Εκεί στο ίντερνετ καφέ, γιατί φλυαρείτε και δεν λέτε απολύτως τ ί π ο τ α;

Κοκορομαχίες στο ίντερνετ καφέ!

 

Σήμερα το σαββατιάτικο πρωινό, πήγαμε με φίλο μου έπειτα από καιρό στο ίντερνετ καφέ να παίξουμε το τάβλι μας. Εκεί που πίναμε τους βυζαντινούς μας καφέδες και ρίχναμε τα ντόρντια και το άσσο-τρία, γκαντεμιά στη γκαντεμιά δηλαδή, να ‘σου στο βάθος, στον διάδρομο, οχλαγωγή. Πάλι οι παλαβοί μαζεύτηκαν; Ρώτησα με την αφέλεια που με διακρίνει τον συμπαίκτη μου. Αυτός, μόλις είχε ρίξει πεντάρες και μου σφράγισε το δικό μου τριάρι, ήταν απορροφημένος στο να μου κάνει εξάπορτο και δεν άκουσε την ερώτηση μου που την επανέλαβα: Πάλι οι παλαβοί μαζεύτηκαν να λύσουν τα προβλήματα της κοινωνίας; Την ώρα εκείνη εγώ έφερα τριάρες κι έμεινα μετέωρος δίχως να μπορώ να παίξω την καταραμένη ζαριά μου, μα πάνω στη σύγχυσή μου τον άκουσα να λέει: Αυτοί οι γραφικοί τύποι, δεν κατανοούν ότι από τη στιγμή που είναι μέρη των προβλημάτων δεν μπορούν να τα λύσουν.

Ενώ έχασα γρήγορα το «Φεύγα» και πηγαίναμε για το «Πλακωτό», οι τύποι αυτοί - για λόγο που αγνοώ, έφυγαν από τον διάδρομο και κάθισαν σχεδόν δίπλα μας. Όταν μαζεύονται 10-12 νοματαίοι, δεν τους λές και λίγους. Ειδικότερα όταν σφυροκοπάνε με ανοησίες το μυαλό σου που είναι απασχολημένο στο να μην σου πλακώσει την παραμάνα ο αντίπαλος. Δίπλα μας, καθόντουσαν ήσυχα δυό τύποι, ο ένας είναι καθηγητής όπως έχω ακούσει, ο άλλος δεν ξέρω τι καπνό φουμάρει, μέσα στο μαγαζί, έλιωνε στο τάβλι ο ναύαρχος μ’ ένα φίλο του, το κορίτσι πηγαινοερχόταν με τον δίσκο γεμάτο καφέδες και νερά, οπότε, εκεί κάπου στην οχλαγωγή, έσκασε μύτη και ο πρόεδρος. Ακούγοντας εγώ τη φράση: καλώς τον πρόεδρο, έστρεψα τη ματιά μου και αντικρύζω έναν νεώτερο απ’ όλους τους οχλαγωγούντες να κάθεται και να τους καλημερίζει όλους. Αυτόματα, η οχλαγωγή σταμάτησε κι άπαντες κρεμόντουσαν από τα χείλη του.

Βάλε το θέμα πρόεδρε, τόλμησε να ψελλίσει ένας από την ομήγυρη. Πριν δώσει το θέμα προς συζήτηση ο πρόεδρος, αφήνω τις διπλές που έφερα άπαιχτες και ρωτάω τον συμπαίκτη μου: αυτούς τους ξέρεις; Δεν τους ξέρω, απλώς έχω ακούσει τα ονόματά τους κι άλλες φορές, να αυτός που μιλάει συνέχεια στο τηλέφωνο, είναι ο γιός του Δαίδαλου, αυτός εκεί πέρα με το σακάκι, είναι σύμβουλος του Δημάρχου, αυτοί εκεί οι δυό είναι κουκουέδες, αυτός με την τραγιάσκα είναι συριζαίος και νομίζω και οργανοπαίκτης, αυτοί οι άλλοι δυό είναι αριστεροί όπως λένε, αυτός που κάθεται μόνος του παραδίπλα, είναι ο Νικολάκης, κομμουνιστής ανένταχτος, αυτός στην άκρη, ήταν λένε νομαρχιακός σύμβουλος, νομάρχης, κάτι τέτοιο, δεν ξέρω με ακρίβεια, αλλά για παίξε τις διπλές σου.

… Όλοι αυτοί μιλάνε τόση ώρα και δεν λένε απολύτως τίποτα. Πριν τους ακούγαμε από μακριά να κάνουν κριτική στην πρόεδρο, τώρα σαν ειδικοί που είναι αναλύουν το θέμα με τους Ρομά στο Πέραμα. Υπάρχει άραγε κάτι που δεν γνωρίζουν; Τους έχεις ακούσει ποτέ να λένε «δεν ξέρω;».

… Σημασία δεν έχει τι λένε μιάς και δεν λένε τίποτα, ρίξε τη ζαριά σου και παράτα τους, εγκλωβισμένοι άνθρωποι είναι, δυστυχείς, επαρμένοι μέχρι το κεφάλι τους, μην τους δίνει σημασία.

… Δεν τους δίνω, αλλά δεν σέβονται κιόλας λές και το μαγαζί είναι δικό τους. Στα σοβαρά δηλαδή, αυτοί πιστεύουν πως θα αλλάξουν τον κόσμο;

… Έλα, πάει κι αυτό, 3-0 είμαστε, άντε να σου πάρω και τις πόρτες διπλές να τελειώνουμε, ν’ απολαύσουμε κι εμείς με ρέγουλα την διανόηση του Γαλατσίου.

.. Άστο, το παρατάω, ας ακούσουμε λοιπόν τι έχουν να πουν οι ειδικοί επί παντός!

