Επιστροφή στα άγια τσιμέντα

Επιστροφή στα άγια τσιμέντα

 

Περισσότερο από μήνα έλλειψα από την πολύπαθη πόλη μας. Δε μπορώ να πω ότι μου ράγισε τη καρδιά η μεγάλη απουσία μου. Εξ άλλου, αυτό το διάστημα βρέθηκα στο όμορφό νησί μου, φύτεψα μερικά δέντρα, μπόλιασα κάποια άλλα, έκανα περιπάτους δίπλα στο κύμα αναπνέοντας ιώδιο και οξυγόνο, ή πήγαινα στην καταπράσινη και αμόλυντη εξοχή. Όταν βρίσκεσαι έξω από την πόλη μας, πολλά είναι τα οφέλη για το σώμα και το πνεύμα.

Στο διάστημα αυτό, αν κάτι μου έλλειψε, ήταν η γκρίνια και η μιζέρια ορισμένων που τίποτα δεν τους ικανοποιεί. Την κλάψα αυτή λοιπόν αναζήτησα ευθύς σαν πάτησα εκ νέου στα γενέθλια τσιμέντα (αλλοτινά χώματα). Και τι έκανα; Μα τι άλλο; Επισκέφτηκα το σοφιστικέ καφέ της πόλης μας, αυτό που είναι δίπλα από το Hasta Luego. Το Hasta Luego έχει θεσπέσιο καφέ, αλλά και η έδρα της διανόησης έχει καλό καφέ αλλά και συζητήσεις, αναλύσεις, ενίοτε ομηρικούς καβγάδες, Όταν μάλιστα τα πάθη φουντώνουν, ορισμένοι θαμώνες του Hasta Luego πλησιάζουν δειλά-δειλά τον χώρο της διανόησης για ν’ αφουγκραστούν τον παλμό της πόλης. Ένας από αυτούς και ο «καλαματιανός», ένας άλλος ο «κορίνθιος». Περίεργοι και οι δυο τους (μήπως είναι κομμουνιστές;) ρουφάνε γνώσεις όπως ο λαφιάτης καλή ώρα ρουφάει γάλα από την καρδάρα. Όσοι δεν πλησιάζουν, γίνονται θεατές τιτάνιων μονομαχιών στο "φεύγα" και στο "πλακωτό" όπου ο ναύαρχος συνομιλεί με το ζάρι, ή ο κ. καθηγητής χτυπά ανελέητα τους αντιπάλους του, όλους πλην του γνωστού φωτορεπόρτερ.  

Το καινούργιο όμως θέμα που απασχολεί έναν πρόεδρο για παράδειγμα, είναι αν το πάρκινγκ στο Παλαιό Τέρμα θα φιλοξενεί περιστασιακά τα οχήματα ή αν κάποιοι θα παρκάρουν σε αυτό μόνιμα τα οχήματά τους. Και αν συμβαίνει το δεύτερο, μήπως θα πρέπει ο δήμαρχος να επέμβει;

Τέτοια σοβαρά θέματα ταλανίζουν τη πόλη μας. Φτιάχνει θέσεις πάρκινγκ ο δήμαρχος, αρχίζει ο πόλεμος, δεν φτιάχνει πάρκινγκ, πάλι πόλεμος, κατηγορίες και ό,τι άλλο φαντάζεται κανείς. Αυτά όλα όμως εκ του μακρόθεν, διότι αν τύχει και συναντήσουν τον δήμαρχο στο δρόμο, σε ένα γκαλά, ή όπου αλλού, σπεύδουν να του φιλήσουν το χέρι λες και είναι δεσπότης.

Είναι ο δήμαρχος δεσπότης; Όχι, δεν είναι. Ξέρει κι αφουγκράζεται τον πολίτη, είναι πανταχού παρών και «τα πάντα πληρών», έχει καταφέρει με την πολιτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια, και διέλυσε τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, ή μάλλον, ενοποίησε τις ιδεολογικές αντιθέσεις. Ό,τι κι αν του προσάπτουν ορισμένοι κύκλοι, το κάνουν από συνήθεια, δεν έχουν οι αντιρρήσεις τους κάποιο λογικό υπόβαθρο, παρά μικροπολιτικό.

Η αγαπητή κατά τ’ άλλα διανόηση, ας φύγει από τα ίδια και τα ίδια και ας μιλήσει για σοβαρότερα θέματα, ας ανοίξει θέματα με τους Έλληνες φιλοσόφους, ας μιλήσει για τους συμβολισμούς της Μυθολογίας, για το ρόλο της εκκλησίας (για παράδειγμα) στην επανάσταση του1821, για τα εθνικά μας παραμύθια (Κρυφό Σχολειό κ.ά.), για το αν το σύμπαν διαστέλλεται ή συστέλλεται, ή πάλι αν η ύλη είναι αρχή ή αποτέλεσμα, ή ακόμα για την τεχνική νοημοσύνη και αν μπορούν οι μηχανές ν΄ αποκτήσουν συναισθήματα. Τόσα ωραία θέματα υπάρχουν και η διανόηση ασχολείται με τη μιζέρια της πολιτικής – που στην Ελλάδα δεν υφίσταται καν πολιτική.

Το Σάββατο το πρωί, έπειτα από απουσία ενός μήνα, θα δώσω το παρών στην καθιερωμένη μάζωξη για να φουντώσω κι εγώ από συναισθήματα. Εσύ «καλαματιανέ» θα δώσεις το παρών;

 

 

 

Πεζοπόρος (Λεωνίδας Τρότσκι) 

Ν τ ρ ο π ή σας «αριστερούληδες» του Κονκλάβιου

Ν τ ρ ο π ή  σας «αριστερούληδες» του Κονκλάβιου

 

Λένε … το να μπορείς να διαβάζεις είναι και τέχνη, πέραν των άλλων….. Οπότε, μερικοί (ευτυχώς δηλαδή που είναι μερικοί), όμως την φασαρία οι μερικοί την κάνουν συνήθως, οι ολίγοι, όπως για παράδειγμα ένας άδειος τενεκές -που σαν τον χτυπήσεις- κάνει φασαρία, έτσι και οι άδειοι πνευματικά ενοείται συμπολίτες μας, που δηλώνουν , ή μάλλον έχουν το θράσος και δηλώνουν «αριστεροί», ολίγοι όπως προείπα κατά τον αριθμό, διάβασαν ένα άρθρο μίας κυρίας, αλλά δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έγραφε, οπότε, την δαιμονοποίησαν για να καλύψουν την ανεπάρκειά τους, κάνοντας φυσικά φασαρία, ή μάλλον οχλαγωγή, μια λέξη που την προτιμώ.  

