Ντεϊσμός και Ύβρις ...

Κάπου διάβασα πρόσφατα, ότι, είναι αδύνατο, δεν γίνεται, να πιστεύεις στο Θεό αλλά να μην πιστεύεις σε καμμία θρησκεία. Μάλιστα, όσοι σκέφτονται κατά τον απαράδεκτο αυτό τρόπο λέγονται ντεϊτιστές. Ο Ντεϊσμός δηλαδή είναι ένας πλαστός όρος που πιστεύει σε θεό έξω από κάθε θρησκεία. Και σαν «ισμός» πλέον, αφήνεται στους αναλυτές των πάντων που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Πάντως, οι λέξεις «δεν γίνεται», «αδύνατο» είναι λέξεις άγνωστες στην Δημιουργία, που ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει και όπως καταλαβαίνει. Όλοι όμως οι αναλυτές έχουν μία κοινή συνισταμένη, αναλύουν μέσα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, συνεπώς, έχουν περιορισμένο τρόπο σκέψης και κατ’ επέκταση και ανάλυσης.

Κατά τον ίδιο τρόπο, αν στέκεσαι έξω από κόμματα και ιδεολογίες, είσαι όχι μόνο δακτυλοδεικτούμενος αλλά και τσιράκι της εκάστοτε εξουσίας. Πάση θυσία, για τους «ιδεολόγους» και τους οπαδούς των κομμάτων, πρέπει να ανήκεις κάπου. Αυτό το «πρέπει» είναι κανόνας για την κοινωνία, την κοινή γνώμη, την αγελαία μάζα δηλαδή των ανθρώπων που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από την περιορισμένη πολιτική και θρησκευτική σκέψη τους.

Στην εποχή μας, επειδή έχει καταργηθεί η ιερά εξέταση και η πυρά, οι κρεμάλες της πίστης και τα μαστιγώματα του δήμιου, υπάρχουν πιο εκλεπτυσμένοι τρόποι για να δείξει η «κοινωνία» τη δύναμή της, σε βάζει στο περιθώριο, σε θεωρεί άσωτο υιό, σε καταγγέλλει. Πάση θυσία λοιπόν, πρέπει να συγκρούεσαι για τις θρησκείες και τις ιδεολογίες, για πράγματα ψεύτικα δηλαδή εφόσον είναι και τα δύο ανθρώπινα δημιουργήματα και όχι προερχόμενα από μία ας την πούμε ανώτερη δύναμη.

Αν πάρεις τις θρησκείες, η μία θέλει να καβαλήσει την άλλη στο όνομα του Θεού! Λές και ο Θεός, αν υπάρχει, είπε, πρόσταξε τις μάζες, να χτίζουν ναούς στο όνομά του, να συναθροίζονται σε αυτούς και να τον ανταμώνουν, ή ακόμα να πολεμούν για χάρη του. Αστεία πράγματα, αλλά με αυτά τα αστεία προχωρά ο σύγχρονος άνθρωπος, διαρκώς φοβισμένος, αναζητώντας την ασφάλεια μέσα από ομάδες, κόμματα, θρησκείες, αδυνατώντας ν’ αντιληφθεί πως όλα αυτά τον κρατάνε δέσμιο, δεν τον ελευθερώνουν. Από τη φύση τους, η θρησκεία (η όποια) και η πολιτική, δεν απελευθερώνουν παρά μόνο σκλαβώνουν.

Και στις δυό εξουσίες -πολιτική και θρησκευτική-, υπάρχουν και οι φιγούρες εκείνες που δοξάστηκαν ή άγιασαν. Όσο πιο πολύ αίμα χύνεις, όσους περισσότερους ανθρώπους σφάζεις, τόσο πιο σπουδαίους γίνεσαι, πιο μεγάλος. Μέγας Αλέξανδρος, Μέγας Κωνσταντίνος, Καίσαρας, Καρλομάγνος, είναι μερικά κλασικά δείγματα ανδρών επιφανών, ιερά ονόματα, θεμελιωτές ενός κόσμου κυριολεκτικά πνιγμένου στο αίμα. Εδώ άγιασε ακόμα και ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ που σε τρείς πατριαρχικές θητείες αφόρισε τρείς φορές τους Έλληνες που χάλαγαν τη μόστρα του Σουλτάνου. Στο τέλος, κατέβηκε το άγιο πνεύμα και είπε στους δεσποτάδες να τον αγιάσουν. Πόση ύβρις! Κατέβηκε το άγιο πνεύμα στους υλιστές και αυτοί έπραξαν τα δέοντα.

Είναι αλήθεια, ο κόσμος, ο αγνός και άδολος κόσμος, δεν μπορεί να ζήσει δίχως τα παραμύθια που του σερβίρουν. Και αν δεν έχει παραμύθια, φτιάχνει και μόνος τους, με αυτά πορεύεται. Αλήθεια βέβαια είναι, ότι δεν υπάρχει Αλήθεια.