… Ό,τι και να πούν χαμένοι μέσα στον υλισμό είναι, δεν τους βλέπεις; Έχουν χαθεί όλοι τους στην ανάλυση.

… Ναι, δεν έχεις άδικο, στην ανάλυση και στο λέγειν του τίποτα βρίσκονται. Με αυτούς σαν πολιτικούς αντιπάλους, βλέπω τον Δήμαρχο στις επόμενες εκλογές (αν δεν πάει για βουλευτής όπως ακούγεται από τους ψιθυριστές της πόλης) να παίρνει πάνω από 75% κάνοντας τζόκινγκ στο Άλσος του Βέϊκου.

… Και το «Χάος» που λές, τι θα κάνει, θα βρεί ανταπόκριση στο πολιτικό γίγνεσθαι ή θα σκάσει μία ακόμα προεκλογική φούσκα;

… Κοίταξε να δείς, το «Χάος» έχει τάξη, ξέρει πολύ καλά τι θέλει, αλλά αυτό το κάτι απαιτεί νοημοσύνη, ωριμότητα, αλλά τα στοιχεία αυτά είναι άγνωστα στον μαζάνθρωπο, που διαρκώς βρίσκεται σε σύγκρουση, πρώτα με τον εαυτό του και φυσικά με ό,τι κινείται στον χώρο και στον χρόνο.

… Τέλος πάντων, ας τ’ αφήσουμε αυτά γι’ άλλη ώρα, τι λές, πάμε να φύγουμε να γλυτώσουμε παρακμιακές καταστάσεις;

… Ναι, πάμε, αλλά αύριο το βράδυ, ναι την Κυριακή, ας πάμε στο «Gallo», όχι μόνο για τον καλύτερο καφέ που έχει στην πόλη ή την ησυχία, μα θα ‘ρθουνε και κάτι φίλοι να κουβεντιάσουμε τα του Χάους θέματα.

… Εντάξει, θα έρθω κι εγώ, να φέρω μαζί μου κι ένα φίλο μου κομμουνιστή;

… Φέρε, αλλά εμείς δεν θέλουμε οπαδούς, καταλαβαίνεις, όλοι αυτοί φοράνε παρωπίδες και βλέπουν μονοδιάστατα, έχουν μονάχα ένα προτέρημα, είναι καλοί άνθρωποι!

 

Το "Χάος" επόμενη δημοτική αρχή;

Από το Χάος γεννήθηκε ο Λόγος

 

Συμπολίτισσες & Συμπολίτες του Γαλατσίου

Η πραγμάτωση των στόχων που έχουμε προσεκτικά θέσει, μας επιβάλει να εξετάσουμε αναλυτικά τις υπάρχουσες πολιτικές συνθήκες της πόλης μας και τα θεσμικά πλαίσια μέσα στα οποία κινούνται. Από την άλλη πλευρά, η μέθοδος στην ανάπτυξη της δράσης των στελεχών μας παίζει σημαντικό ρόλο στο να καθορίσουμε τους άξονες της μελλοντικής πορείας μας.

Ταυτόχρονα, η σταθερή άνοδος στην ποιότητα και ποσότητα των προσπαθειών μας, μας υποχρεώνει να προσδιορίσουμε ένα γενικότερο σύστημα πλατιάς συμμετοχής. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι η παρούσα σαθρή δομή του υπάρχοντος συστήματος βοηθά στην προετοιμασία μας και την δημιουργική στάση μας στις προκλήσεις των καιρών μας.

Με αυτό τον τρόπο, ένα νέο μοντέλο (δίχως αρχή) πολύπλευρης δράσης και παρέμβασης εγγυάται την ευρύτερη δυνατή απήχηση ώστε να επεξεργαστούμε τις καινούργιες συνισταμένες και συνιστώσες της πραγματικότητας. Περιττό να υπογραμμίσουμε ότι η αδιάκοπη προσήλωσή μας στην πρακτική τεκμηρίωσης και ενημέρωσης μας βοηθά αποφασιστικά στην προσπάθεια να στερεώσουμε ένα δυναμικό σύστημα αντιμετώπισης των μεγάλων απαιτήσεων της εποχής μας.

Είναι προφανές ότι, η οργανωτική αναδιάρθρωση που θα αναδείξει την πλατιά συμμετοχή των λαϊκών μαζών, εμφανώς θα οδηγήσει νομοτελειακά προς ένα άφθαρτο μοντέλο ανάπτυξης. Από την άλλη πλευρά δε, η ιδεολογική καθαρότητα όταν συνδυάζεται με το ξεκίνημα μιάς αποφασιστικής διαδικασίας ριζοσπαστικών αλλαγών, συμβάλει αναπόδραστα στο να τελειοποιήσουμε τις διάφορες μορφές ενίσχυσης του κύρους της πολύπαθης πόλης μας. Η καθημερινή πρακτική έχει αποδείξει ότι η ανάπτυξη ποικιλόμορφης δραστηριότητας οριοθετεί και θεμελιώνει αποφασιστικά τις βάσεις μιάς προοδευτικής μετεξέλιξης. Μπορεί να θεωρείται βέβαιο ότι η ιδεολογική προσαρμογή σε συνθήκες ιδεολογικού ανταγωνισμού χωρίς βία, οδηγεί σε μιά μεγάλη προσπάθεια για νέες τομές, νέες συνιστώσες, νέες ρηξικέλευθες δράσεις.