Και σε μένα έχει τύχει πολλές μάλιστα φορές και έχω διαβάσει πράγματα, βιβλία κτλ. Και δεν έχω καταλάβει τι λένε. Για παράδειγμα, τον Μάρξ ας πούμε, ενώ είναι ευκολοδιάβαστος, δεν τον καταλαβαίνω, οπότε, κάθομαι στην άκρη και δεν πέφτω σε ανούσιες αναλύσεις. Αυτοί βέβαια που τον αναλύουν, ούτε κατά διάνοια πήραν χαμπάρι τι έλεγε και έγραφε, όμως, για να μην τους πούνε αδαείς, αναλύουν την άγνοιά τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που χιλιάδες ερμηνείες μιλάνε για τον μαρξισμό και η κάθε ανάλυση προτάσσει την δική της αλήθεια, κατηγορώντας όλες τις άλλες αναλύσεις. Χαθήκαμε στην ανάλυση αδέρφια μου αλήτες πουλιά!

Εκεί στο Κονκλάβιο, που ειρήσθω έν παρόδω, είχα αναφέρει ότι δεν θα ασχοληθώ άλλο, ασχολούμαι όμως επειδή διακαώς περιμένουν αρκετοί συμμετέχοντες σε αυτό την θέση μου, και με πάθος έλεγαν μπροστά μου: να δούμε τώρα τι θα γράψει ο Πεζοπόρος! Τι να γράψω αλήθεια; Τα χάλια σας (μας); Σε σένα το λέω αριστερούλη που παλαιότερα υποστήριζες με θέρμη τους πλειστηριασμούς των τραπεζών, και τώρα βρήκες άλλο πεδίο τάχα μου να κουβεντιάσεις: το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας. Εσύ, όσο και ο άλλος αριστερούλης, που έχετε την αναίδεια και ρίχνετε ευθύνες για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας σε έναν συνάνθρωπό σας, μόνο και μόνο επειδή κατ’ επιλογή του δεν θέλει παιδιά. Εγώ έχω δύο παιδιά σύντροφοι της συμφοράς, έ και; Άλλοι συμπολίτες μας έχουν ένα παιδί, τρία, τέσσερα, η και κανένα, δεν είναι δικαίωμά τους; Δηλαδή μήπως θέλετε να γεννοβολάνε οι γυναίκες 10 και 12 παιδιά για να γίνεται η Φρειδερίκη κουμπάρα της οικογένειας; Έτσι βλέπετε εσείς τη γυναίκα; Σαν μηχανή παραγωγής; Μήπως είστε κρυφό-βασιλόφρονες και μας το κρύβετε;

Το θέμα δεν είναι μόνο αυτό, το κυριώτερο είναι το πως, με τι δικαίωμα εσείς κρίνετε τον ιδιωτικό βίο ενός συμπολίτη σας. Από που πήρατε τέτοιο δικαίωμα αριστεροί της συμφοράς; Ντροπή σας! Δεν θέλω ν’ ασχοληθώ άλλο με την πνευματική σας «διαύγεια», αλλά όταν κοιτάξετε το είδωλό σας στον καθρέπτη σας, φτύστε τον…… μην τον ματιάσετε. Και φυσικά, να ζητήσετε συγνώμη από έναν άνθρωπο που προσβάλατε βάναυσα. Αλλά θα πει κάποιος; Από τότε που βγήκε η συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο. 

Το ότι αυτός ο άνθρωπος είναι γυναίκα, και μάλιστα κατά το παρελθόν έχει δεχθεί κι άλλες αναίτιες λεκτικές επιθέσεις, θα πρέπει να σας προβληματίσει περισσότερο. 

leonidas Trotskis (τσεκουρωμένος από τον Στάλιν) - Πεζοπόρος  

Η Φύση και τα παρά φύσιν έργα της

Η  Φύση και τα παρά φύσιν έργα της

 

Η μελέτη βιβλίων, άρθρων εφημερίδων, και ό,τι άλλο έχει να κάνει με την καθημερινότητα -τον βίο του ανθρώπου-, την πολιτική, ή ακόμα και με την γεωπολιτική, πράγματα δηλαδή που μας αφορούν εφόσον εμείς όλοι είμαστε μέλη της κοινωνίας, και κατά κάποιο τρόπο φέρουμε ευθύνη σε ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, ακόμα και αν οι αποφάσεις δεν παίρνονται από εμάς – παρ’ όλα αυτά, δεν είναι λογικό να μένουμε απαθείς μόνο και μόνο επειδή θεωρούμε τους εαυτούς μας αδύνατους. Η λογική του «και τι να κάνω;», είναι τακτική ήττας, αποφυγή ευθυνών, συντηρεί τεχνηέντως τον ραγιαδισμό. 

Αυτές οι σκέψεις του μυαλού, διαλύθηκαν αφής στιγμής διάβασα σ’ ένα παλιό άρθρο του 2004, πριν από είκοσι δηλαδή χρόνια, ένα μικρό άρθρο από το Βήμα της Κυριακής και τη στήλη Βηματοδότης: «Ξέρεις πώς κατάλαβα ότι ο Μέγας Παν είναι ακόμη ζωντανός στα υπέροχα δάση της Αρκαδίας; Από την αυθόρμητη απάντηση που έδωσε κάποιος Αρκάς όταν ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Νίκος Παπανδρέου πήγαν σε ένα χωριό της Αρκαδίας και, στο πλαίσιο των προσυνεδριακών κηρυγμάτων, άρχισαν να αναπτύσσουν το θέμα του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. (Τι κρίμα που δεν μπορώ να τη γράψω εδώ...)».

