αν διαπιστώνεις που και που ότι δεν τη νιώθεις. Μα τούτη τη στιγμή, αυτή η ανώτερη ελευθερία, η ελευθερία του «είμαι» που θεμελιώνει από μόνη της μια αλήθεια, ξέρω ότι δεν υπάρχει. Ο θάνατος είναι παρών ως μοναδική πραγματικότητα. Μετά από αυτόν τέρμα το παιχνίδι (της κάθε απληστίας). Δεν είμαι ελεύθερος να διαιωνιστώ, είμαι σκλάβος, και προπάντων σκλάβος δίχως ελπίδα για αιώνια επανάσταση, δίχως προσφυγή στην περιφρόνηση. Και δίχως επανάσταση, δίχως περιφρόνηση, ποιος μπορεί να παραμείνει σκλάβος; Ποια ελευθερία μπορεί να υπάρχει με όλο το νόημα της χωρίς εγγύηση αιωνιότητας;

            Παράλληλα, ωστόσο, ο παράλογος άνθρωπος καταλαβαίνει ότι ως εδώ ήταν δεμένος μ’ αυτό το αίτημα της ελευθερίας, με την αυταπάτη του οποίου ζούσε. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό ήταν τροχοπέδη. Όσο φανταζόταν ένα σκοπό στη ζωή του, προσαρμοζόταν στις απαιτήσεις αυτού του σκοπού που έπρεπε να πετύχει και γινόταν σκλάβος της ελευθερίας του. Έτσι δεν θα μπορούσα πια να ενεργήσω διαφορετικά από τον οικογενειάρχη, ή τον μηχανικό, ή τον ηγέτη λαών, ή κάποιον συμβασιούχο του Δήμου. Πιστεύω ότι είμαι σε θέση να επιλέξω αυτό μάλλον παρά κάτι άλλο. Το πιστεύω ασυνείδητα, είναι αλήθεια. Αλλά ταυτόχρονα, υποστηρίζω την απαίτησή μου για τα πιστεύω εκείνων που με περιβάλλουν, για τις προκαταλήψεις του ανθρώπινου περιβάλλοντος μου (οι άλλοι είναι τόσο σίγουροι ότι είναι ελεύθεροι και τούτη η καλή διάθεση είναι μεταδοτική). Όσο μακριά κι αν μπορούμε να κρατηθούμε από κάθε προκατάληψη, ηθική ή κοινωνική, τις υπομένουμε εν μέρει και προσαρμόζουμε τη ζωή μας στις καλύτερες (υπάρχουν καλές και κακές προκαταλήψεις). Έτσι, ο παράλογος άνθρωπος διαπιστώνει ότι δεν ήταν πραγματικά ελεύθερος. Για να μιλήσουμε καθαρά, εφόσον ελπίζω, εφόσον ανησυχώ για μια δική μου αλήθεια, για τον τρόπο που υπάρχω ή που δημιουργώ, εφόσον τελικά βάζω σε τάξη τη ζωή μου και αποδεικνύω έτσι ότι παραδέχομαι πως έχει ένα νόημα, υψώνω μπροστά μου φράκτες όπου εγκλωβίζω τη ζωή μου. Ενεργώ όπως τόσοι δημόσιοι υπάλληλοι του πνεύματος και της καρδιάς που δεν μου εμπνέουν παρά μόνο αηδία και που δεν κάνουν τίποτε άλλο -το βλέπω καθαρά τώρα- από το να παίρνουν στα σοβαρά την ελευθερία του ανθρώπου.

            Σε αυτό το σημείο, το παράλογο με διαφωτίζει: δεν υπάρχει αύριο. Ιδού, από εδώ και πέρα, η αιτία της πραγματικής μου ελευθερίας…….

            Όμως, θα σταματήσω κάπου εδώ, διότι πέρασε η ώρα, 8.38 πμ. δείχνει το ρολόι, και είναι η ώρα για το κολύμπι μας. Από τα πρανή του λόφου που βρίσκομαι μέχρι την παραλία, θέλω 5-6 λ. περπάτημα.    

 

 

 

 

Ο Πεζοπόρος - Pierre Joseph Prοudhon