Είδωλα... ή άλλως οι αντανακλάσεις μας

Βρίσκομαι στο μέσον μιας λίμνης. Κοιτώντας τα ήρεμα νερά της παρατηρώ χιονισμένες βουνοκορφές, πράσινες πλαγιές, σύννεφα να ταξιδεύουν και ψάρια να κολυμπούν στο γαλάζιο του νερού. Κοιτώντας πιο προσεκτικά στα ακύματα νερά, παρατηρώ και τον εαυτό μου. Η αντανάκλαση της εικόνας μου είναι μαγευτική και μου απορροφά όλη την προσοχή. Σε απροσδιόριστη ώρα μια αναταραχή δημιουργείται, το νερό ταράσσεται και οι εικόνες χάνονται. Τα είδωλα διαλύονται, σταματούν να υπάρχουν. Ή υπάρχουν;

Παρατηρώντας μέσα μου αντιλαμβάνομαι ότι τα είδωλα εξακολουθούν να υπάρχουν. Σηκώνοντας το βλέμμα μου  παρατηρώ το χώρο έξω από τη λίμνη. Παρατηρώ τα βουνά, τα σύννεφα, και το γαλάζιο ουρανό. Τα ψάρια που είναι; Και εγώ που είμαι; Κατάλαβα ότι προσδιορίζομαι μέσω των ειδώλων και αν εξαφανιστούν τα είδωλα ποιος είμαι; Ποιο είναι το ψεύτικο και ποιο το αληθινό;

Τι είναι είδωλο; Είδωλο είναι η εικόνα που σχηματίζει ο εγκέφαλός δια μέσου των  ματιών όταν φωτεινές ακτίνες πέσουν πάνω τους

Τα είδωλα τα διακρίνω σε τρία είδη:

- α) Πραγματικά είδωλα: είναι αυτά που δημιουργούνται την παρούσα στιγμή στον εγκέφαλο

- β) Είδωλα μνήμης. Είναι τα είδωλα που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν, διατηρούνται στη μνήμη και ανασύρονται από αυτήν ανάλογα με την επιθυμία της συγκεκριμένης στιγμής. Έχουν τόση δύναμη ανάλογα με την εντύπωση και τη γοητεία που μου δημιούργησαν κατά τον χρόνο της καταγραφής τους. Όταν η προσοχή μου είναι στο παρόν τα είδωλα μνήμης απουσιάζουν. Όταν το παρόν δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το συμπληρώνω με τα είδωλα που ανασύρω από το παρελθόν και συνήθως τα προβάλω και στο μέλλον. Και επειδή το μέλλον σαν άγνωστο δεν μου παρέχει καμιά πληροφορία μάλλον τα προβάλω στο παρελθόν κάπως τροποποιημένα.

- γ) Είδωλα που σχηματίζει ο εγκέφαλος ακούγοντάς  περιγραφές  από τρίτους. Τα ίδια είδωλα σχηματίζονται και όταν διαβάζω ένα βιβλίο που περιγράφει ένα τοπίο, την ψυχή ή τον Θεό. Υπάρχουν και τα θρησκευτικά είδωλα που σχηματίζει η σκέψη, η οποία, επειδή δεν μπορεί να κατανοήσει αυτές τις έννοιες τις υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο φτιάχνοντας ναούς, τζαμιά και παγόδες, που τις στολίζει με αγάλματα  και εικόνες, πιστεύοντας ότι όσο πιο μεγαλοπρεπή είναι όλα αυτά τόσο περισσότερο ευχαριστιέται ο Θεός και τους δίνει την εύνοια του. Και έτσι η σκέψη προσπαθώντας να γνωρίσει το Θεό τον υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο σαν είδωλο και τον χρησιμοποιεί κατά το προσωπικό της συμφέρον αναπτύσσοντας εμπορικές σχέσεις με αυτόν (π.χ. εγώ θα είμαι συνεπής πιστός αλλά εσύ θα μου εξασφαλίσεις το αιώνιο μέλλον).

Πως τώρα θα επικοινωνήσει η σκέψη (χρονικός παράγοντας) με το Θεό (άχρονος παράγοντας); Μήπως χτίζοντας μεγαλοπρεπείς ναούς περιτριγυρισμένους από πεινασμένους στους οποίους δεν δίνει κανένας σημασία εκτός από την περίπτωση συναλλαγής με το θεό; Μήπως τάχα δημιουργώντας ομάδες, που η κάθε μία ερμηνεύει με τα δικά της συμφέροντα αυτό που δεν γνωρίζει;

Η καθημερινότητα είναι γεμάτη από είδωλα για τον άνθρωπο. Στον ναό βρίσκονται οι εικόνες. Τις βλέπει ο θρησκευόμενος και συγκινείται, τις φιλά, στέκεται μπροστά τους με φόβο ακίνητος. Στον δρόμο βρίσκονται οι αφίσες. Κοιτάζει την επίπλαστη ομορφιά ο περαστικός, βλέπει μια ωραία γυναίκα ή έναν ωραίο άνδρα (φτιαγμένους στα εργαστήρια), και θαυμάζει κάτι που δεν υπάρχει. Στην τηλεόραση θαυμάζει τον ηγέτη, εκείνον τον κενό πλην όμως χαρισματικό στον λόγο πολιτικό, που του βιάζει το μυαλό με μαεστρία. Τον ακολουθεί. Στον αθλητισμό, διαλέγει τον δικό του ήρωα (είδωλο), τον παρακολουθεί συνεχώς, συγκινείται με την χαρά του, πέφτει σε θλίψη με την αποτυχία του.