Με «τάραξε» ομολογώ η μικρή αυτή είδηση, διότι, όπως κατάλαβα, το θέμα αυτό που σήμερα κυριαρχεί στην ειδησεογραφία, ο γάμος δηλαδή των ομόφυλων ζευγαριών, έχει ξεκινήσει το ταξίδι του τουλάχιστον είκοσι χρόνια πριν, φυσικά με ανθρώπους της «διανόησης», όπως οι δύο ώς άνω αναφερθέντες πολιτικοί. Αλλά στην ουσία, δεν είναι ο γάμος - τι πιο φυσικό εξάλλου από το σύμφωνο συμβίωσης να καταλήξει το θέμα στον γάμο - αλλά η τεκνοθεσία μέσω παρένθετης μητέρας, διότι πέραν όλων των άλλων, η πράξη αυτή φανερώνει δουλεία του χειρίστου είδους, εκμετάλλευση των εχόντων προς τους μη έχοντες, έν προκειμένω των εχόντων ομόφυλων ζευγαριών προς τις μη έχουσες και έν δυνάμει παρένθετες μητέρες.  

Στο σχολείο, ο καθηγητής της φυσικής, μας έλεγε θυμάμαι ότι στη Φύση, τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα απωθούνται. Αν όμως συμβεί κάτι άλλο έξω από τον φυσικό Νόμο, αν δηλαδή τα ομώνυμα έλξουν το ένα το άλλο, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για σφάλμα της Φύσης. Μα, κύριε καθηγητά, είχα ρωτήσει τότε, θυμάμαι, σφάλει η Φύση; Φυσικά παιδί μου Πεζοπόρε, ακόμα και η Φύση σφάλει.

Κατά τους καθηγητές μου στο σχολείο, το σφάλμα της Φύσης θεωρείται παρά φύσιν έργο της. Μη φυσικό δηλαδή. Και η ομοφυλοφιλία κύριε καθηγητά, είναι σφάλμα της Φύσης; Είχα ρωτήσει γεμάτος απορία τον καθηγητή μου. Ναι παιδί μου, σφάλμα είναι και θα πρέπει ο ομοφυλόφιλος να προβεί σε εξετάσεις διότι το πρόβλημα εδώ είναι καθαρά ορμονικό, εκτός φυσικά από μία ελάχιστη μειοψηφία που το επιλέγει για λόγους ηδονής ή άλλους λόγους που δεν αφορά το μάθημά μας. Είναι πιθανό ένας άνδρας να έχει περισσότερες θηλυκές ορμόνες, οπότε σε αυτή την περίπτωση, χρήζει άμεσης ιατρικής εξέτασης και παρακολούθησης.

Όλα αυτά πέρασαν σαν αστραπή από το κεφάλι μου, διαβάζοντας ακόμα μία φορά, όχι για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, αλλά την προέκταση που θέλουν να δώσουν μέσω αυτού,  ένα θέμα που έχει κατακλύσει την ειδησεογραφία. Λες και δεν υπάρχει άλλο θέμα σοβαρό στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ακρίβεια, μισθοί και συντάξεις πείνας, πόλεμοι που μας αφορούν, η Κύπρος που ξεχάσαμε διότι «είναι μακριά», και τόσα ακόμα θέματα που στραγγαλίζουν τη ζωή μας. Μα εδώ, θα πει ίσως κάποιος, μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα. Φυσικά, όλοι μας έχουμε τα ίδια δικαιώματα, ίσοι είμαστε αλλά όχι όμοιοι, όλοι μας, ανεξάρτητα από θρησκείες, κόμματα, ιδεολογίες, ομοφυλοφιλίες της μειοψηφίας, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, στον ίδιο πλανήτη ζούμε και όλοι μας πρέπει να απολαμβάνουμε επί ίσοις όροις τη ζωή.

Οι γάμοι ομόφυλων ζευγαριών, η τεκνοποίηση μέσω παρένθετων γυναικών, ο αυταρχισμός των κομμάτων συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης για να περάσει ένας Νόμος που ξεπερνά κατά πολύ τα Φυσικά, είναι θέματα που βλάπτουν την κοινωνία αφενός και αφετέρου, ειδικά για τις παρένθετες μητέρες, φανερώνουν ολοκάθαρα έναν ρατσισμό, μία εκμετάλλευση, διότι η γυναίκα που θα δεχτεί να τεκνοποιήσει έναντι αμοιβής για ένα ομόφυλο ζευγάρι, είναι ο αδύναμος κρίκος μίας ισχυρής αλυσίδας. Ζούμε σε εποχή που έχει τάσεις εκφυλισμού.

Την εποχή των μνημονίων, που έθαψαν κυριολεκτικά οι πολιτικοί και τα κόμματα έναν ολόκληρο λαό, δεν είδαμε πουθενά να κάνουν τα κόμματα ιδιαίτερα μαθήματα στους βουλευτές, που ειρήσθω έν παρόδω, ψήφιζαν και μάλιστα χωρίς να ξέρουν τι ψηφίζουν, βάζοντας ταφόπλακα στη ζωή μας για τα επόμενα 60-70 χρόνια. Τώρα με τον επικείμενο Νόμο για τα ομόφυλα ζευγάρια τους πήρε ο πόνος. Η υποκρισία τελικά έγινε σημαία αυτού του τόπου. Αλλά και πάλι, αν λειτουργεί έστω κατά ένα ελάχιστο ποσοστό η κοινοβουλευτική δημοκρατία, δια αντιπροσώπων δηλαδή, καλά κάνει ο κ. Πολάκης και ρωτά τους συγχωριανούς του διότι αυτούς θεωρητικά αντιπροσωπεύει (αλλά στο τέλος θα τους προδώσει). Θα έπρεπε όμως να τους ρωτούσε και την εποχή των μνημονίων αλλά δεν το έκανε τότε, δεν ήταν «μεγάλο θέμα» το μνημόνιο. Ο κάθε βουλευτής ας ρωτήσει τα χωριά του και τις πόλεις του και πραγματικά, αν εγκρίνουν αυτοί, τότε έχει κάθε λόγο να ψηφίσει υπέρ. Μας αρέσει ή όχι, οι πλειοψηφίες έχουν τον πρώτο λόγο.