Λαχανόκηποι και Κάνναβις ...

Δημοσιεύοντας προ ημερών το e-galatsi ένα σκωπτικό κείμενο (τουλάχιστον ο γράφων έτσι το εξέλαβε), για λαχανόκηπους και χασίσια στο Άλσος του Βέϊκου, μερικοί συμπολίτες μας εξερράγησαν, οργίσθηκαν, μίλησαν  για ντροπή κάποιοι άλλοι, τέλος πάντων τα πάθη πήγαν να φουντώσουν αλλά έν τέλει ξεφούσκωσαν γρήγορα και καλώς ξεφούσκωσαν. Τα πάθη, έλεγε ο σχωρεμένος ο Πλάτωνας, είναι αρρώστια, οπότε, εφόσον καταλάγιασαν, η αρρώστια με μιάς αποσύρθηκε. Ωραία κόλπα έλεγαν οι αρχαίοι μας φιλόσοφοι, αλλά η ελληνική παιδεία δεν τους καλο-θέλει, μην πω ότι τους απεχθάνεται. Γι’ αυτό μάλιστα, αν θελήσει κάποιος συνέλληνας ν’ ασχοληθεί σοβαρά με την αρχαία ελληνική γραμματεία, θα καταφύγει στους βορειοευρωπαίους που θέλουν το «κακό μας», ενώ εμείς θέλουμε το καλό μας! Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι, Ιταλοί, Αμερικάνοι, παλιότερα οι Άραβες, αυτοί οι λαοί τους έβαλαν στα σχολεία τους, εμείς, όχι, ντρεπόμαστε. Εμείς διδασκόμαστε τον ανύπαρκτο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, αυτό το παραμύθι του Κων. Παπαρρηγόπουλου. Ας είναι, η Ελλάδα ούτως ή άλλως έχει πεθάνει από τότε που εκείνος ο Σωκράτης ρούφηξε το κώνειο των ψευδο-ηθικολόγων Αθηναίων.

Οι λαχανόκηποι λοιπόν του Άλσους, είναι πράγματι μία παρά πολύ καλή ιδέα, και νομίζω την σκέφτηκε και την υλοποίησε μία κυρία, με την αρωγή εννοείται του Δήμου μας.

Όμως, και η κάνναβη, θα μπορούσε να καλλιεργηθεί στους φιλόξενους κήπους του Άλσους, η κάνναβη για ιατρικούς σκοπούς και όχι για να φτιάχνουν κεφάλι όσοι αδυνατούν να προχωρήσουν νηφάλιοι στη σκληρή, στη σκληρότατη ζωή. Σύμφωνοι, και η Πυθία ρουφούσε χαρμάνια πριν τους χρησμούς της, αλλά αυτή επιτελούσε εθνικό έργο! Πιθανολογώ και λέω λοιπόν, ότι η δημοσίευση από το e-galatsi, ίσως εκεί θα κατέληγε, στην καλλιέργεια κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς. Και μάλιστα, αν υιοθετηθεί και αυτή η πρόταση από τον Δήμο Γαλατσίου, ο Δήμαρχος θα έχει κάνει ένα βήμα μπροστά.

Είχα διαβάσει παλιότερα για τον πόλεμο που έγινε και μάλιστα είχε πολλούς νεκρούς, στη περίοδο του μεσοπολέμου, και αν δεν κάνω λάθος, στο Λεβίδι Αρκαδίας, εκεί όπου καλλιεργούσαν χιλιάδες στρέμματα με κάνναβη για ιατρικούς και εμπορικούς σκοπούς (ρουχισμό κτλ.). Εκεί λοιπόν, όταν έγινε πρωθυπουργός ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, γέννημα και θρέμμα λεβιδιώτης, απαγόρεψε την καλλιέργειά της. Τότε λοιπόν τα  όπλα πήραν το λόγο αλλά οι χωροφύλακες, δυνατότεροι από τους αγροτο-καλλιεργητές της κάνναβης, τους διέλυσαν. Το ωραίο βέβαια είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ψηφίσει δαγκωτό τον δικό τους άνθρωπο, τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Τι ωραία κόλπα αλήθεια έχει αυτή η ρημάδα η ιστορία αν την κοιτάξεις προσεκτικά, χωρίς φόβους και πάθη.

Τέλος πάντων, είναι όντως χρήσιμα τα μποστάνια και αξίζουν της στήριξής μας αυτοί που δούλεψαν για την υλοποίησή τους. Άξιο λόγου θα είναι επίσης, αν βρεθούν στο ίδιο χώρο και εκτάσεις κάνναβης, για ιατρικούς σκοπούς, το τονίζω.

Εν κατακλείδι, εσείς αδέλφια των κοινωνικών δικτύων μην παλεύτε με τα πληκτρολόγια, αν θέλετε δράσεις, ιδού οι λαχανόκηποι, ιδού και οι καλλιέργειες κάνναβης (αόρατες προς ο παρόν).