Ανάλογα με τη γοητεία που μου δημιουργούν τα είδωλα, προσπαθώ να τα διατηρήσω περισσότερο ή λιγότερο. Αν μου ασκούν πολύ μεγάλη γοητεία  για μεγάλο χρονικό διάστημα καταλαμβάνομαι από έμμονες ιδέες. Έτσι ο εγκέφαλος είναι γεμάτος με είδωλα τα οποία με κατευθύνουν. Και εγώ επενδύω σε αυτά.

Όλα τα είδη των ειδώλων προβάλλονται στο ίδιο κέντρο του εγκεφάλου και έτσι μου διεγείρουν τα ίδια συναισθήματα άσχετα  από το αν ένα γεγονός έχει συμβεί ή έχω φανταστεί ότι συνέβη.

Όταν είμαι σε καλή διάθεση προβάλω θετικά είδωλα ενώ όταν είμαι σε κακή προβάλω αρνητικά τα οποία προσπαθώ να αποφύγω και να μην τα σκέφτομαι. Άλλες φορές γίνομαι ειδωλολάτρης και άλλες  ειδωλομάχος που είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όλα τα είδωλα μάχονται μέσα μου διεγείροντας παράλληλα και το αντίστοιχο συναίσθημα, με σκοπό να μου αποσπάσουν την προσοχή  και έτσι να αποκτήσει κάποιο από αυτά κυριαρχία. Κάθε φορά με καλούν να πάρω θέση. Έτσι σε όποιο είδωλο δίνω την προσοχή μου (άρα και την ενέργεια μου) αυτό επικρατεί για όσο χρονικό διάστημα το σκέφτομαι. Όταν αποσύρω την προσοχή μου από αυτό τότε το είδωλο διαλύεται δίνοντας τη θέση του στο επόμενο.

Η σκέψη λειτουργεί μέσω των ειδώλων και της γοητείας που της ασκούν αυτά. Έτσι επενδύω στα είδωλα παρατηρώντας παράλληλα ότι η μάχη μεταξύ τους είναι αέναη. Και ποιος παράγοντας μπορεί να σταματήσει αυτή τη μάχη; Μήπως ένα ισχυρότερο (άρα και ιδανικό) είδωλο κατασκευασμένο από τη σκέψη; Επομένως η μόνη δυνατότητα της σκέψης είναι να δημιουργεί είδωλα, άρα και ο σκεπτόμενος άνθρωπος, σαν μέρος της σκέψης είναι και αυτός εξ ολοκλήρου είδωλο.

Αν παρατηρήσει κανείς την κεντρική πολιτική σκηνή ή έστω την περιφερειακή (Δήμοι κτλ.), τι άτομα αποτελούν το πολιτικό γίγνεσθαι; Άτομα που ταυτίζονται με εμένα, αδιάφορο αν αυτά λέγονται Μητσοτάκης, Τσίπρας, Κουτσούμπας, Παπανδρέου, Καραμανλής, Καρατζαφέρης, ή κλώνοι αυτών, όπως Άδωνης Γεωργιάδης, Πολάκης, Λοβέρδος, Παφίλης, Πλεύρης, Κασιδιάρης κτλ. Αν πάω στον δικό μου Δήμο Γαλατσίου (για παράδειγμα), συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ταυτίζομαι με αυτούς που ψήφισα και επειδή είμαι ελλειμματικός,  ανεπαρκής, μέτριος, τι κάνω; Εκλέγω τα είδωλά μου, εκ των πραγμάτων δηλαδή εκλέγω μετριότητες. Οι μέτριοι εκλέγουν μέτριους, έτσι βαδίζει η κοινωνία μας, στα άκρα μιάς και είναι συγκρουσιακή, διχαστική.

Αν πετάξουμε από πάνω μας όλα αυτά τα είδωλα, εικόνες ναών ή πρόσωπα πολιτικών, αν αφαιρέσουμε από την ζωή μας την σύγκρουση, αν δηλαδή δεν ακολουθούμε τα κόμματα (ψευδο-ιδεολογίες), τι αλήθεια μας μένει; Ε μ ε ί ς.       