Κατά την ενάσκηση οργανικών καθηκόντων η διείσδυση στην ενυπάρχουσα σαθρή δομή μιάς αφανούς δράσης τελειοποιεί και δρά αναπόσπαστα και αναπόδραστα διαθέσεις για πραγματική συμμετοχή στο γίγνεσθαι της πόλης μας. Ο ασφαλέστερος λόγος για ένα υπαρκτό και βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης προβάλει ότι η ανάδειξη της ενδογενούς ανάδρασης συμβάλει σε οριοθέτηση για τα στοιχειώδη δομικά στοιχεία που δρούν αναπόδραστα και αναπόσπαστα από την όλη δομή. Μπορεί να θεωρηθεί κοινότοπο αλλά όχι κοινότυπο, ότι ο εντεταλμένος κοινωνικός περίγυρος που καθορίζει τις αναπτυξιακές διαστάσεις δομεί και στηρίζει με την οντότητά του το πραγματικό απόσταγμα της συνεκτικής συμπαγούς διάστασης των επί μέρους μελών. Ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει την θέση ότι η δομική διάσταση της ενδογενούς αντισυμβατικότητας που πληροί εσωτερικεύσεις στερεοτύπων συμπαρασύρει και ενισχύει δράσεις για το πραγματικό περιεχόμενο του διακυβεύματος που δομεί τις εναλλακτικές δράσεις.

Είναι πρόδηλο Συμπολίτισσες & Συμπολίτες ότι, η επιτακτική δομική συνιστώσα του συστήματος, δομεί, προβάλει και στοιχειοθετεί μιά μεταμοντέρνα εκδοχή όπου ανελίσσει επεκτατικά την πρόσθετη δόμηση για τις καθημερινές επιδιώξεις που συμβάλουν σε ενεργή διάθεση μπρός στο έργο. Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι, η σύγκλιση στο άνω φράγμα του ελάχιστου κάτω φράγματος μιάς σύνολης δομής συνεκτικής, πυκνής και συμπαγούς, προσάπτει ισχυρές ενδείξεις για γενικευμένες προσεγγίσεις μιάς κοινωνικής πλήν καθολικής δράσης συνόλου. Μπορεί να θεωρηθεί ως πάγια αρχή που προάγει την πολιτική ενάργεια, ο πραγματικός δομικός συντελεστής πράξεων και έργων που συνδέονται λογικά και δομικά, όμως, συνιστά μόρφωμα έστι ώστε να διανθίζει την προοπτική της ανάπτυξης και δράσης των αντικειμένων μέσα από αυστηρές δομικές ενδοαναπτυξιακές αντιφάσεις του συστημικού πράττειν.

Ανεξαρτήτως της εκάστοτε προσωπικής προσέγγισης, η διαμέριση σε κάθε συνολική οντότητα που έχει πεπερασμένη υποκάλυψη για κάθε άπειρη κάλυψη, εξαρτά την κλειστότητα με την συμπάγεια των ιδιοτήτων που προβάλουν ως αλήθεια για την ενδοατομική κοινωνική διαστρωμάτωση του όντως όντος.

Συμπολίτισσες & Συμπολίτες, αν δεν είστε οπαδοί κομμάτων, θρησκειών, ομάδων, αν δηλαδή είστε πραγματικά ελεύθεροι, το «Χάος» είναι εδώ για να εκθεμελιώσει όλο το σαθρό οικοδόμημα. Ελάτε μαζί μας να αυτοδιαχειριστούμε την πόλη μας.

 

‘Εν ἀρχή ἦν τὸ Χάος ... τού Γαλατσίου

Καθώς απολαμβάνω τον πρωινό καφέ έχοντας αντίκρυ μου το γλυκοχάραμα του Αγχεσμού, η επέλαση του βαρύ χειμώνα -κατά τους μετεωρολόγους- δεν είναι ακόμα ορατή. Ούτε η κλιματική αλλαγή είναι ορατή -εκτός κι αν εννοεί κανείς τον καύσωνα το καλοκαίρι ή μια θεομηνία φθινοπωρινή, ή ακόμα έναν χιονισμένο καιρό-, αστεία πράγματα, μα αν δεν υπήρχαν αυτού του είδους τα «αστεία», πολλοί άνθρωποι θα πρέπει ν’ αλλάξουν επάγγελμα και από προπαγανδιστές που είναι να πρέπει ν’ ασκήσουν οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα για τον βιοπορισμό τους. Κανένα επάγγελμα δεν είναι καλό ή κακό, όλα έχουν να κάνουν με τον βιοπορισμό στον τραχύ κόσμο που ζούμε.

Από τον πολιτικό και τον παπά μέχρι τον στρατιωτικό, τον εργάτη και τον δημοσιογράφο, ό,τι γίνεται στην καθημερινότητα του, ο λόγος είναι ένας και είναι απλός: ο βιοπορισμός. Η λέξη αυτή είναι αθώα, αλλά όταν εισχωρεί στην καθημερινότητα η υποκρισία, το ψεύδος, η ματαιοδοξία, η απληστία, και όσα ακόμα χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο, ο βιοπορισμός αλλάζει όψη και γίνεται κάτι σπουδαίο. «Σπουδαία» δουλειά ο πολιτικός, ο παπάς, ο στρατιωτικός, ο δημοσιογράφος, ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο διευθυντής κτλ. - μακραίνει πολύ ο κατάλογος των επαγγελμάτων. Όλοι επιτελούν έργο εθνικό, καθήκον μέγα, λες και ζήτησε κανείς απ’ όλους αυτούς να «θυσιαστούν», να «ματώσουν» για την πατρίδα (αυτήν εννοούν καθήκον) ή να υπηρετήσουν σε θέσεις καίριες, θέσεις εξουσίας.