===========

Ας ακούσουμε όμως κι ένα παλιό άσμα από τον Eric Clapton (η πρώτη εκτέλεση ήταν του JJ Cale).

Στον κήπο της Παναγιάς της Ινδιάνας ...

Δευτέρα 17 Μάη. Με πλάκωσε το στρώμα μάλλον μιάς και κοιμήθηκα κάπου οχτώ ώρες συνεχόμενες. Τακτοποιώντας το πρωινό μου ξύπνημα, κάθομαι τώρα αντικρυστά στον ήλιο και τον ευχαριστώ που και τούτο το πρωινό μ’ έχει εδώ, στην αγκαλιά του και μου χαρίζει απλόχερα τον πλούτο του.

        Από το γραφείο μου -που βλέπει την Ανατολή- μπορώ και παρακολουθώ μιά λωρίδα πράσινου, κήπους με λεμονιές, κλήματα, πουλιά να τριγυρνάνε ανεμπόδιστα όπου θέλουν, γάτες να παραβιάζουν ιδιοκτησίες, ακούω απόλυτη σιωπή, ανθρώπους δεν αντικρύζω πουθενά. Σκέφτομαι ξαφνικά: όταν ο άνθρωπος δεν φανερώνεται, τότε πραγματικά υπάρχει απόλυτη σιωπή. Αυτός όπου σταθεί φλυαρεί μη μπορώντας έστω και μερικές στιγμές να καθίσει ήρεμος, σιωπηλός μέσα και έξω του. Μου φαίνεται τελικά πως ο άνθρωπος έχει πλάκα σαν τον παρατηρείς να θυμώνει, να φωνάζει, να φοβάται, να οργίζεται με την πουτάνα την ζωή, να παλεύει με τον συνάνθρωπό του για τις ψευδό-ιδεολογίες, να ζει διαρκώς μέσα στη σύγκρουση, αυτός ο καλός, οι άλλοι, όσοι δεν συνερίζονται τον πόνο του, κακοί.

        Τώρα που το βλέπω, τι είναι κακό και καλό δεν ξέρω, αλλά μάλλον αυτές οι δυό έννοιες πάνε πακέτο, αν δεν υπάρχει η μιά ούτε η άλλη έχει λόγο ύπαρξης. Όχι μόνο εγώ δεν ξέρω τι εστί καλό και κακό, κανείς δεν ξέρει, αλλά σαν ρωτήσεις κάποιον τι είναι, κάτι θα βρεί να απαντήσει, μην τον πείς κι αμόρφωτο! Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν και με την ηθική, όλοι μιλάνε για δαύτη, πολιτικοί, ιερείς, χωροφύλακες, όλες οι τάξεις την αναλύουν κατά το συμφέρον τους, και το αστείο βέβαια είναι το αντίθετό της, το ανήθικο. Καλό – κακό, ηθική – ανήθικο, τι ωραία αλήθεια κόλπα απασχολούν τον άνθρωπο; Στο σχολείο θυμάμαι, γράφαμε διαγώνισμα στη Λογική. Τι να ξέρω από Λογική εγώ, είχα το βιβλίο μαζί μου κι έκανα αντιγραφή. Ούτε ο πρώτος ήμουν ούτε ο τελευταίος, στην ασάφεια εκείνο που έχεις να κάνεις για να πάρεις βαθμούς, η αντιγραφή είναι μονόδρομος. Με τσακώνει όμως ο καθηγητής στα πράσα, μου παίρνει το βιβλίο, το κλείνει, με κοιτάζει απαθής και μου λέει: το να αντιγράφεις την ηθική παιδί μου είναι ανήθικο, αν αντιγράφεις Λογική είναι παράλογο. Θα συνέχιζε, αλλά πιο πίσω κάποιος άλλος δρούσε επίσης παράλογα, οπότε άφησε εμένα και πήγε σ’ αυτόν, λίγο μετά -όπως κατάλαβα τότε- το παράλογο κυριαρχούσε εντός της αίθουσας.  

        Για να μην με τρώνε όμως οι σκέψεις και οι ασαφείς έννοιες, σηκώνομαι από τη βολή του γραφείου και ετοιμάζομαι να πάω να περπατήσω στο Άλσος του Βέϊκου. Έχει ανοίξει πάλι εδώ και αρκετές μέρες και προσφέρει στον επισκέπτη ένα σωρό οφέλη, σε λίγο καιρό θα προσφέρει και κεριά για τις αρτοκλασίες στην Παναγιά την Ινδιάνα, σφάγια στη γιορτή της, μπορεί και κανένα θαύμα για να συγκινείται ο λαός. Τελικά αυτό το Άλσος έχει τα πάντα μέσα του, από την «επανάσταση» να απαλλοτριωθεί τον παλιό καιρό, μέχρι στον θαυμαστό καιρό μας της 4^ης βιομηχανικής επανάστασης μια Παναγιά να ευλογεί τα «έργα και ημέραι» του καλού μας Δημάρχου που όπως μολογάνε οι γνωρίζοντες είναι πολλά και ωφέλιμα.

