Οι αναλυτές γκρεμίζουν - τα χελιδόνια κτίζουν...

Είπα να φύγω για ένα-δυό μήνες από την αμαρτωλή πόλη -κάποτε και αρματωλή, όταν ο Λάμπρος Βέϊκος λιάνιζε τούρκους με γαλβανιζέ σπαθιά-, να φύγω μπάς και ησυχάσω από την επανάσταση που με κυκλώνει σε κάθε μου βήμα. Στην πόλη μας, αν καθίσεις να μετρήσεις πόσοι συμπολίτες μας είναι αριστεροί, θα τρομάξεις, μπορώ να πω χωρίς φόβο πως αποτελούν την πλειοψηφία σε πολύ μεγάλα μεγέθη. Καλά, ίσως αναρωτηθεί κάποιος αφελής, και τότε πως η πόλη αυτή έχει δεξιό Δήμαρχο; Μα η απάντηση είναι πολύ απλή, διότι όλοι οι αριστεροί ψηφίζουν δεξιό Δήμαρχο για ν’ αγανακτούν στη συνέχεια μαζί του και να βρίσκονται σε κουβέντες. Κάπως την ονομάζει η επιστήμη της ψυχιατρικής τούτη την τάση αλλά μου διαφεύγει, συμπαθάτε με.

Διασκορπισμένοι οι αγανακτισμένοι σε διάφορα στέκια ή και σε πλατείες, φωνασκούν, απειλούν, αναλύουν, μιλάνε ελεύθερα και κανείς φυσικά δεν ακούει κανέναν, ο καθένας ακούει μόνο τον νάρκισσο εαυτό του, του φτάνει και του περισσεύει η δική του γνώμη, τι να τις κάνει τις άλλες; Στο ίντερνετ οι γηραιοί αριστερόστροφοι έχουν για πρόεδρό έναν νεότερό τους που παλεύει πράγματι να κρατήσει τη ρότα της κουβέντας σε ανεκτά επίπεδα. Στην πλατεία της Πηγής, άλλη ομάδα, πιο σοφιστικέ τάχα μου, κάνει οικονομικές αναλύσεις. Από τότε που έκλεισε το Papagalino (επί της Βέϊκου), εκεί δηλαδή που στέναζε η Wall Street του Γαλατσίου, οι επιζώντες επενδυτές και αναλυτές, βρίσκουν παρηγοριά δίπλα στην ξερή πηγή του Μοστρού, αναπολώντας παλιά μεγαλεία.

Έτερη ομάδα συγκεντρώνεται στο 48, αυτή δε απαρτίζεται από το συντηρητικό στοιχείο της πόλης. Τα λιγοστά μέλη της όμως δεν αναλύουν, είναι κοντά στην εξουσία, πιότερο σχεδιάζουν, γράφουν ενίοτε και κάποιον ξύλινο λόγο, αλλά μέχρι εκεί, δεν έχουν την φαντασία των αριστερόστροφων του ίντερνετ. Τι καινούργιο να μάθει κανείς άραγε από συντηρητικούς σχεδιαστές;

Τα νέα, συγκλονιστικά μερικές φορές μάλιστα, λέγονται στο Gallo, στο καλύτερο καφέ της πόλης (μακράν καλύτερο). Όσο απολαμβάνουν τον καφέ τους επικρατεί ησυχία, μετά όμως την ζημιά την αρχίζει ένας φίλα προσκείμενος στον κομμουνισμό κάνοντας την κριτική του. Κριτική σκληρή, ανελέητη, δίκαιη, όπως αρμόζει άλλωστε σε έναν έν δυνάμει τέλειο άνθρωπο. Τον έν δυνάμει κομμουνιστή πλαισιώνουν φοβισμένοι (μερικές φορές) ένας δημοσιογράφος, ένας καθηγητής και ένας άλλος. Αργά κυλά ο χρόνος μέχρι να βγάλει τον βαθύ αναστεναγμό του ο έχων τις αντιρρήσεις του, και ακούει η πλατεία Κύπρου κάθε τόσο «άχ βρε Γιώργαρε».

Είπα να φύγω ένα-δυό μήνες, να πάω ψηλά στο βουνό να ηρεμήσω από την ανάλυση και τη σύγκρουση, τη βία που έχει μέσα του κάθε πολιτικός λόγος. Έφτασα χαρούμενος στην καλύβα ψηλά στο βουνό και το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα, ήταν η χελιδονοφωλιά. Τα άτιμα τα χελιδόνια, καλά έκαναν και την έκτισαν με τρόπο περίτεχνο, χάθηκε μετά να σκουπίσουν τον τοίχο που λέρωσαν;

Ας ακούσω όμως ένα βουκολικό άσμα από τα μέρη μου μπάς και ηρεμήσω από τα συμβάντα της ζωής……

Καψούρες...