Αυτά τα παραπάνω σκόρπια λόγια άκουγα λίγο αργότερα σε κεντρικό καφέ της πόλης μας -που όπως μάλιστα πληροφορήθηκα- πριν από εμάς καθόταν κι έπινε το καφεδάκι του ο δήμαρχος μας όμορφα κι ωραία, χωρίς τυμπανοκρουσίες και κολαούζους. Και το γράφω αυτό διότι συνήθως οι άρχοντες των πόλεων κάνουν φασαρία στην περασιά τους σε αντίθεση με τον δικό μας δήμαρχο που έχει την ικανότητα ν’ απολαμβάνει ήσυχα ακόμα κι ένα καφεδάκι. Και το κάνει συχνά-πυκνά αφενός και αφετέρου – είτε αρέσει σε παρακμιακούς πολιτικούς κύκλους είτε όχι, στα προβλήματα που προκύπτουν καθημερινά στην πόλη μας, δίνει το παρών. Κάνει λάθη; Φυσικά κάνει και λάθη, μονάχα οι νεκροί δεν λανθάνουν και ο ρωμαιοκαθολικός απεσταλμένος του θεού επί της γης. Και το ΚΚΕ δεν πέφτει σε λάθη εννοείται!

Πάνω λοιπόν στις σκόρπιες κουβέντες που άκουγα από φίλο παλιό και γαλατσιώτη βέρο (η μακρινή του καταγωγή είναι από την Ρούμελη και όχι από την Νάξο, όπως ίσως σκεφτούν αυθαίρετα κάποιοι), πετάει αίφνης την ακραία ιδέα του: δεν κάνουμε κι εμείς μία δημοτική παράταξη να πάρουμε δυό έδρες και ν’ αλλάξουμε το σύστημα από μέσα;

… Καλά βρε σειρά, του λέω, και ποιος αλήθεια πιστεύεις ότι θα μας ψηφίσει εμάς μιάς και είμαστε έξω από πολιτικές ομάδες της πόλης μας;

… Μα εμείς, θα φέρουμε την ανατροπή, εξάλλου την παράταξή μας θα την ονομάσουμε «Γκρεμίζω» ή «Χάος», αλήθεια, ποια σ’ αρέσει περισσότερο;

… Τι να σου πω, με ξαφνιάζεις, μα όπως τα λές, το «Χάος» θα έχει μεγαλύτερη πέραση φαντάζομαι.

… Ωραία, κλείσαμε στο «Χάος». Έχω μάλιστα έτοιμη σχεδόν την ιδρυτική διακήρυξη, έν τάχει θα σου πω ένα-δυό πράγματα. Που λες, εμείς θα περάσουμε στις μάζες το σύνθημα «γκρεμίζουμε γι’ αρχή όλους τους ναούς των θρησκειών και του πολιτικού συστήματος και όταν εκλεγούμε θα προσλάβουμε καινούργιους κτιστάδες, νέους εννοείται μόνο, ασυμβίβαστους και θα οικοδομήσουμε από τα θεμέλια πια την νέα πόλη μας».

… Αν ξεκινήσουμε έτσι σειρά, θα μας αφορίσει η ενορία μας και δεν θα λιώνουμε σας πεθάνουμε, για σκέψου το, ας πάμε πιο μαλακά.

… Μα αυτό θέλουμε, να μας αφορίσει και αυτόματα, χωρίς καν κόπο και πολλά μέσα επικοινωνίας, να γίνουμε ευρέως γνωστοί στο Πανελλήνιο.

… Τέτοιο σκοτεινό μυαλό σαν το δικό σου σειρά, ούτε ο σχωρεμένος ο Μακιαβέλλι δεν είχε, μπράβο σου. Και τι θα γίνει αν αρχίσουν οι πορείες διαμαρτυρίας στο Γαλάτσι με λαμπάδες και εικόνες;

… Μα αυτό θέλουμε, το Χάος, έτσι θα κατακτήσουμε τις μάζες, ή έστω, δεν θα βρούμε 700-1000 ψηφοφόρους που να ενστερνίζονται την εκθεμελίωση όλων των ναών της εξουσίας; Θα βρούμε. Εδώ κυβέρνησε ο Τσίπρας που ξέσκισε όλα τα μνημόνια με ένα νόμο, εμείς γιατί να κάνουμε πίσω;

… Σειρά με τρομάζεις, έχουμε εμείς την επαναστατική στόφα ενός Τσίπρα; Ενός Παπανδρέου που έδιωξε τις βάσεις του θανάτου; Έχουμε λίγη έστω από την αύρα του Παφίλη; Ποιο κοντά μας βλέπω στον Καραμανλή τον Β’, στον ευδαιμονισμό έχουμε ξεπέσει κι εμείς.

… Δίκιο έχεις, αλλά εμείς θα γίνουμε οι γκρεμιστάδες του Γαλατσίου!

Στον καιρό του "Μπάλου" ...

Είχαμε την Μήδεια, την Αλκμήνη, την Αλκυόνη, τον Θησέα κ.α. και να που ζούμε και τον Μπάλο, όχι του Σαββόπουλου αλλά αυτόν των μετεωρολόγων που σαν άλλοι τρομοκράτες έχουν τον κόσμο κάτω από τον ζυγό του φόβου. Αρχίζουν το τροπάρι οι μετεωρολόγοι, το συνεχίζει και το εξελίσσει η Πολιτική Προστασία. Γενικώς και ειδικώς, παιχνίδι να γίνεται. Από κοντά εννοείται και τα κόμματα του πολιτικού συστήματος μη και χάσουν κανένα ψήφο.