        Ας είναι, μπορεί στο μέλλον, εντός του ναού να συναθροίζονται και οι μικρό-σοφιστές του Γαλατσίου, υλιστές είναι κι αυτοί σαν τους παπάδες. Μονάχα ο Χριστός γκρέμιζε ναούς, οι υλιστές πάντα βρίσκουν τρόπους και το χρήμα το μυρίζονται σαν τις ύαινες και ... οικοδομούν συνέχεια κτίσματα αποβλάκωσης, βαπτίζοντας τα "ιερά". 

Το Πανηγύρι ...

Δεύτερη συνεχόμενη χρονιά χωρίς πανηγύρι της Αγίας Γλυκερίας. Βέβαια, το πανηγύρι της πολιούχου της πόλης μας δεν ήταν παραδοσιακό, όπως στα χωριά καλή ώρα της ωραίας και τίμιας πατρίδας μας, όπου, τσίκνιζε ο ουρανός από τις γουρνοπούλες, τα πάσης φύσεως σφαχτά, έρρεαν οι μπόμπες από κρασί μέχρι σκώτς κι έφτιαχνες κεφάλι απ’ αυτά και από τα πολλά ντεσιμπέλ των μικροφωνικών εγκαταστάσεων. Όχι, στο πανηγύρι της πόλης μας λάμβαναν μέρος διαφορετικά πράγματα, πιο ουσιώδη, πιο πολιτισμένα, πιο εμπορικά.   

Λίγα χρόνια πιο πίσω ας πούμε, ο «γύρος του θανάτου» ήταν πολύ προχώ γεγονός, με τους μηχανόβιους να φέρνουν σβούρες ή τα μίνι κούπερ να κόβουν τις ανάσες των θεατών. Πιο προχώ κατάσταση όμως ήταν αυτή με τη ρουλέτα. Τι παιδιά κι αυτοί οι τύποι οι γκρουπιέρηδες, αλλά και ο άδολος λαός, δίψαγε για γρήγορα κέρδη, όπως διψάει καλή ώρα ο λαφιάτης σαν μυρίζεται φρέσκο γάλα. Λαφιάτης ή τζογαδόρος, την αρρώστια την είχαν στο αίμα τους. Παρακεί όμως από την ρουλέτα, νάσου κι οι παπατζήδες, αυτοί οι απίθανοι τύποι που πόνταραν στην αφέλεια του καθενός. Πάντοτε όμως, έπεφτε σύρμα: «αστυνομία» και για λίγο, μέχρι να περάσουν οι αστυνομικοί, όλοι αυτοί οι τύποι έκαναν αγαθοεργίες.

Σαν στέγνωναν από φράγκα οι τζογαδόροι, και δεν είχαν ούτε για ένα σουβλάκι περιωπής από του «Βελή», ξέπεφταν στο μαλλί της γριάς, τι να κάνουν, να πάνε πίσω στο σπίτι με άδειο στομάχι μέρα γιορτινή; Δεν γινόντουσαν αυτά τα πράγματα.

Η εξέλιξη βέβαια, ή άλλως η οσμή του χρήματος, το πανηγύρι το επέκτεινε με ένα σωρό άχρηστα πράγματα πλήν δυό πάγκων βιβλίων, οι γύροι του θανάτου καταργήθηκαν μιάς και σήμερα όλα τα παιδιά έχουν δικά τους μηχανάκια για να κάνουν τις τανζανιές τους, η μόνη σταθερά που συνδέει το παλιό με το καινούργιο, είναι φυσικά το μαλλί της γριάς. Όλος ο παλιός κόσμος εξαφανίστηκε και καλώς εξαφανίστηκε δηλαδή, αλλά να, κάποιες φορές όπως τώρα, η γλυκιά νοσταλγία του παράνομου τζόγου σε κάνει συναισθηματικό, ευάλωτο. Ας είναι, στα πανηγύρια επιτρέπονται ακόμα και καημοί κι αναστεναγμοί.

Μία άλλη σταθερά που συνδέει το πίσω με το τωρινό, είναι το γρήγορο και καθαρό κέρδος, ενίοτε και μαύρο, γιατί όχι; Το μαύρο χρήμα δεν κινεί κι αυτό τη οικονομία; Βέβαια, αν πάμε πίσω στον Λόγο του Χριστού, οι ναοί γκρεμίστηκαν σαν οίκοι εμπορίου, αλλά ποιος καλός χριστιανός νοιάζεται αλήθεια για το τι είπε ή έπραξε ο Χριστός; Ή πάλι, είπε ποτέ ο Χριστός: χτίστε ναούς για να με δοξάζεται και να συλλέγεται χρήμα. Ή μήπως, είπε στους παπάδες να είναι ντυμένοι στον χρυσό και στις πλουμιστές πέρσικες φορεσιές; Αν είπε τέτοια πράγματα ο Χριστός, μάλλον δεν έχω διαβάσει καλά τα ευαγγέλια. Οπότε συγχωρήστε με μέσα στην άγνοια μου.

