Δήμαρχος μαινόμενος!

Δήμαρχος μαινόμενος; Ναι, ή μάλλον έτσι έδειχνε στο βίντεο που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έσπασε την κατάληψη ενός σχολείου ο Δήμαρχος και πολύ καλά έκανε!

Θα πικραθούν πολλοί συμπολίτες μας αν πω ότι αυτός ο Δήμαρχος είναι μακράν ο καλύτερος που είχε ποτέ η πόλη μας. Με τα λάθη του; Τις αδυναμίες του; Ε… και; Δεν είναι θεός, δεν στέκεται απαθής και μακριά απ’ όσα συμβαίνουν στην πόλη μας, έχει ενεργό συμμετοχή σε ό,τι τον αφορά σαν δημοτική αρχή. Ναι, πιθανότατα δεν είναι αρεστός μα η δουλειά του είναι άλλη, όχι ν’ αρέσει. Δεν είναι Πατούλης για παράδειγμα κι εύχομαι φυσικά να μη γίνει ποτέ σαν αυτόν, Δήμαρχο θέλουμε και όχι θεατρίνο νάρκισσο.

Αλλά και οι καταληψίες μαθητές από την άλλη, έχουνε τα δίκια τους, έτσι δεν ξεκίνησε την πολυτάραχη πορεία του προς την δόξα ο προηγούμενος πρωθυπουργός μας; Από τις καταλήψεις των σχολείων; Σου λέει ο μαθητής -και δίκιο έχει-, πως θα αναρριχηθώ κι εγώ στα ανώτατα κλιμάκια της κεντρικής πολιτικής σκηνής αν δεν έχω στο βιογραφικό μου μία έστω κατάληψη;

Τα παιδιά γενικότερα, αυτά που ασχολούνται με τα μαθήματά τους, αυτά που διαβάζουν για να προχωρήσουν, δεν νοιάζονται για καταλήψεις, δεν είναι υποχείρια κομμάτων, αλλά τι να κάνουν; Να πάνε στο σχολείο που τελεί υπό κατάληψη και να τα πούμε αντιδραστικά οι «προοδευτικοί» συμμαθητές τους;

Η σούπα της εκπαίδευσης είναι ανάλατη, μα έγινε πολύ χειρότερη από τότε που εκείνο το αλησμόνητο ΠΑΣΟΚ «οραματίστηκε» τους συλλόγους γονέων και, ο κάθε γονιός έχει πλέον λόγο σοβαρό στην εκπαίδευση. Αστεία πράγματα και παγκόσμιες πρωτοτυπίες, μα στην Ελλάδα ζούμε, στη χώρα των άκρων, οπότε, τι αλήθεια τους θέλουμε τους δασκάλους και τους καθηγητές όταν έχουμε τους συλλόγους γονέων;

Από αλλού ξεκίνησα και έφυγα από το θέμα μου. Στο δια ταύτα (που λένε), σοφά έπραξες Δήμαρχε και άνοιξες το σχολείο. Και όπως σε είδα έτσι δυναμικό, αυτόματα έκανα τον συνειρμό: μακάρι με την ίδια ζέση ο Δήμαρχος να γκρεμίσει την κόκκινη Παναγιά. Είπαμε, ο Χριστός τους οίκους του εμπορίου τους γκρέμιζε! Χριστιανοί είμαστε Δήμαρχε, όχι έμποροι!

Φιλάνθρωπος ή φιλόζωος;

Συχνά-πυκνά ακούγονται οι λέξεις «φιλάνθρωπος», «φιλόζωος», τόσο από τα κοινωνικά δίκτυα και άλλο τόσο από τα ΜΜΕ. Και προβάλλονται φωτογραφίες ζώων ή ιστορίες από αυτά, ρεπορτάζ ασχολούνται με φιλανθρωπικά έργα εχόντων ή μη, και όλες αυτές οι αναφορές προκαλούν συγκίνηση. Ειδικότερα στον κάτοικο μιάς μεγαλούπολης που δεν έχει άμεση επαφή με την φύση και την ζωή της ή βρίσκεται μακριά από φιλανθρωπικά έργα.