Δυστυχώς όμως, το κοινοβουλευτικό σώμα, όταν νομοθετεί, δεν συμβουλεύεται τον λαό, δεν ζητά τη γνώμη του, με τα ομόφυλα ζευγάρια δε όλα λειτουργούν διαφορετικά. Ναι, έχουν δικαιώματα όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα με τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, ναι, υπάρχουν κενά στη νομοθεσία που πρέπει να τους καλύψουν, ναι, επ’ ουδενί δεν πρέπει να νιώθουν λιγότεροι ίσοι από τους άλλους συμπολίτες τους. Από εκεί και πέρα, υπάρχει ο εκφυλισμός της κοινωνίας, ο ρατσισμός, το θέλω των ελάχιστων αλλά ισχυρών, να επιβάλει ό,τι θέλει στους πολλούς αλλά αδύνατους. 

Είναι ξεκάθαρο ότι την ώρα που η ανθρωπότητα αρχίζει να αφυπνίζεται αξιακά και να οδεύει προς την αυτογνωσία, οι δυνάμεις της οπισθοδρόμησης σπεύδουν να φέρουν όσο το δυνατόν περισσότερα κωλύματα.

Εκμεταλλευόμενες την ιδιαίτερη ευαισθησία που όλοι τρέφουμε προς τους ανθρώπους που γεννήθηκαν δίχως αρμονικό συντονισμό ανάμεσα στην ψυχοσύνθεση και το υλικό τους σώμα, προσπαθούν οι σκοτεινές αυτές δυνάμεις να παρουσιάσουν αυτή την ιδιαιτερότητα σαν προοδευτική τάση και να την κάνουν «μόδα». Ευελπιστούν πως αν επικρατήσει μια τέτοια τάση, θα προκληθεί ένα τόσο έντονο μπλοκάρισμα στα αιθερικά ενεργειακά κέντρα των ανθρώπων, που η νοητική αφύπνιση και η ανέλιξή τους θα γίνει προβληματική. Αυτός είναι ο στόχος τους.

Ιδιαίτερα ευάλωτα θα είναι τα παιδιά που θα βρεθούν να μεγαλώνουν σε ένα αφύσικο περιβάλλον. Η ευθύνη μας γι' αυτά τα παιδιά είναι τεράστια και θα πρέπει να τα προστατέψουμε ακόμη κι αν χρειάζεται να πέσουν κυβερνήσεις!  

 

 

Ο Πεζοπόρος 

Μαθήματα ιστορίας από την ευρωπαϊκή διανόηση

Μαθήματα ιστορίας από την ευρωπαϊκή διανόηση

 

Η καθημερινότητα στη Γαλλία είναι περισσότερη αριστερή από αυτή της Ελλάδας. Ναι, αυτό άκουσα από την κ. Αρβελέρ σε ένα βιντεάκι και μου κίνησε το ενδιαφέρον. Σε διάρκεια, κράτησε περί τα 10 λ. Μόνο ένας αριστερός, συνέχισε θα δεχτεί τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών και στο άκουσμα αυτό ανατρίχιασα, διότι αυτό πρότεινε και ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας μας. Αναφέρθηκε στη συνέχεια στην κοιτίδα του γένους -που είναι η Κωνσταντινούπολη- και που δυστυχώς δεν την έχουμε απελευθερώσει ακόμα -όπως σημείωσε-, στη συνέχεια δε αναφέρθηκε στο «άλμα» των Ελλήνων να παρακάμψουν το χιλιόχρονο Βυζάντιο και να πάνε κατευθείαν στην Αθήνα του Περικλή, σημειώνοντας μάλιστα με σκωπτικό τρόπο το «άλμα» αυτό.

Αμέσως ο νους μου έτρεξε λίγο πίσω, στην εποχή που στην πολιτική μεσουρανούσε ο Ιωάννης Κωλέττης, ο πρώτος που διατύπωσε τον όρο «Μεγάλη Ιδέα» στη Συντακτική Συνέλευση του 1844, λέγοντας από το βήμα: «Το βασίλειο της Ελλάδας, δεν είναι όλη η Ελλάδα, αλλά μόνο ένα μέρος της, το μικρότερο και το φτωχότερο. Έλληνας δεν είναι μόνο όποιος ζει μέσα σε αυτό το βασίλειο, αλλά και εκείνος που ζει στα Ιωάννινα, στη Θεσσαλία, στις Σέρρες, στην Αδριανούπολη, στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα, στην Κρήτη, στη Σάμο και σε όποια γη συνδέεται με την ελληνική ιστορία και την ελληνική φυλή». Ο αλυτρωτισμός της Μεγάλης Ιδέας, έγινε αργότερα, στα χρόνια του Βενιζέλου, μία από τις κύριες αιτίες του εθνικού διχασμού, ανάμεσα σε βενιζελικούς και βασιλικούς.