Το ραδιόφωνο -που δεν γνωρίζω τον σταθμό που ακούω- έχει πιάσει τα ρεμπέτικα. Πριν άκουγα τον Πρόδρομο Τσαουσάκη με το μπεγλέρι του (με τις 16 χάντρες του) πιο πριν «τούτοι οι μπάτσοι πού ‘ ρθαν τώρα», του Μπάτη νομίζω, μόλις τώρα άδει ο Ανέστης Δελιάς κι η παρέα του Πειραιά, αργότερα ποιος ξέρει τι θ’ ακούσω. Είναι ιεροσυλία νομίζω, ν’ ακούς τέτοια άσματα και άλλη στιγμή ν’ ακούς το κλάμα από τα σκυλοτράγουδα. Όσο και να κλαίνε όμως τα καψουροτράγουδα, τον πόνο του Καζαντζίδη δεν τον φτάνουν. Γιατί; Διότι τότε η μισή Ελλάδα ήτανε στις φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου, σκυφτή, μέσα στις καπνισμένες στοές και βίωνε την «αγία μετανάστευση» του άθλιου πολιτικού Κανελλόπουλου, που αργότερα έγινε κι αυτός ευπατρίδης. Για λόγους που αγνοώ, όλοι οι ελεεινοί πολιτικοί, όταν γεράσουν αποκτούν τίτλους που δεν τους αξίζουν, έτσι έγινε εθνάρχης ο Καραμανλής, κάπως έτσι παλιότερα κι ο Βενιζέλος, έτσι θα γίνουν αύριο και οι σημερινές πολιτικές μετριότητες, για τον Ανδρέα δε μιλάμε, ήταν ένας Όλυμπος μονάχος του! Μετά φάνηκαν κάτι βουτυρόπαιδα τύπου Alexis and Koulis – Phofi and Koutsoubas. Κουβέντα να γίνεται και να πάλλονται τα συναισθήματα.

Στην πολύβουη όμως πόλη μας, τα συναισθήματα φουντώνουν σαν ακούγεται το όνομα του Δημάρχου μας. Συναισθήματα φίλια και εχθρικά, υψώνονται και λαμβάνει καθημερινά τροφή ο Δήμαρχος μας, τροφή που τον συντηρεί και τον έχει στη πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Μέγιστη φυσικά συμβολή στο αλισβερίσι αυτό έχουν τα κοινωνικά μέσα. Κέφι να έχει κάποιος και περνά καλά μαθαίνοντας την πολιτική ζωή της πόλης μας. Παράλληλα με τα κοινωνικά μέσα, ρόλο σημαντικό παίζουν οι λειχοπίνακες, οι αιώνιοι αυτοί τσανακογλείφτες που τρώνε από τα αποφάγια της εκάστοτε εξουσίας. Από αδυναμία δεμένη στο άρμα της εξουσίας τούτη η ράτσα των λειχοπινάκων, συμβάλει στο καλό όνομα που έχει αποκτήσει ο Δήμαρχος μας. Πέρα όμως από λειχοπίνακες και κάθε καρυδιάς καρύδι, αληθές είναι ότι, ο Δήμαρχος αυτός, είναι ο καλύτερος που είχε ποτέ η πόλη μας. Πολύ μακράν εννοείται και από την δυναστεία Παπαδιονυσίου, τότε που ο σοσιαλισμός έψαχνε εναγωνίως τον τρίτο δρόμο αλλά τον έχασε, μπερδεύτηκε, πήρε τον κατήφορο και χάθηκε δια παντός, ευτυχώς δηλαδή.

Μπορεί να είναι μακράν ο καλύτερος Δήμαρχος που συνάντησε ποτέ η πόλη μας, αλλά και αυτός έχει αδυναμίες και θα κάνει και τις τανζανιές του, όπως το στήσιμο της κόκκινης Παναγιάς στο καταπράσινο ντεκόρ του Άλσους Βέϊκου. Δένει αλήθεια το κόκκινο με το πράσινο; Γιατί όχι; Εδώ έδεσε το βρώμικο ’89 ο φιλελευθερισμός με τον κομμουνισμό και την μαϊμού αριστερά (τους αναθεώρες) και συγκινήθηκε το πανελλήνιο. Η κόκκινη Παναγιά, δεν ξέρω αν συγκινεί τα χρηστά πλήθη της πόλης μας, αλλά όταν νομιμοποιηθεί (θα γίνει κάποτε κι αυτό) θα ξεχαστεί η τανζανιά του Δημάρχου μας και θα παραμείνει η συγκίνηση ώς η μόνη σταθερά.