Ίδιες ειδήσεις - ίδια προπαγάνδα - ίδιες μορφές

Περπατώντας από το κέντρο της πόλης προς το Άλσος του Βέϊκου, ο πρωινός ήλιος, ο χειμωνιάτικος, σπάει την παγωνιά και την διαλύει, σιωπηλός και λαμπρός καθώς είναι από τη φύση του, επιβάλλεται στον χώρο, αλλά σαν λυτρωτής και όχι σαν δυνάστης. Εντός του, η πάλη της δημιουργίας βρυχάται, οι πύρινες λάβες του πολεμούν για την Ζωή, αυτή που εμείς, οι αποδέκτες της καλοσύνης του την έχουμε σακατέψει. Εμείς, καταστροφείς και λειψοί καθώς είμαστε μπροστά στο μεγαλείο που ονομάζουμε Ζωή, το θρυμματίζουμε κάθε στιγμή και ώρα με χιλιάδες τρόπους που εφευρίσκουμε μιάς και η σκέψη μας παράγει μόνο συγκρούσεις.

Για ν’ αντιληφθούμε το μέγεθος της πλάνης μέσα στην οποία πορευόμαστε καθημερινά, δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε την πολιτική ή την θρησκεία και όπως αυτές εκδηλώνονται προτάσσοντας εμάς, την δική μας δηλαδή ευημερία εδώ ή κάπου αλλού μετά τα φυσικά. Για ν’ αντιληφθούμε την πλάνη ας παρατηρήσουμε τις ειδήσεις από την προπαγάνδα. Ίδιες ειδήσεις, ίδια προπαγάνδα, που συντηρούνται μάλιστα και από ίδιες μορφές. Είναι αυτές οι μορφές που βάζουμε (βάζετε) μέσω των Μέσων ενημέρωσης -το καθ’ όλα όργανο της πολιτικής και θρησκευτικής εκτροπής-, στην ζωή μας.

Παρατηρώντας ό,τι συμβαίνει γύρω μας, διακρίνουμε την ταύτιση με ένα κόμμα, μία θρησκευτική αίρεση, ταύτιση με τις ιδεολογίες και τα δόγματα. Όλα αυτά είναι καθαρή δουλεία που γεννάται από τις στρεβλώσεις των δυνάμεων της προπαγάνδας. Έχουν μήπως σχέση οι Ιδέες με τις ιδεολογίες; Όχι ασφαλώς, οι Ιδέες δεν ερμηνεύονται, η ανθρώπινη λειψή σκέψη τις ερμηνεύει και τις αναλύει ανάλογα με πόσα και τι περιττώματα έχει μέσα της.

Παραχωρήσαμε τον δικό μας νου στην προπαγάνδα μιάς και βρισκόμαστε σε μεγάλη ύπνωση και υιοθετήσαμε τον νού της προπαγάνδας. Ό,τι λοιπόν σκεφτόμαστε ή πράττουμε, δεν είναι δικά μας αλλά των άλλων, αυτών που ορίσαμε ώς διαχειριστές της ζωής μας. Και τι αλήθεια κάνουν οι διαχειριστές μας; Συντηρούν μέσω του Φόβου την δική τους ύπαρξη στον κόσμο και θεωρητικά καλοπερνούν. Θεωρητικά, διότι επί της ουσίας, θύματα είναι κι αυτοί της γοητείας με την οποία είναι ντυμένοι. Αυτοί, οι ξεχωριστοί, οι νάρκισσοι και οι πλανεμένοι πως τάχα μου κάτι σπουδαίο κάνουν. Αυτοί κι αν είναι σε έναν τεράστιο κουβά με περιττώματα μη μπορώντας να πορευθούν στην ζωή τους έξω από πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες. Αν αφαιρεθεί από την αγέλη όλη αυτή η πλαστότητα με την οποία ζει, τότε, τι απομένει;

Όλη αυτή η ανθρώπινη αδυναμία συναναστρέφεται, συναλλάσσεται, επαινεί αλλήλους, μοιράζει «μπράβο» απλόχερα, αναζητά διαρκώς ήρωες. Η γέννηση των ηρώων είναι απαραίτητη προϋπόθεση στις ελλειμματικές κοινωνίες, είναι το ναρκωτικό, η πλαστή χημεία, φανερώνει μειονεξία.

Φτάνοντας στο Άλσος του Βέϊκου, διακρίνω μία αγνότητα να αιωρείται. Παραβλέπω τα σαθρά κατασκευάσματα που τα έστησε σε μιά νύχτα η υποκρισία, παρατηρώ την αρμονία του χώρου όπως τον λούζει ο ήλιος και κάθομαι ν’ απολαύσω το παρόν. Μονάχα αυτό έν τέλει δεν περιέχει συγκρούσεις και ιδιοτέλεια.   

Οι λαϊκιστές έν Γαλατσίω - μέρος Β'

Σε προηγούμενο άρθρο μου με τον τίτλο: «Λαϊκιστές έν Γαλατσίω», μεταξύ των άλλων έγραφα ότι στο Γαλάτσι υπάρχουν δύο σταθερές -συμφωνούμε ή όχι-, ο δήμαρχος κ. Μαρκόπουλος και το ΚΚΕ (Λαϊκή Συσπείρωση) και συνέχισα γράφοντας για το ΚΚΕ πως η θέση του για το παράνομο εκκλησάκι της Παναγιάς στο Άλσος του Βέϊκου, δεν ήταν ξεκάθαρη.