Η κ. Αρβελέρ, έξυσε «πληγές» από την πολυθρόνα της στο Παρίσι, συνέχισε όμως ακάθεκτη να μας διδάσκει ιστορία, αναφέροντας στη συνέχεια ότι η Ευρώπη έχει να δει πόλεμο κάπου 80 χρόνια. Σε ερώτηση δε του δημοσιογράφου: μα έγινε πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, απάντησε: όχι, η Γιουγκοσλαβία δεν ανήκει στην Ευρώπη, επικροτώντας έμμεσα την ολική καταστροφή της πολύπαθης χώρας επί βασιλείας Κλίντον. Η Βουλγαρία όμως και η Ρουμανία ανήκουν στην Ευρώπη για την διανοούμενη κ. Αρβελέρ.

Η αριστερή κ. Αρβελέρ, αυτό δηλώνει, δεν είναι δικό μου αυτό το συμπέρασμα, είπε και κάτι άλλο που με τάραξε, είπε δηλαδή ότι στην Ελλάδα υπάρχει έντονος ρατσισμός αλλά αυτός είναι ενδοφυλετικός, δηλαδή, ο μορφωμένος δεν θα μιλήσει σε έναν αμόρφωτο, ένας πλούσιος δεν θα μιλήσει σε ένα φτωχό, κτλ. Σε αυτό μπορεί και να συμφωνήσω μαζί της, τι στο καλό, δεν μπορείς να διαφωνείς με όλους και για όλα.  

Ένιωσα ότι -ακούγοντάς την-, μου δίνει συμβουλές, πως να σκέφτομαι, τι να σκέφτομαι, την άκουγα με στωικότητα και το ομολογώ, περίμενα να κάνει κάποια μικρή έστω νύξη και στο γιατί δεν έχουμε γίνει ακόμα κράτος ανεξάρτητο, γιατί διαρκώς συνεχίζουμε να δείχνουμε την υποταγή μας στην πολιτισμένη Ευρώπη, είτε έχουμε κυβερνήσεις δεξιές, σοσιαλιστικές και αριστερές. Αν και κακός μαθητής στην ιστορία, θυμήθηκα τα ζουμερά λόγια του Σέρ Έντμουντ, Βρετανού πρεσβευτή στην Ελλάδα το 1841, όπου ο άνθρωπος έβαλε τα πράγματα σε τάξη: «Μία ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει είτε αγγλική είτε ρωσική, και αφού δεν πρέπει να γίνει ρωσική, είναι ανάγκη να γίνει αγγλική».

Αλήθεια, τι ωραία πράγματα μπορείς να μάθεις αν ανοίγεις που και που βιβλία και αντιλαμβάνεσαι ότι το παράλογο στο οποίο βρισκόμαστε, έχει λογική εξήγηση; Τέλος πάντων, ένιωσα ότι άκουγα τον Αδαμάντιο Κοραή να μιλάει, που αν τον παίρναμε στα σοβαρά, ακόμα σκλάβοι στους Οθωμανούς θα ήμασταν.

Σοφότερος σαν ένιωσα απ’ όσα με συμβούλεψε η κ. Αρβελέρ, ετοιμάστηκα για τον ναό της διανόησης, που ειρήσθω έν παρόδω, την παγωμένη αυτή εποχή ούτε σόμπα δεν ανάβει το κατάστημα για να μην μολύνει το περιβάλλον.

 

 

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος

 

Τσιφτετέλια καὶ κλασικὴ μουσική στὴν ὡραία πόλη μας

Τσιφτετέλια καὶ κλασικὴ μουσική στὴν ὡραία πόλη μας

 

Πρὸ ἡμερῶν, τὸ Christmas Theater, φιλοξένησε στὸ Παλαὶ τοῦ Γαλατσίου τὴν Ὀρχήστρα Μότσαρτ τῆς Βιέννης. Οἱ συναυλίες τῆς Ὀρχήστρας πραγματοποιοῦνται στὶς μεγαλύτερες καὶ διασημότερες αἴθουσες συναυλιῶν τῆς Βιέννης, καὶ συγκεκριμένα στὸ Golden Hall τῆς Musikverein, στὸ Wiener Konzerthaus καὶ στὸ Great Hall τοῦ Hofburg (Αὐτοκρατορικὸ ἀνάκτορο).

Οἱ πενῆντα δεξιοτέχνες μουσικοὶ τῆς Ὀρχήστρας ξεκίνησαν τὸ μουσικό τους ταξίδι μεταφέροντας μας, στὴ Βιέννη τοῦ 18ου αἰῶνα, ἑρμηνεύοντας μερικὰ ἀπὸ τὰ γνωστότερα καὶ πιὸ ἀγαπημένα ἔργα τοῦ Μότσαρτ. Στὴ συνέχεια ἀκολούθησαν τὰ πασίγνωστα βὰλς καὶ οἱ πόλκες τῆς οἰκογένειας τῶν Στράους σὲ ἕνα ρομαντικὸ καὶ ὀνειρικὸ στροβιλισμό. O Ὡραῖος Γαλάζιος Δούναβης, τὸ Αὐτοκρατορικὸ Βάλς, ἡ Εἰσαγωγὴ τῆς Νυχτερίδας, τὸ πασίγνωστο Ἐμβατήριο Radetzky εἶναι μερικὰ μόνο ἀπὸ τὰ ἀριστουργήματα ποὺ ἑρμήνευσαν οἱ αὐθεντίες τοῦ βιεννέζικου μουσικοῦ ἰδιώματος.

Στὴν πόλη μας, ἕνα τόσο σημαντικὸ πολιτιστικὸ γεγονὸς πέρασε ἀπαρατήρητο. Κανένα μέσο δὲν ἀξιώθηκε νὰ ἀφιερώσει μία μικρὴ ἔστω στήλη, κανένας youtuber τύπου Larry King, δὲν ἔβγαλε στὸ γυαλὶ τῆς μειονεξίας κάποιον, ἕναν ἁπλὸ μουσικὸ αὐτῆς τῆς θαυμάσιας ὀρχήστρας. Ναί, μᾶλλον εἶναι ντεμοντὲ τέτοιου εἴδους πολιτιστικὰ δρώμενα.