Τώρα ακούω τον «Θερμαστή» του Μπάτη. Ώρα να βγώ έξω να πάρω καθαρό αέρα. Όχι άλλο κάρβουνο!

Οι αναλύσεις στο Καφέ Galo...

Μία εβδομάδα μακριά από την χαρούμενη πόλη μας, απομονωμένος με μια σκηνή δίπλα στη θάλασσα, με τους ήχους της να συμπληρώνουν την αρμονία της Φύσης, σαν τους μοναχούς κι εγώ -ένα πράγμα- θέλησα ν’ αγιάσω. Αλλά ευτυχώς, οι πειρασμοί δεν με άφησαν ν’ αγιάσω, με κύλησαν στη λάσπη της αμαρτίας και πέρασα καταπληκτικά. Σαν επέστρεψα πίσω στα «εγκόσμια», σκέφτηκα να βρω έναν «πνευματικό», να του εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου, να μου δώσει χρήσιμες συμβουλές για το πως θα πρέπει να πορεύομαι στη ζωή μου. Αλλά και πάλι -ευτυχώς-, δεν βρήκα. Οι «πνευματικοί» είναι κλεισμένοι από το πλήθος των ανθρώπων -δουλειά με το τσουβάλι δηλαδή-, και που να προλάβουν να καθοδηγήσουν έναν ακόμα ασθενή, έναν πνευματικά ανάπηρο συνάνθρωπό τους. Απελπίστηκα, σκέφτηκα να βρώ έναν καλό ψυχολόγο, αλλά κι εκεί τα ίδια. Τοίχος απροσπέλαστος, και οι ψυχολόγοι κλεισμένοι είναι -κι αυτοί δουλειά με το τσουβάλι-, τόση αρρώστια που κυκλοφορεί που να προλάβουν να την θεραπεύσουν;

Μη έχοντας καθοδήγηση στη τρανή ζωή μου, πήρα τους γνώριμους δρόμους της πόλης, αφουγκράστηκα την εμπειρία τους, χάρηκα την καθαρότητά τους, γεύτηκα τους καφέδες από τα Καφέ που φράζουν τα πεζοδρόμια τους, ένιωσα την αγωνία τους καθώς γεμίζει τον αιθέρα με τ’ ανθρώπινα. Μιας όμως και μίλησα για καφέ, τον καλύτερο καφέ της πόλης δεν τον έχουν τα κεντρικά και φημισμένα Καφέ αλλά ένα περιφερειακό. Μερικές φορές, όταν οι πεζοπορίες μου το επιτρέπουν, κάθομαι στο Καφέ της πλατείας Κύπρου, στο Galo. Πράγματι, το μαγαζί αυτό έχει τον καλύτερο καφέ στη πόλη. Αλλά στο Galo, συμβαίνει και κάτι άλλο όπως έχω παρατηρήσει όσες φορές βρέθηκα εκεί να ξαποστάσω και ν’ απολαύσω τον καφέ μου, έχει πολιτικές αναλύσεις.

Κεντρικός αναλυτής φαίνεται να είναι ένας καλός συμπολίτης μας, αλλά έχει ένα ελάττωμα, νομίζει πως είναι κομμουνιστής! Όσες φορές έτυχε και κάθισα να πιώ καφέ και άθελά μου έγινα ωτακουστής των αναλύσεων του, άκουγα τη φράση: «εγώ είμαι κομμουνιστής». Καθώς αιωρούνταν στον αέρα οι λέξεις από την επαναλαμβανόμενη αυτή φράση, οι ομοτράπεζοί του σώπαιναν. Φοβισμένοι; Μήπως η επανάσταση ήταν στην αυλή τους και δεν το είχαν καταλάβει; Αλλά, μερικές φορές ο «κομμουνιστής» ξεχνιόταν και φώναζε: «ά ρε Γιώργαρε». Στο άκουσμα αυτό πάλι, ο νούς των ομοτράπεζων έτρεχε στην άλλη «επανάσταση» των πειναλέων στρατιωτικών. Καθώς έδειχναν τα πράγματα κάθε φορά που τύχαινε να γίνω μάρτυρας των αναλύσεων του συμπολίτη μας που ήταν «κομμουνιστής», στο κεφάλι του μέσα είχε ένα μεγάλο πλεκτό και κάθε φορά που πήγαινε να το ξεμπλέξει έπεφτε από την μία επανάσταση στην άλλη.