Φιλάνθρωπος, είναι ο φιλών, ο αγαπών τους ανθρώπους, ο αισθανόμενος αγάπη για τον πλησίον, ο αλτρουιστής, ο πράος, ο αγαθός, ο ήπιος, ο ευπροσήγορος, ο ελεήμων, ο φιλεύσπλαχνος, ο αγαθοεργός, ο μεγάλος φιλάνθρωπος Ροκφέλλερ! Ο Πλάτωνας φιλάνθρωπο ονομάζει τον θεό (επί των θεών, ο αγαπών τους ανθρώπους), η χριστιανική διδασκαλία για τον Χριστό (ώς μόνος και φιλάνθρωπος). Ο Ξενοφώντας στα «Οικονομικά» του, λέει «η γεωργία αυτώ φιλάνθρωπος έστι και πραεία τέχνη[1]».

Ζωόφιλος, είναι ο λίαν αγαπών και προστατεύων τα ζώα. Η ιδιότητα του ζωόφιλου, η υπερβολική αγάπη προς τα ζώα. Στην απέναντι πλευρά υπάρχει η ζωοφοβία, που είναι ψυχοπάθεια του ανθρώπου, ο αδικαιολόγητος φόβος του από την απλή και μόνο θέα ωρισμένων ζώων.  Κύων φιλάνθρωπος (λέει ο Ξενοφών στα «Κυνικά» του), πώλος[2] πράος τε και χειροήθης και φιλάνθρωπος (αναφέρει ο Ιπποκράτης).

Τόσο η φιλανθρωπία και άλλο τόσο η ζωοφιλία, δεν θα υπήρχαν σαν όροι αν ο άνθρωπος ήταν ικανός να ζει αρμονικά με ανθρώπους και ζώα. Αυτές οι δυό έννοιες, φανερώνουν ανθρώπινη δυσαρμονία και περιβάλλονται από καλυμμένη υποκρισία. Πως δηλαδή ο άνθρωπος είναι φιλάνθρωπος; Ή πως είναι φιλόζωος; Ακριβώς επειδή έχει χάσει ή δεν έχει μέσα του αγάπη παρά μόνο ιδιοτέλεια. Αυτός είναι ο κανόνας, στις εξαιρέσεις όμως υπάρχουν άνθρωποι που είναι πραγματικά άνθρωποι (και δεν έχουν ανάγκη τον τίτλο του φιλάνθρωπου) ή πάλι ζούν αρμονικά με τα ζώα, τα περιθάλπουν, τα φροντίζουν, τους παρέχουν στέγη και τροφή, φάρμακα και καθαριότητα.

Οι πραγματικοί άνθρωποι (έκ των πραγμάτων φιλάνθρωποι) ή οι φιλόζωοι (ζώντας αρμονικά με το περιβάλλον τους), δεν έχουν ανάγκη τέτοιους τίτλους, όχι μόνο δεν τους επιδιώκουν αλλά θέλουν να περνάνε απαρατήρητοι. Δεν τους γοητεύει όλη αυτή η επίπλαστη τυμπανοκρουσία. Αθόρυβα, φροντίζουν αδύναμους ανθρώπους ή ζώα, δεν κοινωνούν τις πράξεις τους, διότι δεν έχουν ιδιοτέλεια μέσα τους, είναι αγνοί.

Είναι η εκκλησία φιλάνθρωπος; Ασφαλώς και δεν είναι. Διατυμπανίζουν απλοί ιερείς ή ανώτεροι κληρικοί πως η εκκλησία φροντίζει το ποίμνιό της, ταΐζει και ντύνει φτωχούς, αλλά ψεύδεται, από τη φύση της η εκκλησία, υλιστική γάρ, απλά διαχειρίζεται πόρους που ανήκουν στην κοινωνία, σε μεμονωμένα άτομα ή σε ομάδες ανθρώπων. Δεν ανοίγει τα σεντούκια της για να προσφέρει στην παθούσα κοινωνία, απαιτεί όμως, ζητιανεύει πόρους για να τους διαχειριστεί προς όφελός της και μόνο. Ναι, είναι άκρως υποκριτική η στάση της εκκλησίας.

Το κράτος είναι φιλάνθρωπο; Όχι βέβαια, κι αυτό, όπως και η εκκλησία, διαχειρίζεται πόρους, αλλά κι αυτό όπως και η εκκλησία, βαπτίζει ως προσφορά την φιλοκαρδία μιάς μερίδας της κοινωνίας. Το κράτος, από τη φύση του κι αυτό σκληρά υλιστικό, ποτέ δεν χαρίζει, και όταν το κάνει είναι επειδή έχει πάρει ή προσδοκά πως θα πάρει.

