12 o'clock ...

Μεγάλη Εβδομάδα και ο λαμπρός Ήλιος διώχνει μακριά κάθε θλίψη από τις απώλειες αγαπημένων ανθρώπων. Η Ζωή συνεχίζεται, σου λένε οι καυτές ακτίνες του που πέφτουν στη γη και πυρώνουν τις καρδιές. Ναι, η Ζωή προχωρά και οι άνθρωποί μας, ειδικότερα αυτοί που έφυγαν νωρίς, ζούν ανάμεσά μας, βρίσκονται παντού, στη λαμπρή μέρα, στη χαρά και στη λύπη, στο γιορτινό τραπέζι, στην άδεια καρέκλα τους. Είναι ριζωμένοι στην καρδιά μας που πονά, στο μυαλό μας, στο Είναι μας. Οι άνθρωποι που έφυγαν είμαστε εμείς στον αέναο κύκλο της Ζωής.

Και βγαίνει αυτός ο υπέροχος ‘Ήλιος να μας υπενθυμίζει ότι, η Ζωή μας είναι συναρπαστική ακόμα και μέσα από τις απώλειες, μέσα από την λύπη και την οδύνη. Κι εμείς τι κάνουμε βιώνοντας όλη αυτή την μαγευτική πραγματικότητα; Σκοτωνόμαστε μεταξύ μας! Ναι, μπαίνουν ανάμεσά μας οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, τα κοινωνικό-πολιτικά συστήματα, τα γήπεδα και οι ομάδες, όλη αυτή η σαβούρα που κάκιστα ονομάζουμε ζωή, διότι κάθε άλλο από Ζωή είναι. Όλη αυτή η σύγκρουση που επιφέρουν οι πλαστές αντιθέσεις μας, εξισώνει θύτες και θύματα, διότι αυτή είναι η δουλειά της. Προϊόν καθυστερημένης νοητικής λειτουργίας είναι η σύγκρουση και φυσικά καθυστερημένοι νοητικά είναι όσοι την συντηρούν και την διαιωνίζουν.

Και υποκριτές φυσικά. Δεν αντέχει την αλήθεια ο άνθρωπος αλλά το ψέμα το θεοποιεί, Ο κάθε καλυμμένος υποκριτής, ευαγγελίζεται τον κόσμο μέσα από τη δική του σκοπιά, ο ψεύτης χριστιανός σκύβει και φιλά ζωγραφιές δήθεν συγκινημένος και βλάπτει τον πλησίον του σε κάθε ευκαιρία, ο ψεύτης ιδεολόγος, θέλει να πάρει την θέση άλλου ψεύτη ιδεολόγου στην εξουσία για να χορτάσει τη φτώχεια της άδειας ψυχής του. Οι υποκριτές, φαινομενικά διαφέρουν ώς προς τους στόχους τους, αλλά επί της ουσίας είναι ακριβώς ίδιοι, Φαρισαίοι στο έπακρο.

Κοιτάζοντας την ανθρώπινη παράνοια ο τροφοδότης της Ζωής Ήλιος, γελά, σκάει από τα γέλια με την ανθρώπινη κουτοπονηριά και αδιαντροπιά, άλλες φορές πάλι, στέκεται απαθής και περιμένει να ειδεί μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη σκέψη. Δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τ’ ανθρώπινα ο Φωτοδότης Δημιουργός, μα σαν το κάμει, απορεί, τι λάθος έκανε και ο άνθρωπος βγήκε μισάνθρωπος, βγήκε σκάρτος.

Έρχονται κάτι μέρες σαν κι αυτές κι αναλογίζεσαι ποιος είναι ο σκοπός και ποια η ουσία. Από που ξεκίνησε ο άνθρωπος και που πηγαίνει. Ας είναι, οι υποκριτές του Κόσμου εύχονται Καλή Λευτεριά, τάχα μου, οι καταπιεσμένοι χωριάτες, που δεν θα πάνε όλοι στα χωριά τους να βρωμίσουν τον καθαρό αέρα της ελληνικής υπαίθρου, και αγανακτούν. Αγανάκτησε χωριάτη, αλλά δίπλα σου, ο ξεχασμένος από τη ζωή, ο πεινασμένος, ο πρόσφυγας, ο κάθε άνθρωπος επί της γης που υποφέρει, θα ευχηθεί με τη δύναμη της ψυχής του Καλή Ανάσταση, είτε πιστεύει σε θεούς πλαστούς είτε όχι. Διότι η Ανάσταση του ανθρώπου ίσως να ‘ναι κι ο σκοπός της Ζωής.  