        Οι κάτοικοι των πόλεων είναι καταδικασμένοι στον τρόμο από μία απλή θεομηνία, από φυσικά καιρικά φαινόμενα που ώ τι θαύμα, οι έχοντες τα ηνία της προπαγάνδας τα βαπτίζουν όπως θέλουν. Αυτό το άθλιο παιχνίδι που λαμβάνει χώρα με ένα χιόνι, έναν παγετό, μία καταιγίδα, μία χαλαζόπτωση, το εντάσσουν τα παρακμιακά ελληνικά κόμματα στην πολιτική ατζέντα τους, και με τρόπο φυσικό περνάει κατόπιν στην πολιτική αρένα. Είπαμε, παιχνίδι να γίνεται. Για τα ρέματα που έκλεισε το πολιτικό σύστημα, για τα ποτάμια που έκρυψε, όλα αυτά στ’ όνομα της μίζας και της αρπαχτής, γι’ αυτά δεν ευθύνεται κανείς. Ή μάλλον ναι, ευθύνονται πάντοτε οι προηγούμενοι, αυτοί που πάντα παραδίδουν καμένη γη.

        Μα και ο φτωχός λαός, κι αυτός άμοιρος ευθυνών είναι, δεν ψηφίζει για να βολευτεί στο δημόσιο και ν’ αράξει -όπως χαριτωμένα κυκλοφορούσε κάποτε. Ν’ αράξει, όχι να εργαστεί. Όταν καταπατούσε τα ρέματα και τα οικοδομούσε, ήταν έξυπνος, σαν πέρναγε το φουσκωμένο νερό και συμπαρέσυρε κάθε εμπόδιο που έβρισκε μπροστά του, θύμωνε, αγανακτούσε με την απουσία της Πολιτείας.

        Σήμερα, στην εποχή μας, είναι λίγο αγανακτισμένος, λίγο έτσι και λίγο αλλιώς, αλλά είναι πολύ φοβισμένος. Φοβάται τα δελτία του καιρού, φοβάται το ξεσάλωμα των μετεωρολόγων επί σκηνής, ανατριχιάζει στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να βρέξει και δεν θα κρατά ομπρέλα.

        Κάπως έτσι κυλά η ζωή στις πόλεις, γιατί στα χωριά, στην ύπαιθρο γενικότερα κυλά διαφορετικά, δίχως τρόμο κι αγανάκτηση, Ειδικότερα όμως για την πόλη μας, τα πράγματα είναι κάπως πιο υποφερτά, το πετρώδες έδαφος, τα πρανή του Αγχεσμού, τα ρέματα που έκλεισαν αλλά δεν οικοδομήθηκαν -έγιναν απλώς δρόμοι-, αυτά και ίσως και άλλα, είναι στοιχεία που διώχνουν τους όγκους του νερού προς τα Πατήσια και η πόλη μας μένει ασφαλής, με μικροπροβλήματα που δεν γεννάνε τρόμο.

        Αλλά, μπορούν να ζήσουν οι πολιτικές παρατάξεις στην πόλη μας δίχως κούφια λόγια; Κι αν το κάνουν, τότε, πως θα συντηρήσουν την μετριότητά και ανεπάρκειά τους;

 

Υγ: αντί του Μπάλου, ας ακούσουμε ένα άσμα από έναν «Βάρβαρο».

Δήμαρχος μαινόμενος!

Δήμαρχος μαινόμενος; Ναι, ή μάλλον έτσι έδειχνε στο βίντεο που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έσπασε την κατάληψη ενός σχολείου ο Δήμαρχος και πολύ καλά έκανε!

Θα πικραθούν πολλοί συμπολίτες μας αν πω ότι αυτός ο Δήμαρχος είναι μακράν ο καλύτερος που είχε ποτέ η πόλη μας. Με τα λάθη του; Τις αδυναμίες του; Ε… και; Δεν είναι θεός, δεν στέκεται απαθής και μακριά απ’ όσα συμβαίνουν στην πόλη μας, έχει ενεργό συμμετοχή σε ό,τι τον αφορά σαν δημοτική αρχή. Ναι, πιθανότατα δεν είναι αρεστός μα η δουλειά του είναι άλλη, όχι ν’ αρέσει. Δεν είναι Πατούλης για παράδειγμα κι εύχομαι φυσικά να μη γίνει ποτέ σαν αυτόν, Δήμαρχο θέλουμε και όχι θεατρίνο νάρκισσο.

Αλλά και οι καταληψίες μαθητές από την άλλη, έχουνε τα δίκια τους, έτσι δεν ξεκίνησε την πολυτάραχη πορεία του προς την δόξα ο προηγούμενος πρωθυπουργός μας; Από τις καταλήψεις των σχολείων; Σου λέει ο μαθητής -και δίκιο έχει-, πως θα αναρριχηθώ κι εγώ στα ανώτατα κλιμάκια της κεντρικής πολιτικής σκηνής αν δεν έχω στο βιογραφικό μου μία έστω κατάληψη;

Τα παιδιά γενικότερα, αυτά που ασχολούνται με τα μαθήματά τους, αυτά που διαβάζουν για να προχωρήσουν, δεν νοιάζονται για καταλήψεις, δεν είναι υποχείρια κομμάτων, αλλά τι να κάνουν; Να πάνε στο σχολείο που τελεί υπό κατάληψη και να τα πούμε αντιδραστικά οι «προοδευτικοί» συμμαθητές τους;

Η σούπα της εκπαίδευσης είναι ανάλατη, μα έγινε πολύ χειρότερη από τότε που εκείνο το αλησμόνητο ΠΑΣΟΚ «οραματίστηκε» τους συλλόγους γονέων και, ο κάθε γονιός έχει πλέον λόγο σοβαρό στην εκπαίδευση. Αστεία πράγματα και παγκόσμιες πρωτοτυπίες, μα στην Ελλάδα ζούμε, στη χώρα των άκρων, οπότε, τι αλήθεια τους θέλουμε τους δασκάλους και τους καθηγητές όταν έχουμε τους συλλόγους γονέων;

Από αλλού ξεκίνησα και έφυγα από το θέμα μου. Στο δια ταύτα (που λένε), σοφά έπραξες Δήμαρχε και άνοιξες το σχολείο. Και όπως σε είδα έτσι δυναμικό, αυτόματα έκανα τον συνειρμό: μακάρι με την ίδια ζέση ο Δήμαρχος να γκρεμίσει την κόκκινη Παναγιά. Είπαμε, ο Χριστός τους οίκους του εμπορίου τους γκρέμιζε! Χριστιανοί είμαστε Δήμαρχε, όχι έμποροι!