Ἂν χόρευε κανεὶς Πελοποννήσιος, ἕνας Ρουμελιώτης, ἕνας Ἠπειρώτης ἢ ἕνας Ναξιώτης, θὰ εἶχαν σπάσει τὰ πληκτρολόγια μὲ τὰ τσιφτετελοπανηγύρια τους, στὸ ὄνομα τάχα μου τῆς παράδοσης. Τοὐλάχιστον ἕνας συμπολίτης μας ποὺ δηλώνει ντεμοντὲ ἐπειδὴ εἶναι μουσικὸς τοῦ ρεμπέτικου, εἶναι εἰλικρινής, δὲν πουλάει φούμαρα, τραγουδᾶ τὸν πόνο του καὶ λόγος ἄλλος δὲν μᾶς πέφτει.

Ἂν γινόταν καμιὰ κομματικὴ μάζωξη ὅπου ὁ κάθε πικραμένος πάει γιὰ νὰ νιώσει τὸ χάδι κάποιας, ἔστω καὶ μικρῆς ἐξουσίας, θὰ ἀνατρίχιαζε εἰδησεογραφικὰ ὁ ἀγαπητὸς Larry ἢ τὰ ὑπόλοιπα μέσα τῆς πόλης μας. Μὲ τὸν Μότσαρτ ὅμως καὶ τὸν Στράους, οὐδεμία ἀνατριχίλα παρὰ πλήρης ἀδιαφορία ἢ πλήρης ἄγνοια.

Ἔτσι κινοῦνται τὰ πράγματα, «ἀνατριχιάζουμε» μὲ τὴν καψούρα -ποὺ καὶ αὐτὴ ἀκόμα καλὴ εἶναι-, φουντώνουμε μὲ τὶς «βεργοῦλες», ἀρχίζουμε καὶ μετεωριζόμαστε μὲ τὸν πόνο τοῦ Καζαντζίδη καὶ λοιπῶν παλιῶν, ἀρχίζουμε νὰ πετᾶμε πλέον μὲ τὸ ἆσμα «πιτσιρίκα» τοῦ ἀγαπητοῦ Ματθαίου, ὁδεύουμε πρὸς τὸ διάστημα μέσῳ τῆς νεολαϊκῆς μουσικῆς σκηνῆς ποὺ δὲν ἔχει ἀπολύτως τίποτα, οὔτε μουσικὴ οὔτε στίχους. Τί ἔχει; Τίποτα. Καὶ οἱ μᾶζες κάνουν εἰκονίσματα τὸ «τίποτα».

Ἡ λαϊκή μας μουσικὴ (ἡ δημοτική), εἶναι φανταστική, ἀλλὰ ὅ,τι ἀκούγεται στὸ ὄνομά της στὸν καιρό μας εἶναι ψευδές, παραποιημένο, εὐτελές. Ὁπότε, πρὸς τί καὶ γιὰ ποιό λόγο, ἀλλὰ καὶ γιὰ ποιό κοινὸ νὰ ἀσχοληθεῖ ἀκόμα καὶ ὁ youtuber Larry; Συνέχισε ἐσὺ ἀγαπητὲ Larry νὰ καλεῖς κάθε ἑβδομάδα τὴν πίκρα καὶ τὴν παρακμὴ στὸ studio σου, ἂς συνεχίσουν οἱ «ἐνεργοὶ πολῖτες» νὰ ἀσχολοῦνται μὲ γατάκια καὶ μὲ μποστάνια στὸ δρυοδάσος τοῦ Γαλατσίου, ἐπιτρέψτε ὅμως καὶ σὲ ἐμᾶς, ὅπως ἀγαπᾶμε τὴν δημοτική μας μουσική, ἄλλο τόσο νὰ ἀγαπᾶμε καὶ τὴν κλασικὴ μουσική.

Ἀσχοληθεῖτε ἐσεῖς ἂν ἔκανε βόλτα μὲ τὸ παπί του ὁ δήμαρχος, ποιοὶ τὸν ἔγλυψαν τὴν ἑβδομάδα ποὺ μᾶς πέρασε, μεταλαμπαδεῦστε τὶς «ἰδέες σας» στὶς συναθροίσεις τῶν δέκα ἀτόμων ποὺ κάνετε καὶ ἀλληλοθαυμάζεστε, ἀσχοληθεῖτε μὲ τὸ τί ἄρωμα φόρεσε ὁ Κασελάκης, πόσο γέλασε ὁ Μητσοτάκης, τί ἔφαγε ὁ σύντροφος Κουτσούμπας.

Ναί, τὸ δημοτικὸ λεωφορεῖο περνᾶ ἀνὰ μία ὥρα ἀπὸ κάθε στάση!

 

 

 

Ὁ Πεζοπόρος

Συμφέρον ή προσφορά;

Συμφέρον ή προσφορά;

 

Στην Αθηνα και σε άλλες πόλεις της ωραίας πατρίδας μας, συναγωνίζονται τις μέρες των Χριστουγέννων, ποια θα στολίσει μεγαλύτερο έλατο. Ποια πόλη θα τοποθετήσει στα νεκρά κλαδιά ψεύτικα μπιχλιμπίδια, ιλουστρασιόν για να χτυπάνε στο μάτι, άχρηστα αντικείμενα χάριν της παράδοσης.

Αλήθεια έν Χριστώ αδελφοί μου, ζήτησε ποτέ ο Χριστός τέτοιες γελοιότητες από τους ανθρώπους; Προκάλεσε ποτέ με την εμφάνισή του όπως προκαλούν οι σημερινοί παπάδες και δεσποτάδες με τις πλουμιστές πέρσικες φορεσιές τους; Ζήτησε ποτέ ο Μέγας Διδάσκαλος, κάτι υλικό για τη δόξα του ονόματος του;

Κάποτε πρέπει να σταματήσουν τα παραμύθια, όλα αυτά τα άθλια ψεύδη που είναι περιττά διότι σε κανένα από αυτά δεν βρίσκεται ο Χριστός. Αν αναζητήσει κανείς τον Χριστό αυτές τις μέρες (επειδή αυτό απαιτεί η συνήθεια), ας ψάξει να τον βρει αλλού, δίπλα στους πεινασμένους και κατατρεγμένους, κοντά στις πόρνες και στους ναρκομανείς, κοντά σε κάθε άνθρωπο του περιθωρίου που έγινε δακτυλοδειχτούμενος απ’ όλους εμάς τους «καθώς πρέπει», τους βολεμένους, τους τυχερούς, επειδή δεν μας έλαχαν στη ζωή εμπόδια τέτοια που να μας κάνουν να χάσουμε τον προσανατολισμό μας.