Παρ' ολίγον συμπλοκή δημάρχου και δημοτικού υπαλλήλου στο Άλσος

Το μεσημεράκι, με τον ήλιο να γλυκαίνει τα δυτικά πρανή του Αγχεσμού, από τα Περβόλια, αργοπερπατώντας, βρέθηκα ψηλότερα, στο διάσελο, ή στο τρίστρατο, δηλαδή στα όρια Γαλατσίου-Ψυχικού-Φιλοθέης. Όλος αυτός ο ανάγλυφος γεωγραφικός χώρος, είναι επίσης γνωστός ώς «Βραχώδη Όρη», στην ανατολική πλευρά των οποίων ο γέρο Καραμανλής επέλεξε να μείνει το κιβούρι του μετά τα φυσικά.

Κάθισα αρκετή ώρα ν’ αγναντέψω την ομορφιά, το θαλάσσιο κάστρο της Αθήνας -την Σαλαμίνα-, τον Σαρωνικό να λαμποκοπά γαλήνια στην απλωσιά του, την Πάρνηθα, την προστάτιδα του λεκανοπεδίου, να στέκει ορθή σαν φρουρός ακοίμητος εμποδίζοντας τους δύσκολους βορειάδες να εισέλθουν στην Αττική γη, ολούθε μιά αρμονία. Σαν χόρτασα τον ευλογημένο τόπο, πήρα τα δυτικά πρανή να βγω πάνω από το Άλσος του Βέϊκου.

Αργά-αργά, κατέβαινα και πλαγιοκοπούσα τα Βραχώδη όρη και δεν άργησα να πέσω στην ανατολική πλευρά του Άλσους. Από το τρίστρατο μέχρι και στο έμπα του Άλσους, τα πουλιά άκουγα, το ελαφρύ θρόισμα των θάμνων, και την ανθρώπινη απουσία δια της σιωπής. Με μια λέξη: Μαγεία! Όμως, οι καλές στιγμές δεν διαρκούν πολύ, διότι αν διαρκούσαν δεν θα ήμασταν εδώ αλλά σε άλλες διαστάσεις, έτσι, την απόλυτη αρμονία έσπασε μονομιάς οχλαγωγή. Τρόμαξα, αλλά γρήγορα συνήλθα και επανήλθα στην τριβή της καθημερινότητας. Τι συνέβη και χάλασε η αρμονία του βουνού; Τίποτε ιδιαίτερο.

Στα «Πέτρινα», ο δήμαρχος λογομαχούσε με έναν συμπολίτη μας πολύ έντονα. Αρκετά ακόμα άτομα έστεκαν γύρω από τους λογομαχούντες, που όπως κατάλαβα, θα πρέπει να ήταν δημοτικοί υπάλληλοι αρμόδιοι για το Άλσος. Με απειλητικό τρόπο μάλλον, ένας υπάλληλος είχε υψώσει πολύ τη φωνή του, τόσο, που τρόμαξαν κάτι κοτσύφια που λημέριαζαν στις σκέπες των «Πέτρινων». Την αναπόφευκτη και μοιραία συμπλοκή απέτρεψαν οι παρευρισκόμενοι που παρενέβησαν και έπιασαν μερικοί τον δήμαρχο και μερικοί τον υπάλληλο και δεν συνέβησαν τα χειρότερα.

Στην αναμπουμπούλα, ο υπάλληλος ακούστηκε να ρωτά με ύφος έντονο πότε θ’ ανοίξει το Άλσος και ο δήμαρχος ν’ ανταπαντά: μετά το Πάσχα και αν δεν έχουμε τα κρούσματα που έχουμε κάθε μέρα στο Γαλάτσι. Πολλά ακόμα ειπώθηκαν αλλά δεν κατάφερα να τ’ ακούσω διότι αν πλησίαζα κι άλλο θ’ αποκάλυπτα την θέση μου.