Μιάς και ξέφυγα όμως ας ξεφύγω λίγο ακόμα. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Θεός όρισε σαν αντιπρόσωπό του στη γη τον Πάπα, τον αρχηγό των καθολικών χριστιανών. Αν το έκανε αυτό ο Θεός, δεν θα διόρισε και τον Πατριάρχη τον δικό μας σαν αντιπρόσωπό του όσον αφορά τους ορθόδοξους χριστιανούς; Το ίδιο δεν θα έκανε και με τον Μωάμεθ; Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων για παράδειγμα, από που είναι διορισμένος; Από τον Θεό; Ο Ρώσος πατριάρχης από που; Πολλά τα ερωτήματα τα αναπάντητα, περισσότερη βέβαια η λειψή μου γνώση περί όλων αυτών και μου δημιουργεί ανασφάλειες. Το θέμα είναι να μην αρχίσει ο Θεός να διορίζει, διότι τότε, οι πολιτικοί τι δουλειά θα κάνουν;

Εσείς αλήθεια, που είστε καλοί χριστιανοί, έχετε διαβάσει τα ευαγγέλια ή ξέρετε γι’ αυτά όσα σας λένε οι ερμηνευτές τους; Αυτή η αβεβαιότητα της γνώσης με τσακίζει!

12 o'clock ...

Μεγάλη Εβδομάδα και ο λαμπρός Ήλιος διώχνει μακριά κάθε θλίψη από τις απώλειες αγαπημένων ανθρώπων. Η Ζωή συνεχίζεται, σου λένε οι καυτές ακτίνες του που πέφτουν στη γη και πυρώνουν τις καρδιές. Ναι, η Ζωή προχωρά και οι άνθρωποί μας, ειδικότερα αυτοί που έφυγαν νωρίς, ζούν ανάμεσά μας, βρίσκονται παντού, στη λαμπρή μέρα, στη χαρά και στη λύπη, στο γιορτινό τραπέζι, στην άδεια καρέκλα τους. Είναι ριζωμένοι στην καρδιά μας που πονά, στο μυαλό μας, στο Είναι μας. Οι άνθρωποι που έφυγαν είμαστε εμείς στον αέναο κύκλο της Ζωής.

Και βγαίνει αυτός ο υπέροχος ‘Ήλιος να μας υπενθυμίζει ότι, η Ζωή μας είναι συναρπαστική ακόμα και μέσα από τις απώλειες, μέσα από την λύπη και την οδύνη. Κι εμείς τι κάνουμε βιώνοντας όλη αυτή την μαγευτική πραγματικότητα; Σκοτωνόμαστε μεταξύ μας! Ναι, μπαίνουν ανάμεσά μας οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, τα κοινωνικό-πολιτικά συστήματα, τα γήπεδα και οι ομάδες, όλη αυτή η σαβούρα που κάκιστα ονομάζουμε ζωή, διότι κάθε άλλο από Ζωή είναι. Όλη αυτή η σύγκρουση που επιφέρουν οι πλαστές αντιθέσεις μας, εξισώνει θύτες και θύματα, διότι αυτή είναι η δουλειά της. Προϊόν καθυστερημένης νοητικής λειτουργίας είναι η σύγκρουση και φυσικά καθυστερημένοι νοητικά είναι όσοι την συντηρούν και την διαιωνίζουν.

Και υποκριτές φυσικά. Δεν αντέχει την αλήθεια ο άνθρωπος αλλά το ψέμα το θεοποιεί, Ο κάθε καλυμμένος υποκριτής, ευαγγελίζεται τον κόσμο μέσα από τη δική του σκοπιά, ο ψεύτης χριστιανός σκύβει και φιλά ζωγραφιές δήθεν συγκινημένος και βλάπτει τον πλησίον του σε κάθε ευκαιρία, ο ψεύτης ιδεολόγος, θέλει να πάρει την θέση άλλου ψεύτη ιδεολόγου στην εξουσία για να χορτάσει τη φτώχεια της άδειας ψυχής του. Οι υποκριτές, φαινομενικά διαφέρουν ώς προς τους στόχους τους, αλλά επί της ουσίας είναι ακριβώς ίδιοι, Φαρισαίοι στο έπακρο.

Κοιτάζοντας την ανθρώπινη παράνοια ο τροφοδότης της Ζωής Ήλιος, γελά, σκάει από τα γέλια με την ανθρώπινη κουτοπονηριά και αδιαντροπιά, άλλες φορές πάλι, στέκεται απαθής και περιμένει να ειδεί μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη σκέψη. Δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τ’ ανθρώπινα ο Φωτοδότης Δημιουργός, μα σαν το κάμει, απορεί, τι λάθος έκανε και ο άνθρωπος βγήκε μισάνθρωπος, βγήκε σκάρτος.