Φιλάνθρωπος ή φιλόζωος;

Συχνά-πυκνά ακούγονται οι λέξεις «φιλάνθρωπος», «φιλόζωος», τόσο από τα κοινωνικά δίκτυα και άλλο τόσο από τα ΜΜΕ. Και προβάλλονται φωτογραφίες ζώων ή ιστορίες από αυτά, ρεπορτάζ ασχολούνται με φιλανθρωπικά έργα εχόντων ή μη, και όλες αυτές οι αναφορές προκαλούν συγκίνηση. Ειδικότερα στον κάτοικο μιάς μεγαλούπολης που δεν έχει άμεση επαφή με την φύση και την ζωή της ή βρίσκεται μακριά από φιλανθρωπικά έργα.

Φιλάνθρωπος, είναι ο φιλών, ο αγαπών τους ανθρώπους, ο αισθανόμενος αγάπη για τον πλησίον, ο αλτρουιστής, ο πράος, ο αγαθός, ο ήπιος, ο ευπροσήγορος, ο ελεήμων, ο φιλεύσπλαχνος, ο αγαθοεργός, ο μεγάλος φιλάνθρωπος Ροκφέλλερ! Ο Πλάτωνας φιλάνθρωπο ονομάζει τον θεό (επί των θεών, ο αγαπών τους ανθρώπους), η χριστιανική διδασκαλία για τον Χριστό (ώς μόνος και φιλάνθρωπος). Ο Ξενοφώντας στα «Οικονομικά» του, λέει «η γεωργία αυτώ φιλάνθρωπος έστι και πραεία τέχνη[1]».

Ζωόφιλος, είναι ο λίαν αγαπών και προστατεύων τα ζώα. Η ιδιότητα του ζωόφιλου, η υπερβολική αγάπη προς τα ζώα. Στην απέναντι πλευρά υπάρχει η ζωοφοβία, που είναι ψυχοπάθεια του ανθρώπου, ο αδικαιολόγητος φόβος του από την απλή και μόνο θέα ωρισμένων ζώων.  Κύων φιλάνθρωπος (λέει ο Ξενοφών στα «Κυνικά» του), πώλος[2] πράος τε και χειροήθης και φιλάνθρωπος (αναφέρει ο Ιπποκράτης).

Τόσο η φιλανθρωπία και άλλο τόσο η ζωοφιλία, δεν θα υπήρχαν σαν όροι αν ο άνθρωπος ήταν ικανός να ζει αρμονικά με ανθρώπους και ζώα. Αυτές οι δυό έννοιες, φανερώνουν ανθρώπινη δυσαρμονία και περιβάλλονται από καλυμμένη υποκρισία. Πως δηλαδή ο άνθρωπος είναι φιλάνθρωπος; Ή πως είναι φιλόζωος; Ακριβώς επειδή έχει χάσει ή δεν έχει μέσα του αγάπη παρά μόνο ιδιοτέλεια. Αυτός είναι ο κανόνας, στις εξαιρέσεις όμως υπάρχουν άνθρωποι που είναι πραγματικά άνθρωποι (και δεν έχουν ανάγκη τον τίτλο του φιλάνθρωπου) ή πάλι ζούν αρμονικά με τα ζώα, τα περιθάλπουν, τα φροντίζουν, τους παρέχουν στέγη και τροφή, φάρμακα και καθαριότητα.

Οι πραγματικοί άνθρωποι (έκ των πραγμάτων φιλάνθρωποι) ή οι φιλόζωοι (ζώντας αρμονικά με το περιβάλλον τους), δεν έχουν ανάγκη τέτοιους τίτλους, όχι μόνο δεν τους επιδιώκουν αλλά θέλουν να περνάνε απαρατήρητοι. Δεν τους γοητεύει όλη αυτή η επίπλαστη τυμπανοκρουσία. Αθόρυβα, φροντίζουν αδύναμους ανθρώπους ή ζώα, δεν κοινωνούν τις πράξεις τους, διότι δεν έχουν ιδιοτέλεια μέσα τους, είναι αγνοί.

Είναι η εκκλησία φιλάνθρωπος; Ασφαλώς και δεν είναι. Διατυμπανίζουν απλοί ιερείς ή ανώτεροι κληρικοί πως η εκκλησία φροντίζει το ποίμνιό της, ταΐζει και ντύνει φτωχούς, αλλά ψεύδεται, από τη φύση της η εκκλησία, υλιστική γάρ, απλά διαχειρίζεται πόρους που ανήκουν στην κοινωνία, σε μεμονωμένα άτομα ή σε ομάδες ανθρώπων. Δεν ανοίγει τα σεντούκια της για να προσφέρει στην παθούσα κοινωνία, απαιτεί όμως, ζητιανεύει πόρους για να τους διαχειριστεί προς όφελός της και μόνο. Ναι, είναι άκρως υποκριτική η στάση της εκκλησίας.

Το κράτος είναι φιλάνθρωπο; Όχι βέβαια, κι αυτό, όπως και η εκκλησία, διαχειρίζεται πόρους, αλλά κι αυτό όπως και η εκκλησία, βαπτίζει ως προσφορά την φιλοκαρδία μιάς μερίδας της κοινωνίας. Το κράτος, από τη φύση του κι αυτό σκληρά υλιστικό, ποτέ δεν χαρίζει, και όταν το κάνει είναι επειδή έχει πάρει ή προσδοκά πως θα πάρει.