Δεν μπορώ να πάρω θέση υπέρ του ενός ή του άλλου εμπλεκόμενου, διότι η απόσταση δεν μου επέτρεψε ν’ αποκτήσω πλήρη εικόνα του δυσάρεστου συμβάντος. Όμως, ας μου επιτραπεί να πω ότι, πέραν της ψυχολογικής πίεσης που νιώθουμε όλοι μας με το Άλσος κλειστό, καλώς πράττει ο δήμαρχος και δεν το ανοίγει, όπως δε είπε, ίσως μετά το Πάσχα. Και κακώς ο υπάλληλος πήρε θέση σε ένα θέμα που αφορά την δημοτική αρχή που αποφασίζει. Προείπα, ούτε εμένα μου αρέσει η εικόνα με το Άλσος κλειστό, αλλά λόγο στους δημότες δίνει ο δήμαρχος και όχι ο υπάλληλος, μας αρέσει ή όχι αυτό.

Θα έλεγα κλείνοντας, να δώσουν τα χέρια της συμφιλίωσης δήμαρχος και υπάλληλος, διότι μόνο η ενότητα οδηγεί μπροστά, η διαμάχη, η αντιπαλότητα, η αντίδραση, δεν οδηγούν πουθενά.  

=============== 

Το δημώδες που μιλά γι’ αγάπη, αφιερώνεται στους δύο εμπλεκόμενους.

Η Αίθουσα αναμονής στο Γαλάτσι

Το υγρό πρωινό, με βρήκε στο πάρκο της πόλης. Η καθημερινή βόλτα σε αυτό δίνει ανάσες ζωής, τα πνευμόνια φουσκώνουν με καθαρό αέρα από το φιλτράρισμα του στον ευλογημένο λαχανόκηπο, και οι αντοχές για την καθημερινότητα αυξάνονται.

Τούτη την φορά, κατά την έξοδο μου από το πάρκο, κοντοστάθηκα σε ένα κτίριο που δεν είχα προσέξει άλλες φορές. Είχε σχήμα σφαιρικό και με έναν πρόχειρο υπολογισμό διαπίστωσα ότι είχε τις ίδιες διαστάσεις με την γη αλλά σε μικρότερη αναλογία. Στάθηκα, αμήχανος για μια στιγμή αλλά προχώρησα προς το μέρος του. Φτάνοντας κοντά του, στην μετώπη της εισόδου διάβασα: «Αίθουσα Αναμονής». Τίποτα άλλο. Πλησίασα κι άλλο. Με κέντρισε η δωρική επιγραφή. Ανέβηκα το πλατύσκαλο κι άνοιξα την πόρτα. Προχώρησα λίγο δισταχτικά, μέχρι που άκουσα πίσω μου τον βαρύ γδούπο, η πόρτα έκλεισε και …….. εξαφανίστηκε! Για μια στιγμή τρομοκρατήθηκα. Όμως, διέκρινα στο χαμηλό φώς, να κάθονται πολλοί άνθρωποι κυκλικά. Κάθε ηλικίας και φύλου, και κάθε φυλής, εφόσον διέκρινα, λευκούς και μελαψούς, κίτρινους και κόκκινους. Το βλέμμα μου άρχισε να περιστρέφεται αργά στα πρόσωπα όλων. Ήσαν όμως αμέτρητα και σταμάτησα.

n  Που βρίσκομαι, κι εσείς τι κάνετε εδώ; Ρωτάω τους παρευρισκόμενους.

n  Βρίσκεσαι στην Αίθουσα της Ελπίδας κι εμείς κάνουμε υπομονή. Αν φτάσεις έως εδώ εγκλωβίζεσαι και δεν βγαίνεις ποτέ, ή μάλλον βγαίνεις πολύ δύσκολα. Απάντησε ένας γέροντας.