Έρχονται κάτι μέρες σαν κι αυτές κι αναλογίζεσαι ποιος είναι ο σκοπός και ποια η ουσία. Από που ξεκίνησε ο άνθρωπος και που πηγαίνει. Ας είναι, οι υποκριτές του Κόσμου εύχονται Καλή Λευτεριά, τάχα μου, οι καταπιεσμένοι χωριάτες, που δεν θα πάνε όλοι στα χωριά τους να βρωμίσουν τον καθαρό αέρα της ελληνικής υπαίθρου, και αγανακτούν. Αγανάκτησε χωριάτη, αλλά δίπλα σου, ο ξεχασμένος από τη ζωή, ο πεινασμένος, ο πρόσφυγας, ο κάθε άνθρωπος επί της γης που υποφέρει, θα ευχηθεί με τη δύναμη της ψυχής του Καλή Ανάσταση, είτε πιστεύει σε θεούς πλαστούς είτε όχι. Διότι η Ανάσταση του ανθρώπου ίσως να ‘ναι κι ο σκοπός της Ζωής.  

Παρ' ολίγον συμπλοκή δημάρχου και δημοτικού υπαλλήλου στο Άλσος

Το μεσημεράκι, με τον ήλιο να γλυκαίνει τα δυτικά πρανή του Αγχεσμού, από τα Περβόλια, αργοπερπατώντας, βρέθηκα ψηλότερα, στο διάσελο, ή στο τρίστρατο, δηλαδή στα όρια Γαλατσίου-Ψυχικού-Φιλοθέης. Όλος αυτός ο ανάγλυφος γεωγραφικός χώρος, είναι επίσης γνωστός ώς «Βραχώδη Όρη», στην ανατολική πλευρά των οποίων ο γέρο Καραμανλής επέλεξε να μείνει το κιβούρι του μετά τα φυσικά.

Κάθισα αρκετή ώρα ν’ αγναντέψω την ομορφιά, το θαλάσσιο κάστρο της Αθήνας -την Σαλαμίνα-, τον Σαρωνικό να λαμποκοπά γαλήνια στην απλωσιά του, την Πάρνηθα, την προστάτιδα του λεκανοπεδίου, να στέκει ορθή σαν φρουρός ακοίμητος εμποδίζοντας τους δύσκολους βορειάδες να εισέλθουν στην Αττική γη, ολούθε μιά αρμονία. Σαν χόρτασα τον ευλογημένο τόπο, πήρα τα δυτικά πρανή να βγω πάνω από το Άλσος του Βέϊκου.

Αργά-αργά, κατέβαινα και πλαγιοκοπούσα τα Βραχώδη όρη και δεν άργησα να πέσω στην ανατολική πλευρά του Άλσους. Από το τρίστρατο μέχρι και στο έμπα του Άλσους, τα πουλιά άκουγα, το ελαφρύ θρόισμα των θάμνων, και την ανθρώπινη απουσία δια της σιωπής. Με μια λέξη: Μαγεία! Όμως, οι καλές στιγμές δεν διαρκούν πολύ, διότι αν διαρκούσαν δεν θα ήμασταν εδώ αλλά σε άλλες διαστάσεις, έτσι, την απόλυτη αρμονία έσπασε μονομιάς οχλαγωγή. Τρόμαξα, αλλά γρήγορα συνήλθα και επανήλθα στην τριβή της καθημερινότητας. Τι συνέβη και χάλασε η αρμονία του βουνού; Τίποτε ιδιαίτερο.

Στα «Πέτρινα», ο δήμαρχος λογομαχούσε με έναν συμπολίτη μας πολύ έντονα. Αρκετά ακόμα άτομα έστεκαν γύρω από τους λογομαχούντες, που όπως κατάλαβα, θα πρέπει να ήταν δημοτικοί υπάλληλοι αρμόδιοι για το Άλσος. Με απειλητικό τρόπο μάλλον, ένας υπάλληλος είχε υψώσει πολύ τη φωνή του, τόσο, που τρόμαξαν κάτι κοτσύφια που λημέριαζαν στις σκέπες των «Πέτρινων». Την αναπόφευκτη και μοιραία συμπλοκή απέτρεψαν οι παρευρισκόμενοι που παρενέβησαν και έπιασαν μερικοί τον δήμαρχο και μερικοί τον υπάλληλο και δεν συνέβησαν τα χειρότερα.

Στην αναμπουμπούλα, ο υπάλληλος ακούστηκε να ρωτά με ύφος έντονο πότε θ’ ανοίξει το Άλσος και ο δήμαρχος ν’ ανταπαντά: μετά το Πάσχα και αν δεν έχουμε τα κρούσματα που έχουμε κάθε μέρα στο Γαλάτσι. Πολλά ακόμα ειπώθηκαν αλλά δεν κατάφερα να τ’ ακούσω διότι αν πλησίαζα κι άλλο θ’ αποκάλυπτα την θέση μου.