Ένας ζωολογικός κήπος, είναι από τη φύση του ζωοφιλικός; Όχι βέβαια, πως μπορεί κάποιος που φυλακίζει ζώα (προτάσσοντας την αγάπη του γι’ αυτά) και τα επιδεικνύει στο «ζωοφιλικό κοινό» αντί χρηματικού αντιτίμου να ισχυρίζεται πως αγαπά τα ζώα; Είναι ντροπή για τον πολιτισμό μας η ύπαρξη ζωολογικών κήπων, είναι ασέβεια προς τα ζώα, είναι καθαρά εγκληματική πράξη η αναφορά και μόνο «ζωολογικού κήπου».

Ο κυνηγός είναι ζωόφιλος; Εδώ γελάει κανείς. Όταν εγκαταλείπει τα σκυλιά του στο βουνό επειδή δεν είναι καλά στο κυνήγι, εγκληματίας δεν είναι;

Ο ποιμένας είναι ζωόφιλος; Όταν αφήνει κι αυτός στο έλεος του θεού τσοπανόσκυλα με το πρόσχημα ότι δεν αποδίδουν όπως πρέπει, τι είναι; Καλός άνθρωπος;

Άραγε, έχει ανάγκη ο άνθρωπος να είναι φίλος του ανθρώπου; Αυτό από μόνο του δεν είναι παράλογο; Ψεύτικο; Υποκριτικό;

Κι όμως, έξω από την γοητεία της φιλανθρωπίας και ζωοφιλίας, υπάρχουν άνθρωποι αθόρυβοι, απαρατήρητοι, ανιδιοτελείς, και περιθάλπουν, φροντίζουν έναν Άγγελο, μία Άννα, μία Κατερίνα, έναν Γιώργο, η θέση και η στάση τους απέναντι στους έχοντες πραγματική ανάγκη, γίνεται η δική τους αποστολή. ή πάλι με τον ίδιο ζήλο μαζεύουν από τον δρόμο μία Νταίζη, μία Λούλου, έναν Όττο, έναν Μάρξ, τα πηγαίνουν στον κτηνίατρο, τους παρέχουν κάθε άνεση. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κραυγάζουν, είναι σχεδόν αόρατοι, πράττουν, προσφέρουν, μη προσμένοντας κάποιο αντάλλαγμα. Είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, μέλη του μικρόκοσμου ή του μακρόκοσμου μας, αφανείς και γνήσιοι. Σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους.

Όταν ακούγονται από τα δίκτυα ή από τα Μέσα, οι λέξεις φιλόζωος και φιλάνθρωπος, ας κρατάμε αποστάσεις, διότι πρόκειται γι’ ανθρώπους βουτηγμένους μέσα στην πλάνη της γοητείας και της υποκρισίας.

Η ανεπτυγμένη ζωοφιλία της εποχής μας, καλύπτει άραγε και συναισθηματικά κενά; Ναι, ακούστηκε να λέει ένας κάτοχος σκύλου που τον μάζεψε από τον δρόμο διαλυμένο από την πείνα και την δίψα. Αυτό όμως δεν είναι κανόνας, ούτε εξαίρεση είναι, απλά συμβαίνει και αυτό.  

Αυτός ο άνθρωπος που δολοφονεί ζώα φολιάζοντάς τα, τι είναι; Ζωάνθρωπος η σεβαστό μέλος της κοινωνίας εφόσον η Πολιτεία του έχει δώσει και πολιτικά δικαιώματα;

Το κράτος που ασκεί βία σε αστέγους ξέρουμε τι πράττει; Ξέρουμε-ξέρουμε, ασκεί πολιτική! Έχει ο άστεγος ανάγκη τον φιλάνθρωπο ή ένα κράτος διαφορετικό, με ανθρώπινο χαρακτήρα;

Στην γκρίζα πόλη μας, φιλοξενήθηκαν τον καιρό των πυρκαγιών στο λατομείο της πάλαι ποτέ ΛΑΤΟ αρκετά αδέσποτα σκυλιά αναζητώντας ανθρώπους, όχι φιλάνθρωπους ή ζωόφιλους αλλά ανθρώπους, να τα πάρουν και να τα καταστήσουν οικόσιτα ζώα, μέλη των οικογενειών τους. Ο σκοπός μάλλον επετεύχθη και όλα θα ήσαν τέλεια αν απουσίαζε η έπαρση από κάποιους οργανωτές. Ας το δουν αν θέλουν, δεν αξίζουν «μπράβο» ή «πόσο σπουδαίοι ήσαν», διότι αυτές πάλι οι λέξεις «μπράβο και σπουδαίος» φανερώνουν ιδιοτέλεια.

Όταν ακούω τις λέξεις φιλάνθρωπος και φιλόζωος, τραβιέμαι μακριά, δεν θέλω να έχω πάρε δώσε με ανθρώπους μειονεκτικούς που με πρόσημο τις δυό αυτές πλαστές λέξεις κρύβουν επιμελώς την υποκρισία τους.

Κλείνοντας το παρόν άρθρο, σε σένα απευθύνομαι δήθεν φιλόζωε, που, όταν βγάζεις τον σκύλο σου βόλτα, ξεχνάς σκόπιμα να σκύψεις να μαζέψεις τα περιττώματά του. Το ξέρω, είσαι η μειοψηφία, αλλά οι μειοψηφίες σαν ελόγου σου έχετε και πολιτικά δικαιώματα, πάτε στην εκκλησία του δόγματός σας και σεληνιάζεστε από την πολύ «Αγάπη» που κυκλοφορεί εκεί μέσα.