Τι είναι η Ελπίδα;

Η Ελπίδα είναι η απόσταση μεταξύ της επιθυμίας και της εκπλήρωσής της. Προέρχεται προφανώς από την σκέψη. Η δικαιοδοσία της βρίσκεται πάντα στο παρελθόν, αλλά η απληστία της θέλει να εξουσιάσει και το μέλλον. Όπως είναι γνωστό, η σκέψη είναι μονοδιάστατη. Και κινείται ταυτόχρονα με τον χρόνο. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι ποτέ δεν συμβιβάζεται με αυτό που έχει. Και επειδή δεν μπορεί να το επιτύχει, φαντασιώνεται, προσδοκά, αναμένει, δηλαδή ελπίζει. Και το παρόν φυσικά απουσιάζει πάντα.

Συνεπώς, η Ελπίδα είναι η προβολή του παρελθόντος στο μέλλον.

Ξανοίχτηκαν οι άνθρωποι μέσα στην Αίθουσα της Ελπίδας και άρχισαν να λένε:

n  -- Εγώ είμαι δεύτερος σε πλούτο στο Γαλάτσι αλλά θέλω να γίνω πρώτος» 

n  -- Εγώ θέλω να αποκτήσω εξουσία, να διαφεντεύω τους άλλους και τις τύχες τους. Θέλω να γίνω Δήμαρχος στην πόλη μου.

n -- Εγώ κάθομαι εδώ και ελπίζω να πάω στον παράδεισο όταν πεθάνω. Την φοβάμαι την ζωή εδώ, είναι τρομακτική όπως την δημιουργήσαμε.

n -- Εγώ θέλω να κυβερνά το κόμμα μου για να έχω δουλειά. Φοβάμαι να φύγω από αυτό, θα χαθώ αν ξεκόψω από την αγκαλιά του. Διότι ελπίζω οι πολιτικοί να μου προσφέρουν τον επίγειο παράδεισο.

n -- Εγώ πιστεύω στην θρησκεία μου, και κάνω υπομονή μέχρι να φανερωθούν τα λόγια του Θεού μου, κάνοντας τα αντίθετα απ’ ό,τι μου διδάσκει. Θα περιμένω πολύ;

Ε -Εγώ κάνω υπομονή να έλθει κοντά μου η γυναίκα που λαχταρώ. Γέρασα να περιμένω, γέρασε κι αυτή. Έτσι ελπίζω στην επόμενη ζωή που θα είμαστε νέοι, να πάνε καλύτερα τα πράγματα.

n  -- Εγώ είμαι ασήμαντος και θέλω να γίνω σημαντικός για να με θαυμάζουν οι αφελείς.

n -- Εγώ ελπίζω σε ένα κόσμο δικαιοσύνης αρνούμενος να αποχωριστώ την αδικία που έχω μέσα μου.

n -- Εγώ είμαι κακός και ελπίζω να γίνω καλός στο μέλλον, αλλά τι με εμποδίζει να το κάνω τώρα, δεν ξέρω.

Συνέχιζαν οι άνθρωποι στην κυκλική αίθουσα να λένε τις επιθυμίες τους, τα θέλω τους. Ζούσαν κι ανέπνεαν γι’ όλα αυτά. Είχαν ξεχάσει εντελώς την πραγματικότητα που ζούσαν, δεν υπήρχε καν γι’ αυτούς, δεν τους ενδιέφερε. Όλη τους η ενέργεια ήταν στραμμένη στο μέλλον. Στον πιο ύπουλο εχθρό που καραδοκεί ανά πάσα στιγμή να σου τα αρπάξει όλα. Και εσύ, φοβισμένος κάθεσαι ανήμπορος μπροστά του.

Η σκέψη είναι ο δυνάστης μας. Μας κρατά φυλακισμένους. Μας εμποδίζει να σηκωθούμε, να σπάσουμε τα ύπουλα δεσμά της. Και τα καταφέρνει καλά. Όταν είσαι άπληστος και θέλεις να εξουσιάσεις το μέλλον, αυτόματα στήνεται η παγίδα της Ελπίδας. Μόλις εκπληρώνεις μία σου επιθυμία, η Ελπίδα σε παγιδεύει στην αναμονή της επόμενης, και της επόμενης, κι έτσι πάντα περιμένεις ………..