Ομολογουμένως, η ώρα του καφέ στο Galo, περνά ευχάριστα, και αν έχεις κέφι, ρουφάς γνώση σαν το φίδι καθώς μυρίζει το φρέσκο γάλα. Πολλά μαθαίνεις από τον συμπολίτη μας που ομολογώ με έχει εντυπωσιάσει, διότι γνωρίζει με ακρίβεια ό,τι κινείται στη πόλη μας φανερά ή κρυφά. Όπως δε έχω καταλάβει, συμμετέχει έκ του μακρόθεν και στις μαζώξεις της αριστεράς που λαμβάνουν χώρα κάθε Σάββατο μεσημέρι στο ιντερνέτ Καφέ. Εκεί όμως δεν συμμετέχει με αναλύσεις, εκεί υπάρχουν αναλυτές ικανότεροι.

Οι ομοτράπεζοι του «κομμουνιστή» συμπολίτη μας, όπως έχω αντιληφθεί, είναι ένας καθηγητής φυσικός, ένας άλλος μάλλον συγγραφέας και κάποιες φορές και ένας δημοσιογράφος. Ο τελευταίος -ο δημοσιογράφος-, τολμά μερικές φορές να διορθώσει τις αναλύσεις του συμπολίτη μας, αλλά η οργή που δέχεται είναι ανελέητη!

Ά ρε Γιώργαρε! 

Ντεϊσμός και Ύβρις ...

Κάπου διάβασα πρόσφατα, ότι, είναι αδύνατο, δεν γίνεται, να πιστεύεις στο Θεό αλλά να μην πιστεύεις σε καμμία θρησκεία. Μάλιστα, όσοι σκέφτονται κατά τον απαράδεκτο αυτό τρόπο λέγονται ντεϊτιστές. Ο Ντεϊσμός δηλαδή είναι ένας πλαστός όρος που πιστεύει σε θεό έξω από κάθε θρησκεία. Και σαν «ισμός» πλέον, αφήνεται στους αναλυτές των πάντων που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Πάντως, οι λέξεις «δεν γίνεται», «αδύνατο» είναι λέξεις άγνωστες στην Δημιουργία, που ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει και όπως καταλαβαίνει. Όλοι όμως οι αναλυτές έχουν μία κοινή συνισταμένη, αναλύουν μέσα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, συνεπώς, έχουν περιορισμένο τρόπο σκέψης και κατ’ επέκταση και ανάλυσης.

Κατά τον ίδιο τρόπο, αν στέκεσαι έξω από κόμματα και ιδεολογίες, είσαι όχι μόνο δακτυλοδεικτούμενος αλλά και τσιράκι της εκάστοτε εξουσίας. Πάση θυσία, για τους «ιδεολόγους» και τους οπαδούς των κομμάτων, πρέπει να ανήκεις κάπου. Αυτό το «πρέπει» είναι κανόνας για την κοινωνία, την κοινή γνώμη, την αγελαία μάζα δηλαδή των ανθρώπων που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από την περιορισμένη πολιτική και θρησκευτική σκέψη τους.

Στην εποχή μας, επειδή έχει καταργηθεί η ιερά εξέταση και η πυρά, οι κρεμάλες της πίστης και τα μαστιγώματα του δήμιου, υπάρχουν πιο εκλεπτυσμένοι τρόποι για να δείξει η «κοινωνία» τη δύναμή της, σε βάζει στο περιθώριο, σε θεωρεί άσωτο υιό, σε καταγγέλλει. Πάση θυσία λοιπόν, πρέπει να συγκρούεσαι για τις θρησκείες και τις ιδεολογίες, για πράγματα ψεύτικα δηλαδή εφόσον είναι και τα δύο ανθρώπινα δημιουργήματα και όχι προερχόμενα από μία ας την πούμε ανώτερη δύναμη.

Αν πάρεις τις θρησκείες, η μία θέλει να καβαλήσει την άλλη στο όνομα του Θεού! Λές και ο Θεός, αν υπάρχει, είπε, πρόσταξε τις μάζες, να χτίζουν ναούς στο όνομά του, να συναθροίζονται σε αυτούς και να τον ανταμώνουν, ή ακόμα να πολεμούν για χάρη του. Αστεία πράγματα, αλλά με αυτά τα αστεία προχωρά ο σύγχρονος άνθρωπος, διαρκώς φοβισμένος, αναζητώντας την ασφάλεια μέσα από ομάδες, κόμματα, θρησκείες, αδυνατώντας ν’ αντιληφθεί πως όλα αυτά τον κρατάνε δέσμιο, δεν τον ελευθερώνουν. Από τη φύση τους, η θρησκεία (η όποια) και η πολιτική, δεν απελευθερώνουν παρά μόνο σκλαβώνουν.