Κι εσύ αμετανόητε κομμουνιστή, δεν γίνεται να αλλάζεις το όνομα του σκύλου σου από Μάξ σε Μάρξ! Σεβάσου σε παρακαλώ το λυκόσκυλό σου που βιώνει ούτως ή άλλως την πηγαία, την γνήσια αγάπη σου προς αυτό αλλά και προς τ’ άλλα ζώα.

Επειδή όμως μιλάμε για ζώα, ας ακούσουμε ένα τεράστιο ποιητικό άσμα του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι.

 

 

 

---

[1] Προφανώς επειδή η γεωργία ταΐζει τον κόσμο.

[2] Ο ίππος, εδώ ο φίλος του ίππου.

Από την καλύβα ψηλά στο βουνό στην γκρίζα πόλη ...

Δυόμιση μήνες περίπου έλειψα από την γκρίζα πόλη μας. Στο διάστημα αυτό, με φιλοξένησε η καλύβα μου ψηλά στο βουνό με το καλό αγνάντι της. Ολημερίς την κύκλωνε η δύναμη του φωτοδότη θεού και σαν νύχτωνε την αγκάλιαζε με θέρμη ο έναστρος ουρανός. Και τη νύχτα φώς απ’ τα χιλιάδες αστέρια του γαλαξία μας. Κεί πάνω, στην ερημία των 1000 και κάτι μέτρων, ο πολιτισμός δεν φτάνει, το κινητό τηλέφωνο είναι νεκρό, το ίντερνετ ανύπαρκτο φυσικά, δεν υπάρχουν δημοτικά τέλη, δεν υπάρχουν μετρήσεις της ΔΕΔΗΕ, δεν υπάρχει οχλαγωγή, δεν υπάρχουν συγκρούσεις που τις γεννούν από τη λοξή φύση τους η θρησκεία και η πολιτική. Τότε, τι στ’ αλήθεια υπάρχει κεί πάνω;

Ζωή, ναι, αυτή υπάρχει σε όλο της το μεγαλείο. Όταν νιώθεις ή βλέπεις κοντά σου αλεπούδες, τσακάλια, λύκους, αγριογούρουνα, φίδια, κι ένα σωρό ακόμα ζούδια της φύσης, καταλαβαίνεις εύκολα πως το πιο επικίνδυνο ζώο που υπάρχει στον πλανήτη είναι ο άνθρωπος. Ευτυχώς, στην απόλυτη ερημία της καλύβας ψηλά στο βουνό, και σε μεγάλη ακτίνα απ’ αυτήν, δεν υπάρχει ίχνος ανθρώπου, έτσι, η φύση μένει καθαρή από σκουπίδια και από κραυγές.

Δυόμιση μήνες έζησα σαν ερημίτης, μα τι παράξενο, ποτέ μου δεν ένιωσα μοναξιά, στην μοναχικότητα της καλύβας είχα καλή παρέα πάντοτε. Πρώτα την καλή μου διάθεση, μετά το νεράκι που έτρεχε κεί κοντά, τον καθαρό μου αέρα είχα, την αγνότητα των ανέμων που μερικές φορές κτυπούσαν με δύναμη την καλύβα, μα μιά δύναμη κι αυτή διαφορετική, δίχως ίχνος βίας πάνω της. Δεν ξέρω πως τα συνταιριάζει τα πράγματα η φύση κι όλα μέσα της διέπονται από αρμονία. Μα η απίστευτη μαγεία άρχιζε σαν έβγαιναν βόλτα τα πρώτα αστέρια, μετά, σαν γιόμιζε ο ουρανός απ’ αυτά, έτσι δα, το χέρι άπλωνα και τα έπιανα, τα περιεργαζόμουν, εισχωρούσα στα διαστήματά τους κι έφερνα βόλτες στον γαλαξία μας. Πόσο κοντά αλήθεια είναι όλα; Κι εμείς τρέχουμε με ιλιγγιώδεις ταχύτητες να πάμε μονάχα σε ένα ή άντε σε δύο απ’ αυτά; Εδώ, άς γίνω μαρτυριάρης, ο καλύτερος και ο πιο σύντομος τρόπος για να δεις από κοντά ένα αστέρι της γειτονιάς μας, όσο μακριά κι αν βρίσκεται αυτό, όσα τέλος πάντων έτη φωτός απέχει από την γη, είναι ένας και μοναδικός, δεν πάς εσύ εκεί, κάνεις κάτι απλό, έρχεται αυτό κοντά σου. Πως, με τι τρόπο; Είπαμε, να γίνω μαρτυριάρης αλλά όχι και ρουφιάνος του σύμπαντος.

Έπειτα από απουσία δυό μηνών, σαν μπήκα στην πόλη από την βόρεια πύλη της, ταράχτηκα, κρύος ιδρώτας μ’ έλουσε μιάς και πουθενά δεν αντίκρυσα στην περασιά μου ίχνος εργοταξίου. Μα καλά, σκέφτηκα, πριν να φύγω δεν θ’ άρχιζαν τα έργα του ΜΕΤΡΟ ή μήπως άλλα είχα καταλάβει; Έφτασα γρήγορα στα Περβόλια, μπήκα στο σπίτι κι άναψα το φως. Δεύτερη ταραχή, φως είναι αυτό ή ανακριτική λάμπα; Έτσι σκέφτηκα και γρήγορα βγήκα στην βεράντα να μυρίσω μολυσμένο αέρα να έρθω πάλι στα ίσα μου σιγά-σιγά.

Το επόμενο απόγευμα, μιάς και μου είχε λείψει τόσο καιρό ο καλός καφές, τράβηξα τον ανήφορο της Χρήστου Λαδά για τον εσπρέσο του  Gallo, εκεί, όλο και κάποιο κομμούνι θα ‘βλεπα για να συνεχιστεί η ταραχή μου …