Το παρόν είναι δράση. Είναι καθαρή ενέργεια όταν υπάρχει ανιδιοτέλεια. Η σκέψη είναι πανούργα και πάντα μηχανορραφεί για να εκπληρώσει τα συμφέροντά της. Και το προσωπικό συμφέρον είναι συμφορά για τους υπόλοιπους. Ίσως και για μένα, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει.

Τελευταίος μίλησε ο γέροντας: «Πολλά πράγματα που περίμενα να γίνουν δεν έγιναν. Άλλα που δεν περίμενα έγιναν. Ο χρόνος είναι περίεργο πράγμα, άλλοτε περνά αργά και άλλοτε γρήγορα και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει διαρκής αναμονή».

n  Εσύ γέροντα σε τι ελπίζεις;

n -- Εγώ ελπίζω σε έναν ανώδυνο θάνατο. Τώρα όμως που το σκέφτομαι, η Ελπίδα είναι αργός θάνατος και γι’ αυτό πεθαίνει πάντα τελευταία.

n  -- Και γιατί να μην πεθάνει πρώτη; Τον ρώτησα με την αφέλεια που με διακρίνει.

Γιατί αν πεθάνει πρώτη, θα σου δώσει την ελευθερία σου άνθρωπε, κι εσύ δεν την αντέχεις.

Στην άκρη της αίθουσας, ένα παιδί έπαιζε ανέμελα με τα παιχνίδια του. Όλη του η ενέργεια βρισκόταν στο παρόν και αγνοούσε τις ελπίδες και τις αγωνίες των υπολοίπων. Η αίθουσα ήταν αόρατη γι’ αυτό;

 

Εσείς, σύντροφοι έν Γαλατσίω τι λέτε;  

Σφοδρή σύγκρουση του Δημάρχου με τον υιό του Δαίδαλου

Προ ημερών, έψαχνα τρόπους να εισέλθω στο απαγορευμένο Άλσος και ψάχνοντας έφτασα μέχρι την τελευταία πύλη – αυτή που οδηγεί στο θερινό σινεμά και στο κολυμβητήριο. Όλες όμως οι πιθανές διελεύσεις ήταν ερμητικά κλειστές. Ο Δήμαρχος, σαν άλλος κέρβερος είχε προβλέψει τα πάντα. Έτσι, μέσα στην αποτυχία μου να εισέλθω εντός του βέβηλου Άλσους, δεν πτοήθηκα ιδιαίτερα, έβγαλα από το σακίδιο το θερμός με τον γαλλικό καφέ μου και κάθισα στο πεζοδρόμιο ν’ απολαύσω τις στιγμές. Ο λιγοστός θόρυβος από τ’ αυτοκίνητα της λεωφόρου δεν στάθηκε ικανός να ταράξει την νιρβάνα μου. Ίσως εκεί, στο φιλόξενο πεζοδρόμιο, να καθόμουν 15-20 λ. ώσπου ξαφνικά τα πάντα άλλαξαν. Σεισμός δεν έγινε, τότε, τι συνέβη;

Άκουγα φωνές αλλ’ ανθρώπους δεν έβλεπα, τόση αντάρα από που ερχόταν; Τακτοποίησα τάχιστα το σακίδιο στην πλάτη μου και πήρα τον δρόμο της επιστροφής με βήμα γοργό. Φτάνοντας στην κεντρική πύλη με τα όμορφα λουλούδια, γινόταν πόλεμος! Αστραπιαία η σκέψη μου έτρεξε στην Γιώργαινα: «Γιώργαινα ρίξε τ’ άρματα/ δεν είναι εδώ το Σούλι/ εδώ ‘σαι σκλάβα του πασά/ σκλάβα των αρβανιτών – Το Σούλι κι αν ετούρκεψε/ κι έπεσεν η Κιάφα/ η Δέσπω αφέντες λιάπηδες/ δεν έκαμε, δεν κάμει…… Όμως όχι, λάθεψα, γινόταν κάτι χειρότερο από πόλεμο, ο δήμαρχος είχε λεκτική σύγκρουση πολλών ντεσιμπέλ με τον υιό του Δαίδαλου.