Αν παρατηρήσουμε γύρω μας, στη μικρή πόλη που ζούμε, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκες, τουλάχιστον αυτές τις «άγιες μέρες», ας βρούμε τρόπους να απαλύνουμε τη φτώχεια τους και κάθε πόνο ψυχοσωματικό που αυτή σέρνει μαζί της. Αλλά δεν θα το κάνουμε.

Θα συνεχίσουμε να λέμε ψέματα στα παιδιά για άη βασίληδες και σάντα κλάους, για έλκηθρα και ταράνδους και φυσικά για τα υλικά άχρηστα αγαθά που κουβαλάνε για να εξάψουν τη παιδική φαντασία, που κι αυτή από πολύ νωρίς μαθαίνει στον ακραίο υλισμό και γίνεται έν δυνάμει άκρως καταναλωτική.  

Αν πραγματικά κάποιοι, ελάχιστοι, ζητάνε την Αγάπη, ας πάρουν το παιδί τους από το χέρι, κρατώντας μία σακούλα με τρόφιμα ο γονιός κι άλλη μία σακούλα με τρόφιμα το παιδί και ας πάνε στο δημαρχείο ή όπου αλλού συγκεντρώνουν τρόφιμα για απόρους συμπολίτες μας. Να μάθει το παιδί από νωρίς την έννοια της συμπόνοιας και της αδελφοσύνης, της ανιδιοτελούς προσφοράς, της αγάπης για τον πλησίον του. Αγαπάτε Αλλήλοις δεν φώναξε ο Χριστός; Ακολουθεί κανείς από εσάς που θέλετε να λέγεστε χριστιανοί τα Λόγια του; Τη Διδαχή του;

Πετάξτε στην άκρη την ψευδή παράδοση κι αντικρύστε την ζωντανή πραγματικότητα, αντί να γεμίσετε τα σπίτια σας με στράς και μπιχλιμπίδια, αγοράστε τρόφιμα και ρούχα για όσους τα έχουν ανάγκη. Αποφασίστε κάποτε να γίνεται χριστιανοί στη πράξη και όχι στο όνομα. Αλλά όχι, δεν σας αρέσουν αυτά διότι έχετε μάθει στην υποκρισία, στη μεγάλη αφέντρα του βίου σας.

Λέω μπράβο στο Δήμο Γαλατσίου που διάλεξε ένα λιτό στόλισμα (ούτε αυτό είναι απαραίτητο), για τις μέρες αυτές της υποτιθέμενης αγάπης, μπράβο που φροντίζει απόρους συμπολίτες μας. Μπράβο όμως και στους αφανείς συμπολίτες μας που δίνουν αθόρυβα, χωρίς φανφάρες και λόγια μεγάλα, σ’ αυτούς που δεν βγαίνει τ’ όνομά τους στην επιφάνεια, διότι αυτοί που δίνουν με την καρδιά τους, οι ανιδιοτελείς, είναι ταπεινοί άνθρωποι, δεν πουλάνε τις πράξεις τους χάριν της δημοσιότητας.

Ναι, υπάρχουν στη πόλη μας άνθρωποι της σιωπηλής προσφοράς. Όσοι διαλαλούν τη προσφορά τους, σε όλα τα επίπεδα της ζωής της πόλης μας, είναι όχι μόνο υποκριτές αλλά και συμφεροντολόγοι. Οι περισσότεροι δε συμφεροντολόγοι απαντώνται στις «ιδεολογικές ομάδες».

Έχουμε χρέος να πούμε κάποτε στα παιδιά μας ότι τα Χριστούγεννα, είναι μία πανάρχαια γιορτή και δεν γεννήθηκε τη μέρα αυτή ο Χριστός. Έχουμε χρέος να πετάξουμε στα σκουπίδια την παράδοση που εμπεριέχει ψεύδη. Έχουμε υποχρέωση ως άνθρωποι, να δίνουμε το χέρι μας σε όσους θέλουν βοήθεια. Μπορεί να σας κακοφανεί, αλλά όλοι εμείς είμαστε ΕΝΑΣ.

 

Καλή Χρονιά σε όλους μας

 

 

 

Ο Πεζοπόρος 

Γαλάτσι 2031 μ.Χ.

Γαλάτσι 2031 μ.Χ.

Ήρθε στην επικαιρότητα η πλατεία Ηνιόχου με αφορμή τα σκοτεινά σχέδια του Δήμου για την αξιοποίησή της. Οι μπροστάρηδες της δημιουργίας του πάρκου αυτού πριν δυό τουλάχιστον δεκαετίες, ίσως και παραπάνω, δικαίως μπορεί να πει κανείς, αντέδρασαν σφόδρα στην απόφαση του Δήμου για υπόγειο πάρκινγκ που θα εξυπηρετήσει έναν καλό αριθμό αυτοκινήτων και θα βελτιώσει το χρονίζον αυτό πρόβλημα. Δεν επιθυμούν καμία υπογειοποίηση διότι, όπως υποστηρίζουν, θα χαθεί οριστικά το πάρκο που τόσο για την ύπαρξή του μόχθησαν.  