Δεν μπορώ να πάρω θέση υπέρ του ενός ή του άλλου εμπλεκόμενου, διότι η απόσταση δεν μου επέτρεψε ν’ αποκτήσω πλήρη εικόνα του δυσάρεστου συμβάντος. Όμως, ας μου επιτραπεί να πω ότι, πέραν της ψυχολογικής πίεσης που νιώθουμε όλοι μας με το Άλσος κλειστό, καλώς πράττει ο δήμαρχος και δεν το ανοίγει, όπως δε είπε, ίσως μετά το Πάσχα. Και κακώς ο υπάλληλος πήρε θέση σε ένα θέμα που αφορά την δημοτική αρχή που αποφασίζει. Προείπα, ούτε εμένα μου αρέσει η εικόνα με το Άλσος κλειστό, αλλά λόγο στους δημότες δίνει ο δήμαρχος και όχι ο υπάλληλος, μας αρέσει ή όχι αυτό.

Θα έλεγα κλείνοντας, να δώσουν τα χέρια της συμφιλίωσης δήμαρχος και υπάλληλος, διότι μόνο η ενότητα οδηγεί μπροστά, η διαμάχη, η αντιπαλότητα, η αντίδραση, δεν οδηγούν πουθενά.  

=============== 

Το δημώδες που μιλά γι’ αγάπη, αφιερώνεται στους δύο εμπλεκόμενους.

Η Αίθουσα αναμονής στο Γαλάτσι

Το υγρό πρωινό, με βρήκε στο πάρκο της πόλης. Η καθημερινή βόλτα σε αυτό δίνει ανάσες ζωής, τα πνευμόνια φουσκώνουν με καθαρό αέρα από το φιλτράρισμα του στον ευλογημένο λαχανόκηπο, και οι αντοχές για την καθημερινότητα αυξάνονται.

Τούτη την φορά, κατά την έξοδο μου από το πάρκο, κοντοστάθηκα σε ένα κτίριο που δεν είχα προσέξει άλλες φορές. Είχε σχήμα σφαιρικό και με έναν πρόχειρο υπολογισμό διαπίστωσα ότι είχε τις ίδιες διαστάσεις με την γη αλλά σε μικρότερη αναλογία. Στάθηκα, αμήχανος για μια στιγμή αλλά προχώρησα προς το μέρος του. Φτάνοντας κοντά του, στην μετώπη της εισόδου διάβασα: «Αίθουσα Αναμονής». Τίποτα άλλο. Πλησίασα κι άλλο. Με κέντρισε η δωρική επιγραφή. Ανέβηκα το πλατύσκαλο κι άνοιξα την πόρτα. Προχώρησα λίγο δισταχτικά, μέχρι που άκουσα πίσω μου τον βαρύ γδούπο, η πόρτα έκλεισε και …….. εξαφανίστηκε! Για μια στιγμή τρομοκρατήθηκα. Όμως, διέκρινα στο χαμηλό φώς, να κάθονται πολλοί άνθρωποι κυκλικά. Κάθε ηλικίας και φύλου, και κάθε φυλής, εφόσον διέκρινα, λευκούς και μελαψούς, κίτρινους και κόκκινους. Το βλέμμα μου άρχισε να περιστρέφεται αργά στα πρόσωπα όλων. Ήσαν όμως αμέτρητα και σταμάτησα.

n  Που βρίσκομαι, κι εσείς τι κάνετε εδώ; Ρωτάω τους παρευρισκόμενους.

n  Βρίσκεσαι στην Αίθουσα της Ελπίδας κι εμείς κάνουμε υπομονή. Αν φτάσεις έως εδώ εγκλωβίζεσαι και δεν βγαίνεις ποτέ, ή μάλλον βγαίνεις πολύ δύσκολα. Απάντησε ένας γέροντας.

Τι είναι η Ελπίδα;

Η Ελπίδα είναι η απόσταση μεταξύ της επιθυμίας και της εκπλήρωσής της. Προέρχεται προφανώς από την σκέψη. Η δικαιοδοσία της βρίσκεται πάντα στο παρελθόν, αλλά η απληστία της θέλει να εξουσιάσει και το μέλλον. Όπως είναι γνωστό, η σκέψη είναι μονοδιάστατη. Και κινείται ταυτόχρονα με τον χρόνο. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι ποτέ δεν συμβιβάζεται με αυτό που έχει. Και επειδή δεν μπορεί να το επιτύχει, φαντασιώνεται, προσδοκά, αναμένει, δηλαδή ελπίζει. Και το παρόν φυσικά απουσιάζει πάντα.

Συνεπώς, η Ελπίδα είναι η προβολή του παρελθόντος στο μέλλον.