Επιβραδύνοντας τον ρυθμό μου, έγινα ωτακουστής, μάρτυρας ιερός της αντάρας πού ‘βγαινε από τα χείλη των δύο αντρών. Ο υιός του Δαίδαλου, απαιτούσε σφόδρα ν’ ανοίξει η επτασφράγιστη πύλη του Άλσους στον λαό του Γαλατσίου, ο δήμαρχος, αμυνόμενος υπέρ της υγείας των δημοτών του αρνιόταν με πείσμα. Αρνιόταν ο ένας, ο υιός του Δαίδαλου έκανε συνεχείς επιθέσεις -λεκτικές, μην παρεξηγηθώ-, κάτι αηδόνια που έφτασαν φρέσκα απ’ το μακρύ ταξίδι τους, τρόμαξαν, οι κότσυφες λάκισαν για την Παναγιά να έβρουν ασφάλεια, ένας χαοτικός ήχος έσκιασε την ηρεμία του Άλσους, μέχρι και την Οσία Φιλοθέη πήγε η οργή υιού του Δαίδαλου, τόσο δυνατή, τόσο στεντόρεια, τόσο συναρπαστική ήταν. Όσο βαρυβροντούσε ο ένας, ο άλλος, ο Δήμαρχος, ακροπατούσε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τέτοια επίθεση δεν του έκανε ποτέ κανείς, ούτε οι πολιτικοί του αντίπαλοι, και να τώρα, ένας δικός του άνθρωπος, ένα από τα δεκανίκια του, ο υιός του Δαιδάλου να σηκώνει φωνή.

Έπρεπε να έλεγες Δήμαρχε του πρόσκαιρου εχθρού σου, ότι στο Άλσος -σε όλο το διάβα των δεκαετιών- ό,τι έγινε, έγινε με τις πόρτες κλειστές. Γιατί; Διότι επί της ουσίας στο Άλσος, όσα έργα άρχιζαν είχανε την στάμπα της παρανομίας, αλλά με μέθοδο, ο κάθε Δήμαρχος στον καιρό του, νομιμοποιούσε κάθε παράνομο κτίσμα ή ό,τι άλλο. Έτσι θα νομιμοποιηθεί  και η νιόφερτη Παναγιά ώστε να μπαίνει στο ταμείο ένα πρόσθετο κέρδος από τα σφάγια υπέρ της, έτσι θα γίνεται πάντα. Το χρήμα να ρέει, τα συναισθήματα να πάλλονται, η θρησκοληψία να ευδοκιμεί σαν τους καρπούς του λαχανόκηπου.  

Όμως, όλη αυτή η σύγκρουση με γέμισε θλίψη και δεν θέλησα να ειδώ το τέλος της, αν και πιστεύω πω στο τέλος θα χώρισαν με αγάπη ο Δήμαρχος και ο υιός του Δαίδαλου. Κάπου αλλού, καινούργιες δράσεις τους πρόσμεναν.   

Αμπέλια και λαχανόκηποι στο Γαλάτσι

Εισχωρώντας λάθρα στο Άλσος του Βέϊκου από την νοτιο-ανατολική του πλευρά -ενθυμούμενος την στρατιωτική μου θητεία ώς πεζοναύτης- δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να παρακάμψω όλα τα εμπόδια και να φτάσω στον φυλασσόμενο σαν αστακό λαχανόκηπο του Δήμου Γαλατσίου. Τα υψηλής τάσης ηλεκτροφόρα σύρματα που τον περικλείουν, τ’ απενεργοποίησα, σαν άριστος γνώστης που είμαι επίσης του ηλεκτρονικού-ηλεκτρολογικού πολέμου. Ας είναι καλά η πατρίδα που μας μόρφωσε, μας κόλλησε ένσημα, μας έδινε μισθούς υψηλούς, φαγητό γκουρμέ, και αφήνοντας την, ολοκληρώνοντας  την θητεία μας, είχαμε αποκτήσει όλα τα εφόδια για να πορευτούμε στη βάρβαρη ζωή σχετικά εύκολα, με τέχνη, υπηρετώντας τη ζωή από άλλα μετερίζια.