Με σημερινή της ανακοίνωση η Λαϊκή Συσπείρωση Γαλατσίου, με διορθώνει, σημειώνοντας επί λέξει: «Η Λαϊκή Συσπείρωση από την πρώτη στιγμή αντιτάχθηκε και κατήγγειλε την αυθαίρετη ενέργεια του Δημάρχου, τόσο με δημόσια παρέμβαση στις 21.1.2021 με τον τίτλο "Αυθαιρεσίες" , η οποία δημοσιεύτηκε και από την ιστοσελίδα σας (e-galatsi.gr), όσο και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου στις 25.1.2021 όπου συζητήθηκε το θέμα κατόπιν εκτός ημερησίας διάταξης ερώτησης από την Λαϊκή Συσπείρωση για το θέμα αυτό. Τα πρακτικά της εν λόγω συνεδρίασης είναι στη διάθεσή σας, εφόσον το επιθυμεί η ιστοσελίδα σας ή ο αρθρογράφος».

Στο τέλος της ανακοίνωσης, το e-galatsi, δεν παραλείπει να με χαρακτηρίσει «αδιάβαστο». Ναι, πράγματι, ήμουν αδιάβαστος στο συγκεκριμένο θέμα και καλώς τοποθετείται η Λαϊκή Συσπείρωση με την ανακοίνωσή της και με διορθώνει. Θα σταθώ εδώ λίγο και θα πω, ότι δεν διεκδίκησα ούτε διεκδικώ το αλάθητο -όχι του Πάπα- αλλά της ελληνικής πολιτικής σκηνής γενικότερα, και το αναφέρω αυτό, διότι όπου κι αν στρέψει κανείς την ματιά του, θα διαπιστώσει ότι οι πολιτικές ομάδες (κόμματα) γενικότερα, την λέξη «λάθος» δεν την χρησιμοποιούν στο λεξιλόγιο τους. Δεν εξαιρώ εδώ ούτε το ΚΚΕ φυσικά. Αυτό βέβαια, από τη φύση του, θεωρεί την ύλη ως αρχή, ενώ η σύγχρονη επιστήμη (Φυσική) έχει δείξει πως η ύλη δεν είναι η Αρχή (το Αίτιο) αλλά το αποτέλεσμα, συνεπώς, οι θέσεις του Μαρξισμού στην εποχή μας δεν μπορούν έκ των πραγμάτων να σταθούν. Αυτό όμως είναι μία κουβέντα για το μέλλον και δεν αφορά την σημερινή ανακοίνωση της ορθής ανακοίνωσης της Λαϊκής Συσπείρωσης.

Θα μπορούσα εύκολα θαρρώ -πέραν αυτών- να απαντήσω στην «οργή και την αγανάκτηση του κυρίου Κουνάνη», αλλά δεν το κάνω, δεν θέλω ν’ ανοίξω διάλογο μαζί του – και ομολογώ πάλι, πως κακώς αναφέρθηκα έστω και σκωπτικά σε αυτόν, αν και πιστεύω, πως, όπως εγώ κρίνομαι από αυτά που γράφω, κατά τον ίδιο τρόπο και περισσότερο μάλιστα, θα πρέπει να μιλάμε ελεύθερα για όσα πράγματα μπορεί και να μην τα θεωρούμε σωστά, έστω ακόμα και αν κάνουμε λάθος.

Μέσα και έξω απ’ όλα αυτά, είναι καλό πιστεύω, να μην κραυγάζουμε για ό,τι θετικό πράττουμε βοηθώντας συνανθρώπους μας, διότι η κραυγή εμπεριέχει ιδιοτέλεια, και ιδιοτέλεια μπορεί να είναι ένας απλός ναρκισσισμός, ή ακόμα η γοητεία της προσφοράς. Είναι μαγικό, και ίσως άκρως χριστιανικό, να περνά απαρατήρητος ένας συμπολίτης μας που βοηθά με κάθε τρόπο έναν συνάνθρωπό του. Αυτό μπορεί να ειπωθεί και ως πραγματική ανιδιοτέλεια.