Οι «προοδευτικοί κύκλοι» της πόλης μας, αντιδρούν στην ιδέα και μόνο κατασκευής υπογείων πάρκινγκ, πόσο μάλλον για την πλατεία Ηνιόχου, το Άγιο Δισκοπότηρο του αγώνα τους. Βέβαια, οι κύκλοι αυτοί έχουν την απόλυτη μειοψηφία στα εκλογικά δρώμενα της πόλης μας, όμως έχουν φωνή, και η φωνή τους πρέπει ν’ ακούγεται. Αυτό ακριβώς κάνει ο δήμαρχος του Γαλατσίου, ακούει, αφουγκράζεται τις αγωνίες ακόμα και των μειοψηφιών, διότι αποτελούν κι αυτές μέρος του συνόλου. Οι διαφωνίες που υπάρχουν μεταξύ των μεν και του δε, ενισχύουν την δημοκρατικότητα που διέπει τον Δήμο μας. Στη σύγχρονη κοινωνία μας, όλες οι απόψεις (οι άγνοιες δηλαδή) πρέπει ν’ ακούγονται κι ας επικρατήσει στο τέλος η χειρότερη ή η καλύτερη άποψη  (άγνοια).

Ο δήμαρχος όμως, βλέποντας το μέλλον όσο κανείς άλλος αφενός και αφετέρου από την θέση ισχύος που είναι επειδή τον επέλεξε η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας, πάει το θέμα του Γαλατσίου, ένα βήμα μπροστά, ή μάλλον, για να είμαι πιο ακριβής, προχωρά παρασάγγας μπροστά, τόσο, που και οι χαρτορίχτρες θα σκίσουν τα πτυχία τους. Τι κάνει;

Φτιάχνει στο Γαλάτσι μία νέα πόλη από τα θεμέλια. Πόλη καινούργια από τα θεμέλια όπως γνωρίζουμε, γίνεται στο Ελληνικό, στο πρώην αεροδρόμιο και στη γύρω περιοχή. Η πόλη του Ελληνικού, η νέα Ριβιέρα όπως την αποκαλούν οι «ειδικοί», θα ωχριά όταν γεννηθεί το νέο Γαλάτσι. Ποιο είναι λοιπόν το σχέδιο;

Σύμφωνα με τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά γραφεία του κόσμου που ανέλαβαν το έργο, όλη η πόλη του Γαλατσίου, θα ισοπεδωθεί. Θα γκρεμιστεί έκ θεμελίων δηλαδή. Στη συνέχεια, θα προηγηθούν όλες οι απαραίτητες υποδομές που θα είναι φυσικά υπόγειες. Όταν αυτές θα ολοκληρωθούν, κατά μήκος της πρώην Λ. Βέϊκου και των πρώην οδών Καραϊσκάκη & Παπαφλέσσα, θα αναγερθούν από 10 ουρανοξύστες των 222 μ. έκαστος. Σε κάθε ουρανοξύστη θα κατοικούν 5.000 άνθρωποι. Η κατασκευή τους θα απλωθεί κατά μήκος των δρόμων που προανέφερα.

Από εκεί και πέρα, όλο το υπόλοιπο Γαλάτσι, θα γίνει ένα τεράστιο πάρκο, τόσο, που το Άλσος Βέϊκου θα φαντάζει σαν το παρκάκι της Εύας, στα Άνω Πατήσια. Η πλατεία Ηνιόχου και όλες οι άλλες πλατείες θα εξαφανιστούν φυσικά. Οι αυτοκινητόδρομοι, όσοι γίνουν, θα υπογειοποιηθούν κι αυτοί. Επί του εδάφους, θα υπάρχουν αμέτρητοι δρόμοι για πεζούς, ποδηλατοδρόμια για τους ποδηλάτες, χώροι που θα κενώνουν τις ανάγκες τους τα οικόσιτα ζώα κατά την βόλτα τους, μικρά ηλεκτρικά τραίνα που θα ενώνουν την πόλη όλο το 24ωρο. Θέατρα, γήπεδα γκόλφ και τένις, κολυμβητήρια, άμαξες και ηνίοχοι θα συμπληρώνουν την πόλη του μέλλοντος.  

Θα γίνουν ακόμα χώροι όπου σωματεία, κόμματα, κοινωνικές ομάδες πάσης φύσεως, θα συγκεντρώνονται για να πουν ελεύθερα τις απόψεις τους, να φέρουν τις αντιρρήσεις τους, να εκδηλώσουν τις αντιδράσεις τους, να εκφωνούν λόγους πύρινους και επαναστατικούς,

Πέραν αυτών των προηγμένων πραγμάτων που θα φανερώνουν κατά τον καλύτερο τρόπο το πάντρεμα της τεχνολογίας με τον παράγοντα άνθρωπο, θα ανοίξει ακόμα μία πύλη στο Άλσος του Βέϊκου στη νότια πλευρά του. Και τούτο διότι, η περιοχή αυτή μέχρι τα υιοθετημένα και τον λόφο Κόκκου, θα φιλοξενήσει πολιτιστικά κέντρα, πολλαπλών χρήσεων. Ένας δε δρόμος θα οδηγεί εντός του Άλσους έως ότου συναντήσει το εκκλησάκι της Κόκκινης Παναγιάς. Της μόνης εκκλησίας που θα σωθεί και η οποία θα γίνει η νέα μητρόπολη. Θα υπάρχει φυσικά και ο Άγιος Γεώργιος, αλλά αυτός θα έχει χαρακτηρισθεί μνημείο παγκόσμιου πολιτισμού από την Unesco.

Είκοσι (20) ουρανοξύστες, 100.000 άνθρωποι, 30.000 οικόσιτα ζώα, ένα αχανές πάρκο, θα συνθέτουν μία πόλη που, αν τη δει κανείς από ψηλά, δεν θα πιστεύει για την αρμονία που θα αντικρύζει. Αυτή η πόλη, το 2031 μ.Χ. θα είναι η πόλη μας. Αλλά τότε, μην μου αρχίσετε πάλι τη γκρίνια όπως κάνετε τώρα που, δεν είστε ικανοποιημένοι με τίποτα. Αμάν πια με τη μιζέρια σας!