Και στις δυό εξουσίες -πολιτική και θρησκευτική-, υπάρχουν και οι φιγούρες εκείνες που δοξάστηκαν ή άγιασαν. Όσο πιο πολύ αίμα χύνεις, όσους περισσότερους ανθρώπους σφάζεις, τόσο πιο σπουδαίους γίνεσαι, πιο μεγάλος. Μέγας Αλέξανδρος, Μέγας Κωνσταντίνος, Καίσαρας, Καρλομάγνος, είναι μερικά κλασικά δείγματα ανδρών επιφανών, ιερά ονόματα, θεμελιωτές ενός κόσμου κυριολεκτικά πνιγμένου στο αίμα. Εδώ άγιασε ακόμα και ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ που σε τρείς πατριαρχικές θητείες αφόρισε τρείς φορές τους Έλληνες που χάλαγαν τη μόστρα του Σουλτάνου. Στο τέλος, κατέβηκε το άγιο πνεύμα και είπε στους δεσποτάδες να τον αγιάσουν. Πόση ύβρις! Κατέβηκε το άγιο πνεύμα στους υλιστές και αυτοί έπραξαν τα δέοντα.

Είναι αλήθεια, ο κόσμος, ο αγνός και άδολος κόσμος, δεν μπορεί να ζήσει δίχως τα παραμύθια που του σερβίρουν. Και αν δεν έχει παραμύθια, φτιάχνει και μόνος τους, με αυτά πορεύεται. Αλήθεια βέβαια είναι, ότι δεν υπάρχει Αλήθεια.

Λαχανόκηποι και Κάνναβις ...

Δημοσιεύοντας προ ημερών το e-galatsi ένα σκωπτικό κείμενο (τουλάχιστον ο γράφων έτσι το εξέλαβε), για λαχανόκηπους και χασίσια στο Άλσος του Βέϊκου, μερικοί συμπολίτες μας εξερράγησαν, οργίσθηκαν, μίλησαν  για ντροπή κάποιοι άλλοι, τέλος πάντων τα πάθη πήγαν να φουντώσουν αλλά έν τέλει ξεφούσκωσαν γρήγορα και καλώς ξεφούσκωσαν. Τα πάθη, έλεγε ο σχωρεμένος ο Πλάτωνας, είναι αρρώστια, οπότε, εφόσον καταλάγιασαν, η αρρώστια με μιάς αποσύρθηκε. Ωραία κόλπα έλεγαν οι αρχαίοι μας φιλόσοφοι, αλλά η ελληνική παιδεία δεν τους καλο-θέλει, μην πω ότι τους απεχθάνεται. Γι’ αυτό μάλιστα, αν θελήσει κάποιος συνέλληνας ν’ ασχοληθεί σοβαρά με την αρχαία ελληνική γραμματεία, θα καταφύγει στους βορειοευρωπαίους που θέλουν το «κακό μας», ενώ εμείς θέλουμε το καλό μας! Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι, Ιταλοί, Αμερικάνοι, παλιότερα οι Άραβες, αυτοί οι λαοί τους έβαλαν στα σχολεία τους, εμείς, όχι, ντρεπόμαστε. Εμείς διδασκόμαστε τον ανύπαρκτο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, αυτό το παραμύθι του Κων. Παπαρρηγόπουλου. Ας είναι, η Ελλάδα ούτως ή άλλως έχει πεθάνει από τότε που εκείνος ο Σωκράτης ρούφηξε το κώνειο των ψευδο-ηθικολόγων Αθηναίων.

Οι λαχανόκηποι λοιπόν του Άλσους, είναι πράγματι μία παρά πολύ καλή ιδέα, και νομίζω την σκέφτηκε και την υλοποίησε μία κυρία, με την αρωγή εννοείται του Δήμου μας.