Οι λαϊκιστές έν Γαλατσίω - μέρος Β' - φινάλε

Σε προηγούμενο άρθρο μας με τον τίτλο: «Οι λαϊκιστές έν Γαλατσίω» - και που ήταν κατά κύριο λόγο σκωπτικό, καταλήγαμε: «ο κύριος Κουνάνης, ένα αναπάντεχο δεκανίκι του κυρίου Μαρκόπουλου, που δεν το έχει κι ανάγκη!». Με αφορμή την τελευταία φράση, εξερράγη ο κύριος Κουνάνης γράφοντας στο κοινωνικό δίκτυο (Facebook) το κάτωθι οργισμένο κείμενο:

«Κάποιοι προσπαθούν, να αμαυρώσουν, αγώνα, 55 χρόνων κ με απερίγραφτο μίσος, έγραψαν στο E-GALATSI, ότι είμαι δεκανίκι, του Δημάρχου Γιώργου Μαρκόπουλου κ ότι, δεν το εχει κ ανάγκη ουσιαστικά. Η απανθρωπιά στο μεγαλείο της, έχω εκπλαγεί, τι να πώ. Ειλικρινά λυπάμαι, για το χάλι κ το παραλογισμό του. Ζήλεια, και κακία. Γιατί όμως? Ας το εξηγήσουν. Κρίμα ν΄ αραδιάσω τα ονόματα που καρπώθηκαν τα πάντα και αντι για ευχαριστώ, μας βγάλαν κ δεκανίκι. Αίσχος κ ντροπή. Την αλήθεια Αποκαταστήστε τώρα, γιατί αυτή την φορά, δεν θα συγχωρέσω κ θα προχωρήσω μέχρι το τέλος. Γιατί εκθέτετε την οικογένεια μου και εμένα???»

Όλο αυτό το κατεβατό, αδυνατούμε να το κατανοήσουμε. Ζήλεια, μίσος, απανθρωπιά, είναι μερικές από τις βαρύγδουπες και άνευ νοήματος λέξεις που χρησιμοποιεί ο καλός συμπολίτης μας για να μην πει απολύτως τίποτα. Στο τέλος, δεν παραλείπει, μόνος του, να εμπλέξει σε μία σκωπτική αράδα μας και την οικογένειά του! Αλήθεια, που είδε κάτι τέτοιο;

Εάν έστω κατά το ελάχιστο είχε την αντίληψη να δει ο κύριος Κουνάνης την σκωπτική διάθεση του άρθρου, μπορεί και να μην ασχολιόταν καθόλου. Αλλά δεν αντιλαμβάνεται φαίνεται το απλό και το κάνει μόνος του πολύπλοκο. Οργισμένος, έμμεσα, απειλεί να βγάλει στη σέντρα ονόματα που καρπώθηκαν τα πάντα, εδώ μάλλον εννοεί ανθρώπους που έχει βοηθήσει με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Εάν έχει βοηθήσει συμπολίτες μας ο κύριος Κουνάνης με ποικίλους τρόπους (οικονομικούς, ψυχολογικούς, πρακτικούς κτλ.) – και πιστεύουμε πως μπορεί να το έχει κάνει, δεν είμαστε άπιστοι Θωμάδες, ας μην το διατυμπανίζει όμως. Εάν έχει δώσει τροφή ή ρουχισμό σε μη έχοντες, ας είναι ταπεινός, έχοντας την καθαρή χριστιανική αντίληψη περί αλληλεγγύης ή προσφοράς. Ας είναι αόρατος όταν κάνει πράξεις καλές, διότι υπάρχουν συμπολίτες μας σαν τον κύριο Κουνάνη που περνάνε απαρατήρητοι κάνοντας το Καλό σε αδύναμους ανθρώπους, δεν βγάζουν σεργιάνι την καλοσύνη τους, δεν έχουν ανάγκη την δημοσιότητα, είναι ταπεινοί. Και αυτοί οι αόρατοι συμπολίτες μας, δεν είναι απαραίτητο να είναι και χριστιανοί, μπορεί να είναι ό,τι άλλο εκτός από χριστιανοί, από βουδιστές μέχρι και αγνωστικιστές.

Πιστεύουμε πράγματι ότι ο κύριος Κουνάνης είναι ένας άνθρωπος με ευαισθησίες. Και επίσης, ένα δεκανίκι του κυρίου Μαρκόπουλου, που δεν το έχει κι ανάγκη! Που είναι το κακό;  

Οι λαϊκιστές έν Γαλατσίω ...

Διάβασα μία γελοία ανακοίνωση της παράταξης Ζώμπου «Γαλάτσι, ζούμε εδώ», όπου κατηγόρησε τον Δήμαρχο για τον θάνατο μιάς συμπολίτισσας μας. Το δυσάρεστο γεγονός της απώλειας ενός συνανθρώπου μας, θέλησε με σκαιό τρόπο να καπηλευθεί ο κύριος Ζώμπος και η παρέα του που υπογράφει την θλιβερή ανακοίνωση. Ήταν όμως αρκετά εύστοχη η απάντηση του Δημάρχου, του κυρίου Μαρκόπουλου, που καταλήγοντας είπε πως η ανακοίνωση αυτή προσπάθησε ν’ αποκομίσει μικροπολιτικά οφέλη.