Ολάκερη η ζωή, ένα μετερίζι, ένα ταμπούρι, μία βίγλα, μία ανηφοριά διαρκής, ατελείωτη, που οδηγεί στην «άλλη πλευρά του λόφου». Στην από ΄δω πλευρά όμως, τα μαρουλάκια, τα κουνουπίδια, οι πιπεριές, τα μπρόκολα, οι λαχανίδες, τα κρεμμυδάκια, οι καυκαλήθρες, οι ζωχιοί – όλα αυτά τα καλούδια, είναι έτοιμα προς βρώση. Η χειμερινή παραγωγή για τον Δήμο πήγε καλά, όπου να’ ναι δε, θα κορφολογήσουν όλον αυτό τον πλούτο οι εντεταλμένοι αγρότες, θα τον ζυγίσουν, θα τον συσκευάσουν και θα τον ετοιμάσουν με λίγα λόγια για το καταναλωτικό κοινό.

Με προφύλαξη, έκοψα δυό μπρόκολα, ένα λάχανο, δυό πιπεριές κι ένα κουνουπίδι, τα έβαλα με προσοχή στην αθλητική τσάντα που είχα μαζί μου, και με προσοχή, βγήκα από τα σύρματα, τα ενεργοποίησα πάλι για να μην φανερωθεί η κλεψιά και πήγα κατά τα «υιοθετημένα», εκεί που ο τόπος είναι γεμάτος βότανα - ρίγανη, δυόσμο, γαϊδουράγκαθο, βαλσαμόχορτο, πλεμονάρα, κ.α.. Πριν από αυτά, θα πήγαινα και στ’ αμπέλια, μα είναι νωρίς ακόμα γι’ αυτά. Σαν όμως βρέθηκα στα υιοθετημένα», ούτε σύρματα, ούτε σκοπιές, παρά μονάχα αρώματα να σπάζουν τη μύτη μου απ’ τη χαρά τους. Αυτά δυστυχώς αργούν να γίνουν, πρέπει να τα ζεστάνει για τα καλά ο ήλιος, έτσι, απογοητευμένος, βγήκα στην Λ. Βέϊκου, αδιάφορος τάχα μου και άρχισα να περπατώ προς την πόλη.  

Στο ύψος της Τράλλεων, ένα λεκτικό επεισόδιο μεταξύ οδηγών, δεν στάθηκε ικανό να κόψω τον ρυθμό μου, έτσι, έφτασα στον «Βραζιλιάνο», παρήγγειλα έναν καπουτσίνο και έχοντας τον ανά χείρας κατευθυνόμουν για το σπίτι. Στάθηκα για λίγο στο περίπτερο δίπλα στο Χαρβάτι (το πάλαι ποτέ), διάβασα λάθρα τους τίτλους των εφημερίδων, συγκινήθηκα με την ειδησεογραφία τους, μα γρήγορα άφησα πίσω μου την οχλαγωγή και σε λίγο μπήκα στο σπίτι.

Οι λαχανοντολμάδες έχουν πολύ δουλειά μέχρι να γίνουν, αλλά δεν βιαζόμουν, πλύθηκα να φεύγει η πανδημία από πάνω μου και έπιασα δουλειά στην κουζίνα…..

       Να είσαι καλά Δήμαρχε, που δεν χαλάς χατήρι σε δημότες σου. Στις επόμενες εκλογές, αν βάλεις πάλι για την δημαρχία και δεν πάς για βουλευτής, να ξέρεις, κι εγώ θα σε ψηφίσω. Εδώ θα σε ψηφίσει σύσσωμη η αριστερή διανόηση του Γαλατσίου, μπορώ εγώ να κάνω πίσω;     

 

Είναι η κ. Έλενα Ζέρβα η αντανάκλαση της κ. Αυλωνίτου;