Ξανοίχτηκαν οι άνθρωποι μέσα στην Αίθουσα της Ελπίδας και άρχισαν να λένε:

n  -- Εγώ είμαι δεύτερος σε πλούτο στο Γαλάτσι αλλά θέλω να γίνω πρώτος» 

n  -- Εγώ θέλω να αποκτήσω εξουσία, να διαφεντεύω τους άλλους και τις τύχες τους. Θέλω να γίνω Δήμαρχος στην πόλη μου.

n -- Εγώ κάθομαι εδώ και ελπίζω να πάω στον παράδεισο όταν πεθάνω. Την φοβάμαι την ζωή εδώ, είναι τρομακτική όπως την δημιουργήσαμε.

n -- Εγώ θέλω να κυβερνά το κόμμα μου για να έχω δουλειά. Φοβάμαι να φύγω από αυτό, θα χαθώ αν ξεκόψω από την αγκαλιά του. Διότι ελπίζω οι πολιτικοί να μου προσφέρουν τον επίγειο παράδεισο.

n -- Εγώ πιστεύω στην θρησκεία μου, και κάνω υπομονή μέχρι να φανερωθούν τα λόγια του Θεού μου, κάνοντας τα αντίθετα απ’ ό,τι μου διδάσκει. Θα περιμένω πολύ;

Ε -Εγώ κάνω υπομονή να έλθει κοντά μου η γυναίκα που λαχταρώ. Γέρασα να περιμένω, γέρασε κι αυτή. Έτσι ελπίζω στην επόμενη ζωή που θα είμαστε νέοι, να πάνε καλύτερα τα πράγματα.

n  -- Εγώ είμαι ασήμαντος και θέλω να γίνω σημαντικός για να με θαυμάζουν οι αφελείς.

n -- Εγώ ελπίζω σε ένα κόσμο δικαιοσύνης αρνούμενος να αποχωριστώ την αδικία που έχω μέσα μου.

n -- Εγώ είμαι κακός και ελπίζω να γίνω καλός στο μέλλον, αλλά τι με εμποδίζει να το κάνω τώρα, δεν ξέρω.

Συνέχιζαν οι άνθρωποι στην κυκλική αίθουσα να λένε τις επιθυμίες τους, τα θέλω τους. Ζούσαν κι ανέπνεαν γι’ όλα αυτά. Είχαν ξεχάσει εντελώς την πραγματικότητα που ζούσαν, δεν υπήρχε καν γι’ αυτούς, δεν τους ενδιέφερε. Όλη τους η ενέργεια ήταν στραμμένη στο μέλλον. Στον πιο ύπουλο εχθρό που καραδοκεί ανά πάσα στιγμή να σου τα αρπάξει όλα. Και εσύ, φοβισμένος κάθεσαι ανήμπορος μπροστά του.

Η σκέψη είναι ο δυνάστης μας. Μας κρατά φυλακισμένους. Μας εμποδίζει να σηκωθούμε, να σπάσουμε τα ύπουλα δεσμά της. Και τα καταφέρνει καλά. Όταν είσαι άπληστος και θέλεις να εξουσιάσεις το μέλλον, αυτόματα στήνεται η παγίδα της Ελπίδας. Μόλις εκπληρώνεις μία σου επιθυμία, η Ελπίδα σε παγιδεύει στην αναμονή της επόμενης, και της επόμενης, κι έτσι πάντα περιμένεις ………..

Το παρόν είναι δράση. Είναι καθαρή ενέργεια όταν υπάρχει ανιδιοτέλεια. Η σκέψη είναι πανούργα και πάντα μηχανορραφεί για να εκπληρώσει τα συμφέροντά της. Και το προσωπικό συμφέρον είναι συμφορά για τους υπόλοιπους. Ίσως και για μένα, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει.

Τελευταίος μίλησε ο γέροντας: «Πολλά πράγματα που περίμενα να γίνουν δεν έγιναν. Άλλα που δεν περίμενα έγιναν. Ο χρόνος είναι περίεργο πράγμα, άλλοτε περνά αργά και άλλοτε γρήγορα και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει διαρκής αναμονή».

n  Εσύ γέροντα σε τι ελπίζεις;

n -- Εγώ ελπίζω σε έναν ανώδυνο θάνατο. Τώρα όμως που το σκέφτομαι, η Ελπίδα είναι αργός θάνατος και γι’ αυτό πεθαίνει πάντα τελευταία.

n  -- Και γιατί να μην πεθάνει πρώτη; Τον ρώτησα με την αφέλεια που με διακρίνει.

Γιατί αν πεθάνει πρώτη, θα σου δώσει την ελευθερία σου άνθρωπε, κι εσύ δεν την αντέχεις.

Στην άκρη της αίθουσας, ένα παιδί έπαιζε ανέμελα με τα παιχνίδια του. Όλη του η ενέργεια βρισκόταν στο παρόν και αγνοούσε τις ελπίδες και τις αγωνίες των υπολοίπων. Η αίθουσα ήταν αόρατη γι’ αυτό;

 

Εσείς, σύντροφοι έν Γαλατσίω τι λέτε;