Είναι προφανές ότι ο κύριος Ζώμπος και η θλιβερή παρέα του, δεν ζούν εδώ (Γαλάτσι, ζούμε δώ), ζούν αλλού, σε άλλες σφαίρες μάλλον πλανητικές και έν ολίγοις δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τα ίδια ισχύουν και για τον κύριο Μαγκανάρη, πως ξέπεσε κι αυτός στην κατρακύλα, ένας νέο-ευφυής θα ‘λεγα άνθρωπος σε σχέση με όσους/ες υπέγραψαν την κατάπτυστη ανακοίνωση; Η ψυχούλα του το ξέρει.

Όμως, για να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, ο κύριος Μαρκόπουλος και ο μηχανισμός του Δήμου, έκαναν καλά την δουλειά τους. Δεν έκαναν κάτι σπουδαίο, δεν αξίζουν «μπράβο» και «πόσο σπουδαίοι είναι», όχι, έκαναν πολύ απλά την δουλειά τους, φέρθηκαν επαγγελματικά. Γι’ αυτό άλλωστε δεν πληρώνονται σαν εργαζόμενοι που είναι; Για την δουλειά τους;

Έχουμε συνηθίσει να αναζητάμε ήρωες και επειδή δεν υπάρχουν, τους κατασκευάζουμε. Ήρωας ο πυροσβέστης, ο γιατρός, ο αστυνόμος, ο αξιωματικός, ο ντελιβεράς … Πάρα πολλά επαγγέλματα αν το θελήσουμε, μπορούμε να τα εντάξουμε στα ηρωικά. Και τα υπόλοιπα επαγγέλματα; Δεν είναι ηρωικά; Ο αμμοβολιστής που πεθαίνει στα σαράντα του χρόνια στα καρνάγια του Περάματος για να έχουμε την πρώτη ναυτιλία στον κόσμο, δεν είναι ήρωας; Ο εναερίτης της ΔΕΗ μη υπολογίζοντας ακραίες καιρικές συνθήκες, δεν κινδυνεύει από ατυχήματα;

Ας μην βάζουμε σε κατηγορίες τις επαγγελματικές τάξεις, σε ηρωικές ή μη. Αδικούμε ανθρώπους έτσι. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για επαγγελματική ευσυνειδησία, για άριστους επαγγελματίες. Και τον κύριο Μαρκόπουλο, εκεί να τον κατατάξουμε, σε έναν Δήμαρχο που σε μία δύσκολη καιρική στιγμή, έκανε καλά την δουλειά του, σε αντιδιαστολή με άλλους Δημάρχους και άλλους δημοτικούς υπαλλήλους που δεν την έκαναν καλά. Ακόμα κι αυτός ο αξιολύπητος περιφερειάρχης κύριος Πατούλης, φωτογραφιζόταν στο Σύνταγμα με τον κεντρικότερο δρόμο της Ελλάδας, τη βιτρίνας της, κλειστό. Και καμάρωνε μιάς και είναι χαμηλοτάτης νοημοσύνης. Το γιατί βέβαια εκλέγονται ηλίθιοι σε αξιώματα, είναι ένα άλλο θέμα που έχει σχέση με τα είδωλα. Ίσως κάποια στιγμή το αναπτύξουμε.

Από την μία ο κύριος Ζώμπος και η μέτρια παρέα του, από την άλλη η κυρία Ζέρβα που πατά μία εδώ και μία εκεί και μας έχει ζαλίσει με τις διαφορετικές κάθε φορά πολιτικές επιλογές της -καλώντας μας μάλιστα να τις υιοθετήσουμε,  μία τρίτη εκδοχή ο ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου να ακροπατεί μεταξύ ανάλυσης και συνιστωσών, τι μας μένει; Δυό σταθερές, μας αρέσουν δεν μας αρέσουν, ο κύριος Μαρκόπουλος και το ΚΚΕ δια του εκπροσώπου του, του κυρίου Χαραλαμπίδη. Στις παρούσες στιγμές αυτοί δεν φαίνεται να λαϊκίζουν, αν και η θέση του ΚΚΕ για την Παναγιά την εμπριμέ δεν είναι ξεκάθαρη. Μία άλλη σταθερά -για να μην το ξεχάσω-, ο κύριος Κουνάνης, ένα αναπάντεχο δεκανίκι για τον κύριο Μαρκόπουλο, που δεν το έχει κι ανάγκη!  

Ήσυχα κυλά η ζωή στην πόλη μας πέραν αυτών, ειδικότερα μετά το στουπόχιονο.   

Looking for the Summer ...

Έχοντας κάποια εικόνα -μερική ασφαλώς και όχι γενική- από τον χιονιά στο Γαλάτσι, την πόλη μας, μπορούμε να πούμε ότι ο Δήμος καλά τα πήγε, οι κεντρικοί δρόμοι είναι ανοικτοί, οι υποδομές επίσης, τώρα αν τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα χιόνι, ας αναλάβει τις ευθύνες του ο καθένας χώρια έξω τουλάχιστον από το σπίτι του. Αλλά και πάλι, τα περιμένουμε όλα από τον Δήμο. Σε σχέση δε με άλλους Δήμους της Αττικής, ο δικός μας τα πήγε αρκετά καλά. Να λέμε τις αλήθειες, να μην ντρεπόμαστε και ούτε να κάνουμε πολιτική του κώλου όπως κάνουν τα κόμματα για να δηλώνουν την ανεπάρκειά τους.