Διαβάζοντας το άρθρο του συμπολίτη μας κ. Γιαννακόπουλου στον Παλμό με τον τίτλο: «”Μεγαλώνει” ο Σύριζα στο δημοτικό συμβούλιο Γαλατσίου», ομολογώ πως ταράχθηκα, για λίγο όμως, μέχρι να τρέξει ο νούς μου στον  ευφυή Οδυσσέα που άλωσε την Τροία με τον Δούρειο Ίππο. Εδώ βέβαια ο καλός αρθρογράφος μιλάει για την κυρία Έλενα Ζέρβα που μετακόμισε στον Σύριζα Γαλατσίου. Ο δικός μου όμως ο συνειρμός έχει να κάνει με το αν η έν λόγω κυρία θα λειτουργήσει σαν άλλος Δούρειος Ίππος και έκ των έσω πλέον, θα διαλύσει ό,τι τέλος πάντων έχει μείνει από τον δυστυχή Σύριζα.

Όμως όχι, δεν διαθέτει την ευφυία ενός Οδυσσέα αφενός και αφετέρου ο Σύριζα διαλύεται μόνος του, δίχως δούρειες βοήθειες. Τότε, γιατί μετακόμισε σε άλλη πολιτική και παρακμιακή ταυτόχρονα στέγη η συμπαθής εννοείται κυρία Ζέρβα; Μήπως ως άλλη Ελένη Αυλωνίτου θελήσει να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Σύριζα στο Γαλάτσι και από εκεί ν’ ανοίξει ο δρόμος για τα πολυπόθητα έδρανα της ελληνικής βουλής; Μάλλον όχι, διότι δεν διαθέτει το πολιτικό εκτόπισμα της πάλαι ποτέ συμπολίτισσας μας και βουλευτού κυρίας Αυλωνίτου – που γνωστό στους πάντες είναι πόσο μόχθησε κι αυτή -σαν τον αρχηγό της κύριο Τσίπρα- και έν μία νυκτί έσκισαν με έναν Νόμο όλα τα Μνημόνια οι απανταχού συριζαίοι.

Με το φτωχό μυαλό μου, ψάχνω να βρω κάποια λογική σε όλο αυτό το μικρό-πολιτικό συνοικιακό αλισβερίσι, μα δεν καταλήγω κάπου. Μήπως να ζήλεψε τις τρείς (3) έδρες του ΚΚΕ ο Σύριζα στο Γαλάτσι και είπε να κάνει ντού να ισοσκελίσει την πληγείσα αριστεροσύνη του στη μικρή μας πόλη;

Μη γνωρίζοντας τα πραγματικά αίτια της μετακόμισης αυτής που τάραξε συθέμελα την βραχώδη πόλη μας, μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. Οι υποθέσεις όμως δεν οδηγούν πουθενά, οπότε ας φύγω από αυτές και ας μιλήσω για πιο στέρεα πράγματα. Όπως για παράδειγμα για το γεγονός, που στήριξε η μετακομίζουσα το παράνομο κτίσμα της προκάτ εκκλησίας στο Άλσος. Δεκανίκι κι αυτή του δημάρχου μας; Γιατί, μήπως είναι το πρώτο δεκανίκι η το τελευταίο; Εδώ, ας κάνω μία μικρή παρένθεση και ας βγάλω το καπέλο μου στον κύριο Δήμαρχο, που, με μοναδικό τρόπο, δίχως κραυγές και φανφάρες, περνά από το δημοτικό συμβούλιο ό,τι θέλει, ανεμπόδιστα, είτε αυτό είναι νόμιμο είτε παράνομο. Κύριε Δήμαρχε, τα σέβη μου. Εδώ κλείνει η παρένθεση.

Δεν θέλω να συνεχίσω άλλο τις σκέψεις μου για την μετακόμιση αυτή, ταράζομαι, οπότε, ας ευχηθώ κι εγώ στην κυρία Έλενα Ζέρβα, να φανεί αντάξια των ψηφοφόρων της (που δεν τους ρώτησε) και από τα καινούργια ταμπούρια, σαν άλλη Μπουμπουλίνα, να δώσει αγώνες για το καλό του λαού της.

Ο καταλυτικός ρόλος της Φιλικής Εταιρείας στην Επανάσταση του 1821

Ο καταλυτικός ρόλος της Φιλικής Εταιρείας στην Επανάσταση του 1821

και

η συνεχής υποβάθμισή της.