Όμως, και η κάνναβη, θα μπορούσε να καλλιεργηθεί στους φιλόξενους κήπους του Άλσους, η κάνναβη για ιατρικούς σκοπούς και όχι για να φτιάχνουν κεφάλι όσοι αδυνατούν να προχωρήσουν νηφάλιοι στη σκληρή, στη σκληρότατη ζωή. Σύμφωνοι, και η Πυθία ρουφούσε χαρμάνια πριν τους χρησμούς της, αλλά αυτή επιτελούσε εθνικό έργο! Πιθανολογώ και λέω λοιπόν, ότι η δημοσίευση από το e-galatsi, ίσως εκεί θα κατέληγε, στην καλλιέργεια κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς. Και μάλιστα, αν υιοθετηθεί και αυτή η πρόταση από τον Δήμο Γαλατσίου, ο Δήμαρχος θα έχει κάνει ένα βήμα μπροστά.

Είχα διαβάσει παλιότερα για τον πόλεμο που έγινε και μάλιστα είχε πολλούς νεκρούς, στη περίοδο του μεσοπολέμου, και αν δεν κάνω λάθος, στο Λεβίδι Αρκαδίας, εκεί όπου καλλιεργούσαν χιλιάδες στρέμματα με κάνναβη για ιατρικούς και εμπορικούς σκοπούς (ρουχισμό κτλ.). Εκεί λοιπόν, όταν έγινε πρωθυπουργός ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, γέννημα και θρέμμα λεβιδιώτης, απαγόρεψε την καλλιέργειά της. Τότε λοιπόν τα  όπλα πήραν το λόγο αλλά οι χωροφύλακες, δυνατότεροι από τους αγροτο-καλλιεργητές της κάνναβης, τους διέλυσαν. Το ωραίο βέβαια είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ψηφίσει δαγκωτό τον δικό τους άνθρωπο, τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Τι ωραία κόλπα αλήθεια έχει αυτή η ρημάδα η ιστορία αν την κοιτάξεις προσεκτικά, χωρίς φόβους και πάθη.

Τέλος πάντων, είναι όντως χρήσιμα τα μποστάνια και αξίζουν της στήριξής μας αυτοί που δούλεψαν για την υλοποίησή τους. Άξιο λόγου θα είναι επίσης, αν βρεθούν στο ίδιο χώρο και εκτάσεις κάνναβης, για ιατρικούς σκοπούς, το τονίζω.

Εν κατακλείδι, εσείς αδέλφια των κοινωνικών δικτύων μην παλεύτε με τα πληκτρολόγια, αν θέλετε δράσεις, ιδού οι λαχανόκηποι, ιδού και οι καλλιέργειες κάνναβης (αόρατες προς ο παρόν).

===========

Ας ακούσουμε όμως κι ένα παλιό άσμα από τον Eric Clapton (η πρώτη εκτέλεση ήταν του JJ Cale).

Στον κήπο της Παναγιάς της Ινδιάνας ...

Δευτέρα 17 Μάη. Με πλάκωσε το στρώμα μάλλον μιάς και κοιμήθηκα κάπου οχτώ ώρες συνεχόμενες. Τακτοποιώντας το πρωινό μου ξύπνημα, κάθομαι τώρα αντικρυστά στον ήλιο και τον ευχαριστώ που και τούτο το πρωινό μ’ έχει εδώ, στην αγκαλιά του και μου χαρίζει απλόχερα τον πλούτο του.

        Από το γραφείο μου -που βλέπει την Ανατολή- μπορώ και παρακολουθώ μιά λωρίδα πράσινου, κήπους με λεμονιές, κλήματα, πουλιά να τριγυρνάνε ανεμπόδιστα όπου θέλουν, γάτες να παραβιάζουν ιδιοκτησίες, ακούω απόλυτη σιωπή, ανθρώπους δεν αντικρύζω πουθενά. Σκέφτομαι ξαφνικά: όταν ο άνθρωπος δεν φανερώνεται, τότε πραγματικά υπάρχει απόλυτη σιωπή. Αυτός όπου σταθεί φλυαρεί μη μπορώντας έστω και μερικές στιγμές να καθίσει ήρεμος, σιωπηλός μέσα και έξω του. Μου φαίνεται τελικά πως ο άνθρωπος έχει πλάκα σαν τον παρατηρείς να θυμώνει, να φωνάζει, να φοβάται, να οργίζεται με την πουτάνα την ζωή, να παλεύει με τον συνάνθρωπό του για τις ψευδό-ιδεολογίες, να ζει διαρκώς μέσα στη σύγκρουση, αυτός ο καλός, οι άλλοι, όσοι δεν συνερίζονται τον πόνο του, κακοί.