Εκεί που πάτωσε η πολιτική προστασία, είναι σε επίπεδο Περιφέρειας. Ε μα, αν έχεις περιφερειάρχη έναν τύπο που τον λένε Πατούλη, τι περιμένεις; Να δείς κάτι καλό; Πέραν του θλιβερού αυτού τύπου, το κράτος έχει μπλέξει τα μπούτια του με τις αρμοδιότητες των Φορέων του. Περιφέρεια, Δήμοι, Υπουργείο Χωροταξίας, από κοινού όλοι αυτοί οι φορείς δημιουργούν χάος. Αλλά τύποι σαν τον Πατούλη γίνονται στο τέλος βολευτές και υπουργοί για να μας υπενθυμίζουν διαρκώς ότι οι αντανακλάσεις της μάζας βρίσκεται πάντα στην εξουσία. Από που βγαίνουν όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι; Από παρθενογένεση ή από την κάλπη;

Για να πάει μπροστά η ωραιότατη πατρίδα μας, μόνο ένας δρόμος υπάρχει, το γκρέμισμα. Αν δεν γκρεμίσεις δεν χτίζεις, αλλά επειδή το γκρέμισμα έχει πολιτικό κόστος (!), πέραση έχουν τα μερεμέτια. Πέραν αυτών, στον αντίποδα, ειδικότερα για την Αθήνα, κάθε δέκα χρόνια -πάνω-κάτω που λένε-, δημιουργούνται ακραία φαινόμενα (για την Αθήνα τελικά ακραίο φαινόμενο είναι μία απλή χιονόπτωση), οπότε, ό,τι γίνεται, από την έλλειψη εμπειρίας και μέσων, να μπορούμε να το δικαιολογήσουμε ή τουλάχιστον να είμαστε επιεικής.

Μόλις όμως είδα έναν λαμπρό ήλιο κι έκανε την εμφάνισή του, οπότε ας φύγουμε από αυτά τα τετριμμένα κι ας ακούσουμε ένα άσμα περιμένοντας το καλοκαίρι, που δεν αργεί!

Αφιέρωμα στον Έρωτα ...

Μην κοιτάζεις τώρα νεοάνθρωπε, στην νέα χιλιετηρίδα τι γίνεται, που δανείζεσαι φράγκα από την τράπεζα αν δεν έχεις και πας ολιγοήμερες ή πολυήμερες διακοπές. Στον περασμένο αιώνα αυτά τα «ωραία» πράγματα δεν γινόντουσαν. Είχες φράγκα, πήγαινες, δεν είχες, φανταζόσουν τις διακοπές από τους τοίχους του σπιτιού σου. Μην με βάζεις στην πρίζα (που λένε) να συγκρίνω τις εποχές για να σου πω ποιά ήταν ή είναι η καλύτερη -γιατί θα σε απογοητεύσω- σαφώς και η σημερινή εποχή μας είναι η καλύτερη που είχαμε ποτέ. Όχι επειδή δεν δανειζόμαστε για να πηδήξουμε αλλά διότι ζούμε σήμερα την πιο εξελιγμένη περίοδο σαν άνθρωποι.

        Ήμουν που λες ερωτευμένος, τι ερωτευμένος, μιλάμε για μεγάλη καψούρα δηλαδή, με μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά. Μελιά μάτια και μαλλιά, μορφή αγγελική, τρόπους συναρπαστικούς, σώμα αψεγάδιαστο -δεν έκλανε μία μπροστά του ούτε εκείνο το γεμάτο κυτταρίτιδα σώμα της Αφροδίτης της Μήλου, πόσο μάλλον όλων αυτών των κοριτσιών που εσύ ονομάζεις μοντέλα- στήθη γερά σαν τις κορφές της Πίνδου, περπατησιά ανάλαφρη σαν του δελφινιού το πέταγμα, και μια τρέλα, τι να σου λέω τώρα, τρέλα ζηλευτή που δεν γνώρισα ποτέ πια στη ζωή μου. Και είχε και φράγκα. Εγώ όμως την εποχή εκείνη δεν είχα και καθόμουν στο καβούκι μου. Και ήταν καλοκαίρι, Αύγουστος μήνας και η Αθήνα άδειαζε και πήγαινε αλλού και αναστέναζε, οι ρύποι της πόλης μεταφέρονταν στις αγνές παραλίες και στα περήφανα βουνά μας. Και η καλή μου όμως δεν είχε λόγους να μένει στην πόλη και να ιδρώνει, κι’ έτσι αποφάσισε να πάει για λίγες μέρες στην Επίδαυρο όπου παραθέριζαν οι γονείς της. Να το πω κι’ αυτό μην το ξεχάσω, ήταν σφόδρα ερωτευμένη κι’ αυτή με την αφεντιά μου. Δεν βάζω την ζυγαριά για να μετρήσω την τρέλα που είχαμε, όμως νέα παιδιά ήμασταν και ζούσαμε ως τα άκρα την κάθε μας στιγμή.