Ένας ζωολογικός κήπος, είναι από τη φύση του ζωοφιλικός; Όχι βέβαια, πως μπορεί κάποιος που φυλακίζει ζώα (προτάσσοντας την αγάπη του γι’ αυτά) και τα επιδεικνύει στο «ζωοφιλικό κοινό» αντί χρηματικού αντιτίμου να ισχυρίζεται πως αγαπά τα ζώα; Είναι ντροπή για τον πολιτισμό μας η ύπαρξη ζωολογικών κήπων, είναι ασέβεια προς τα ζώα, είναι καθαρά εγκληματική πράξη η αναφορά και μόνο «ζωολογικού κήπου».

Ο κυνηγός είναι ζωόφιλος; Εδώ γελάει κανείς. Όταν εγκαταλείπει τα σκυλιά του στο βουνό επειδή δεν είναι καλά στο κυνήγι, εγκληματίας δεν είναι;

Ο ποιμένας είναι ζωόφιλος; Όταν αφήνει κι αυτός στο έλεος του θεού τσοπανόσκυλα με το πρόσχημα ότι δεν αποδίδουν όπως πρέπει, τι είναι; Καλός άνθρωπος;

Άραγε, έχει ανάγκη ο άνθρωπος να είναι φίλος του ανθρώπου; Αυτό από μόνο του δεν είναι παράλογο; Ψεύτικο; Υποκριτικό;

Κι όμως, έξω από την γοητεία της φιλανθρωπίας και ζωοφιλίας, υπάρχουν άνθρωποι αθόρυβοι, απαρατήρητοι, ανιδιοτελείς, και περιθάλπουν, φροντίζουν έναν Άγγελο, μία Άννα, μία Κατερίνα, έναν Γιώργο, η θέση και η στάση τους απέναντι στους έχοντες πραγματική ανάγκη, γίνεται η δική τους αποστολή. ή πάλι με τον ίδιο ζήλο μαζεύουν από τον δρόμο μία Νταίζη, μία Λούλου, έναν Όττο, έναν Μάρξ, τα πηγαίνουν στον κτηνίατρο, τους παρέχουν κάθε άνεση. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κραυγάζουν, είναι σχεδόν αόρατοι, πράττουν, προσφέρουν, μη προσμένοντας κάποιο αντάλλαγμα. Είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, μέλη του μικρόκοσμου ή του μακρόκοσμου μας, αφανείς και γνήσιοι. Σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους.

Όταν ακούγονται από τα δίκτυα ή από τα Μέσα, οι λέξεις φιλόζωος και φιλάνθρωπος, ας κρατάμε αποστάσεις, διότι πρόκειται γι’ ανθρώπους βουτηγμένους μέσα στην πλάνη της γοητείας και της υποκρισίας.

Η ανεπτυγμένη ζωοφιλία της εποχής μας, καλύπτει άραγε και συναισθηματικά κενά; Ναι, ακούστηκε να λέει ένας κάτοχος σκύλου που τον μάζεψε από τον δρόμο διαλυμένο από την πείνα και την δίψα. Αυτό όμως δεν είναι κανόνας, ούτε εξαίρεση είναι, απλά συμβαίνει και αυτό.  

Αυτός ο άνθρωπος που δολοφονεί ζώα φολιάζοντάς τα, τι είναι; Ζωάνθρωπος η σεβαστό μέλος της κοινωνίας εφόσον η Πολιτεία του έχει δώσει και πολιτικά δικαιώματα;

Το κράτος που ασκεί βία σε αστέγους ξέρουμε τι πράττει; Ξέρουμε-ξέρουμε, ασκεί πολιτική! Έχει ο άστεγος ανάγκη τον φιλάνθρωπο ή ένα κράτος διαφορετικό, με ανθρώπινο χαρακτήρα;

Στην γκρίζα πόλη μας, φιλοξενήθηκαν τον καιρό των πυρκαγιών στο λατομείο της πάλαι ποτέ ΛΑΤΟ αρκετά αδέσποτα σκυλιά αναζητώντας ανθρώπους, όχι φιλάνθρωπους ή ζωόφιλους αλλά ανθρώπους, να τα πάρουν και να τα καταστήσουν οικόσιτα ζώα, μέλη των οικογενειών τους. Ο σκοπός μάλλον επετεύχθη και όλα θα ήσαν τέλεια αν απουσίαζε η έπαρση από κάποιους οργανωτές. Ας το δουν αν θέλουν, δεν αξίζουν «μπράβο» ή «πόσο σπουδαίοι ήσαν», διότι αυτές πάλι οι λέξεις «μπράβο και σπουδαίος» φανερώνουν ιδιοτέλεια.