        Τώρα που το βλέπω, τι είναι κακό και καλό δεν ξέρω, αλλά μάλλον αυτές οι δυό έννοιες πάνε πακέτο, αν δεν υπάρχει η μιά ούτε η άλλη έχει λόγο ύπαρξης. Όχι μόνο εγώ δεν ξέρω τι εστί καλό και κακό, κανείς δεν ξέρει, αλλά σαν ρωτήσεις κάποιον τι είναι, κάτι θα βρεί να απαντήσει, μην τον πείς κι αμόρφωτο! Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν και με την ηθική, όλοι μιλάνε για δαύτη, πολιτικοί, ιερείς, χωροφύλακες, όλες οι τάξεις την αναλύουν κατά το συμφέρον τους, και το αστείο βέβαια είναι το αντίθετό της, το ανήθικο. Καλό – κακό, ηθική – ανήθικο, τι ωραία αλήθεια κόλπα απασχολούν τον άνθρωπο; Στο σχολείο θυμάμαι, γράφαμε διαγώνισμα στη Λογική. Τι να ξέρω από Λογική εγώ, είχα το βιβλίο μαζί μου κι έκανα αντιγραφή. Ούτε ο πρώτος ήμουν ούτε ο τελευταίος, στην ασάφεια εκείνο που έχεις να κάνεις για να πάρεις βαθμούς, η αντιγραφή είναι μονόδρομος. Με τσακώνει όμως ο καθηγητής στα πράσα, μου παίρνει το βιβλίο, το κλείνει, με κοιτάζει απαθής και μου λέει: το να αντιγράφεις την ηθική παιδί μου είναι ανήθικο, αν αντιγράφεις Λογική είναι παράλογο. Θα συνέχιζε, αλλά πιο πίσω κάποιος άλλος δρούσε επίσης παράλογα, οπότε άφησε εμένα και πήγε σ’ αυτόν, λίγο μετά -όπως κατάλαβα τότε- το παράλογο κυριαρχούσε εντός της αίθουσας.  

        Για να μην με τρώνε όμως οι σκέψεις και οι ασαφείς έννοιες, σηκώνομαι από τη βολή του γραφείου και ετοιμάζομαι να πάω να περπατήσω στο Άλσος του Βέϊκου. Έχει ανοίξει πάλι εδώ και αρκετές μέρες και προσφέρει στον επισκέπτη ένα σωρό οφέλη, σε λίγο καιρό θα προσφέρει και κεριά για τις αρτοκλασίες στην Παναγιά την Ινδιάνα, σφάγια στη γιορτή της, μπορεί και κανένα θαύμα για να συγκινείται ο λαός. Τελικά αυτό το Άλσος έχει τα πάντα μέσα του, από την «επανάσταση» να απαλλοτριωθεί τον παλιό καιρό, μέχρι στον θαυμαστό καιρό μας της 4^ης βιομηχανικής επανάστασης μια Παναγιά να ευλογεί τα «έργα και ημέραι» του καλού μας Δημάρχου που όπως μολογάνε οι γνωρίζοντες είναι πολλά και ωφέλιμα.

        Ας είναι, μπορεί στο μέλλον, εντός του ναού να συναθροίζονται και οι μικρό-σοφιστές του Γαλατσίου, υλιστές είναι κι αυτοί σαν τους παπάδες. Μονάχα ο Χριστός γκρέμιζε ναούς, οι υλιστές πάντα βρίσκουν τρόπους και το χρήμα το μυρίζονται σαν τις ύαινες και ... οικοδομούν συνέχεια κτίσματα αποβλάκωσης, βαπτίζοντας τα "ιερά". 

Το Πανηγύρι ...

Δεύτερη συνεχόμενη χρονιά χωρίς πανηγύρι της Αγίας Γλυκερίας. Βέβαια, το πανηγύρι της πολιούχου της πόλης μας δεν ήταν παραδοσιακό, όπως στα χωριά καλή ώρα της ωραίας και τίμιας πατρίδας μας, όπου, τσίκνιζε ο ουρανός από τις γουρνοπούλες, τα πάσης φύσεως σφαχτά, έρρεαν οι μπόμπες από κρασί μέχρι σκώτς κι έφτιαχνες κεφάλι απ’ αυτά και από τα πολλά ντεσιμπέλ των μικροφωνικών εγκαταστάσεων. Όχι, στο πανηγύρι της πόλης μας λάμβαναν μέρος διαφορετικά πράγματα, πιο ουσιώδη, πιο πολιτισμένα, πιο εμπορικά.   