        Κανονίσαμε που λες να την συνοδεύσω ως την Επίδαυρο αλλά θα επέστρεφα πάλι με το βραδυνό λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Βάλαμε τα μπαγκάζια της στο λεωφορείο και καθίσαμε δυό-τρείς θέσεις από το τέλος, στο βάθος δηλαδή και μακριά από τους λιγοστούς επιβάτες που προτίμησαν τις μπροστινές θέσεις. Καταλαβαίνεις τώρα, ο παλιός δρόμος της εθνικής οδού -Κακιά Σκάλα- και όλη εκείνη η περιπέτεια που ακροβατούσες συνέχεια μεταξύ του μηχανικού αγκομαχητού και της καυλοτίμονης θεωρίας του Έλληνα οδηγού.  Δεν μας ένοιαζε. Πριν από την επιβίβαση στο λεωφορείο είχα φροντίσει και είχα μαζί μου το Βήμα, την μεγαλύτερη ελληνική εφημερίδα -όχι σε ποιότητα αλλά σε μέγεθος- και πράγματι, πως το έφεραν οι συνθήκες και η μεγάλη εκείνη εφημερίδα, μας έκρυψε από τους επιβάτες του λεωφορείου και σκέπασε την ηδονή μας, στράγγισε τον ιδρώτα μας, οριοθέτησε την τρέλα από την συνήθεια, δημιούργησε τον μικρόκοσμό μας καθάρωντάς τον από την υποκρισία.

        Δεν ξέρω πόσες ώρες έκανε το λεωφορείο να φτάσει στην Επίδαυρο, μα σαν πατήσαμε στο αργολικό πεδίο και νιώσαμε την αλμύρα της θάλασσας, η τρέλα μας γιγαντώθηκε. Μετά τα τυπικά της αντάμωσης και τα καλωσορίσματα, χαθήκαμε στις πλαγιές της Επιδαύρου και κυλιστήκαμε στις πευκοβελόνες και στ’ αρώματα. Μέχρι που στεγνώσαμε από τους χυμούς μας και μόνο τότε κατεβήκαμε στα εγκόσμια και στην ανεμελιά της θάλασσας. Ήπιαμε άφθονο νερό, κολυμπήσαμε, κάτι βάλαμε στο στομάχι μας για να μην διαμαρτύρεται, και πιασμένοι από το χέρι καθίσαμε σε έναν βράχο σιωπηλοί, ήσυχοι. Τα μάτια μιλούσαν, και τα χέρια, και μέσα μας οι καρδιές χτυπούσαν γοργά.

        Ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από τα υψώματα όταν σηκωθήκαμε και γυρίσαμε πίσω στο χωριό. Αποχαιρέτησα τους γονείς της που δεν πρόλαβα να γνωρίσω, αγκάλιασα την καλή μου κι’ έφυγα για να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο για την Αθήνα. Ποιά Αθήνα; Το λεωφορείο είχε αναχωρήσει προ πολλού, το έχασα. Στην τσέπη μου είχα φράγκα ίσα-ίσα για ένα εισιτήριο, αλλά δεν απογοητεύτηκα. Τράβηξα με τα πόδια τον ανήφορο που με έβγαλε στον κεντρικό δρόμο της επιστροφής. Μόλις είχε νυχτώσει. Άρχισα τα ώτο-στόπ, αλλά δεν υπήρχε διάθεση κανενός εποχούμενου να σταματήσει. Άρχισα χωρίς σκέψη να περπατώ, για πολλές ώρες, μέχρι που κάποιο φορτηγάκι με πήρε αλλά με άφησε σχετικά γρήγορα. Πάλι περπατητό, πάλι ώτο-στόπ, πάλι ένα επιβατικό με άφησε πιο κάτω, κανείς δεν πήγαινε έστω μέχρι τον Ισθμό. Περπατούσα ασταμάτητα, θα πρέπει να έκανα εκείνο το βράδυ πάνω από σαράντα χιλ. αλλά τα πόδια μου πετούσαν, βάδιζα ακούραστα. Λίγο πριν το ξημέρωμα έφτασα στον Ισθμό, ένα λεωφορείο από Γιάννενα; Από Αγρίνιο; Δεν θυμάμαι, έκανε στάση. Έπιασα τον οδηγό, του μίλησα, με κοίταξε, χαμογέλασε και με έβαλε να καθίσω δίπλα του στην πρώτη θέση!

Το πιστρόφι του Έρωτα έκλεισε τα βλέφαρά μου μέχρι τον Κηφισό, από εκεί για Γαλάτσι τα εφτά-οκτώ χιλιόμετρα ήταν παιχνίδι.