Λίγα χρόνια πιο πίσω ας πούμε, ο «γύρος του θανάτου» ήταν πολύ προχώ γεγονός, με τους μηχανόβιους να φέρνουν σβούρες ή τα μίνι κούπερ να κόβουν τις ανάσες των θεατών. Πιο προχώ κατάσταση όμως ήταν αυτή με τη ρουλέτα. Τι παιδιά κι αυτοί οι τύποι οι γκρουπιέρηδες, αλλά και ο άδολος λαός, δίψαγε για γρήγορα κέρδη, όπως διψάει καλή ώρα ο λαφιάτης σαν μυρίζεται φρέσκο γάλα. Λαφιάτης ή τζογαδόρος, την αρρώστια την είχαν στο αίμα τους. Παρακεί όμως από την ρουλέτα, νάσου κι οι παπατζήδες, αυτοί οι απίθανοι τύποι που πόνταραν στην αφέλεια του καθενός. Πάντοτε όμως, έπεφτε σύρμα: «αστυνομία» και για λίγο, μέχρι να περάσουν οι αστυνομικοί, όλοι αυτοί οι τύποι έκαναν αγαθοεργίες.

Σαν στέγνωναν από φράγκα οι τζογαδόροι, και δεν είχαν ούτε για ένα σουβλάκι περιωπής από του «Βελή», ξέπεφταν στο μαλλί της γριάς, τι να κάνουν, να πάνε πίσω στο σπίτι με άδειο στομάχι μέρα γιορτινή; Δεν γινόντουσαν αυτά τα πράγματα.

Η εξέλιξη βέβαια, ή άλλως η οσμή του χρήματος, το πανηγύρι το επέκτεινε με ένα σωρό άχρηστα πράγματα πλήν δυό πάγκων βιβλίων, οι γύροι του θανάτου καταργήθηκαν μιάς και σήμερα όλα τα παιδιά έχουν δικά τους μηχανάκια για να κάνουν τις τανζανιές τους, η μόνη σταθερά που συνδέει το παλιό με το καινούργιο, είναι φυσικά το μαλλί της γριάς. Όλος ο παλιός κόσμος εξαφανίστηκε και καλώς εξαφανίστηκε δηλαδή, αλλά να, κάποιες φορές όπως τώρα, η γλυκιά νοσταλγία του παράνομου τζόγου σε κάνει συναισθηματικό, ευάλωτο. Ας είναι, στα πανηγύρια επιτρέπονται ακόμα και καημοί κι αναστεναγμοί.

Μία άλλη σταθερά που συνδέει το πίσω με το τωρινό, είναι το γρήγορο και καθαρό κέρδος, ενίοτε και μαύρο, γιατί όχι; Το μαύρο χρήμα δεν κινεί κι αυτό τη οικονομία; Βέβαια, αν πάμε πίσω στον Λόγο του Χριστού, οι ναοί γκρεμίστηκαν σαν οίκοι εμπορίου, αλλά ποιος καλός χριστιανός νοιάζεται αλήθεια για το τι είπε ή έπραξε ο Χριστός; Ή πάλι, είπε ποτέ ο Χριστός: χτίστε ναούς για να με δοξάζεται και να συλλέγεται χρήμα. Ή μήπως, είπε στους παπάδες να είναι ντυμένοι στον χρυσό και στις πλουμιστές πέρσικες φορεσιές; Αν είπε τέτοια πράγματα ο Χριστός, μάλλον δεν έχω διαβάσει καλά τα ευαγγέλια. Οπότε συγχωρήστε με μέσα στην άγνοια μου.

Μιάς και ξέφυγα όμως ας ξεφύγω λίγο ακόμα. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Θεός όρισε σαν αντιπρόσωπό του στη γη τον Πάπα, τον αρχηγό των καθολικών χριστιανών. Αν το έκανε αυτό ο Θεός, δεν θα διόρισε και τον Πατριάρχη τον δικό μας σαν αντιπρόσωπό του όσον αφορά τους ορθόδοξους χριστιανούς; Το ίδιο δεν θα έκανε και με τον Μωάμεθ; Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων για παράδειγμα, από που είναι διορισμένος; Από τον Θεό; Ο Ρώσος πατριάρχης από που; Πολλά τα ερωτήματα τα αναπάντητα, περισσότερη βέβαια η λειψή μου γνώση περί όλων αυτών και μου δημιουργεί ανασφάλειες. Το θέμα είναι να μην αρχίσει ο Θεός να διορίζει, διότι τότε, οι πολιτικοί τι δουλειά θα κάνουν;

Εσείς αλήθεια, που είστε καλοί χριστιανοί, έχετε διαβάσει τα ευαγγέλια ή ξέρετε γι’ αυτά όσα σας λένε οι ερμηνευτές τους; Αυτή η αβεβαιότητα της γνώσης με τσακίζει!