Όταν ακούω τις λέξεις φιλάνθρωπος και φιλόζωος, τραβιέμαι μακριά, δεν θέλω να έχω πάρε δώσε με ανθρώπους μειονεκτικούς που με πρόσημο τις δυό αυτές πλαστές λέξεις κρύβουν επιμελώς την υποκρισία τους.

Κλείνοντας το παρόν άρθρο, σε σένα απευθύνομαι δήθεν φιλόζωε, που, όταν βγάζεις τον σκύλο σου βόλτα, ξεχνάς σκόπιμα να σκύψεις να μαζέψεις τα περιττώματά του. Το ξέρω, είσαι η μειοψηφία, αλλά οι μειοψηφίες σαν ελόγου σου έχετε και πολιτικά δικαιώματα, πάτε στην εκκλησία του δόγματός σας και σεληνιάζεστε από την πολύ «Αγάπη» που κυκλοφορεί εκεί μέσα.

Κι εσύ αμετανόητε κομμουνιστή, δεν γίνεται να αλλάζεις το όνομα του σκύλου σου από Μάξ σε Μάρξ! Σεβάσου σε παρακαλώ το λυκόσκυλό σου που βιώνει ούτως ή άλλως την πηγαία, την γνήσια αγάπη σου προς αυτό αλλά και προς τ’ άλλα ζώα.

Επειδή όμως μιλάμε για ζώα, ας ακούσουμε ένα τεράστιο ποιητικό άσμα του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι.

 

 

 

---

[1] Προφανώς επειδή η γεωργία ταΐζει τον κόσμο.

[2] Ο ίππος, εδώ ο φίλος του ίππου.

Από την καλύβα ψηλά στο βουνό στην γκρίζα πόλη ...

Δυόμιση μήνες περίπου έλειψα από την γκρίζα πόλη μας. Στο διάστημα αυτό, με φιλοξένησε η καλύβα μου ψηλά στο βουνό με το καλό αγνάντι της. Ολημερίς την κύκλωνε η δύναμη του φωτοδότη θεού και σαν νύχτωνε την αγκάλιαζε με θέρμη ο έναστρος ουρανός. Και τη νύχτα φώς απ’ τα χιλιάδες αστέρια του γαλαξία μας. Κεί πάνω, στην ερημία των 1000 και κάτι μέτρων, ο πολιτισμός δεν φτάνει, το κινητό τηλέφωνο είναι νεκρό, το ίντερνετ ανύπαρκτο φυσικά, δεν υπάρχουν δημοτικά τέλη, δεν υπάρχουν μετρήσεις της ΔΕΔΗΕ, δεν υπάρχει οχλαγωγή, δεν υπάρχουν συγκρούσεις που τις γεννούν από τη λοξή φύση τους η θρησκεία και η πολιτική. Τότε, τι στ’ αλήθεια υπάρχει κεί πάνω;

Ζωή, ναι, αυτή υπάρχει σε όλο της το μεγαλείο. Όταν νιώθεις ή βλέπεις κοντά σου αλεπούδες, τσακάλια, λύκους, αγριογούρουνα, φίδια, κι ένα σωρό ακόμα ζούδια της φύσης, καταλαβαίνεις εύκολα πως το πιο επικίνδυνο ζώο που υπάρχει στον πλανήτη είναι ο άνθρωπος. Ευτυχώς, στην απόλυτη ερημία της καλύβας ψηλά στο βουνό, και σε μεγάλη ακτίνα απ’ αυτήν, δεν υπάρχει ίχνος ανθρώπου, έτσι, η φύση μένει καθαρή από σκουπίδια και από κραυγές.

Δυόμιση μήνες έζησα σαν ερημίτης, μα τι παράξενο, ποτέ μου δεν ένιωσα μοναξιά, στην μοναχικότητα της καλύβας είχα καλή παρέα πάντοτε. Πρώτα την καλή μου διάθεση, μετά το νεράκι που έτρεχε κεί κοντά, τον καθαρό μου αέρα είχα, την αγνότητα των ανέμων που μερικές φορές κτυπούσαν με δύναμη την καλύβα, μα μιά δύναμη κι αυτή διαφορετική, δίχως ίχνος βίας πάνω της. Δεν ξέρω πως τα συνταιριάζει τα πράγματα η φύση κι όλα μέσα της διέπονται από αρμονία. Μα η απίστευτη μαγεία άρχιζε σαν έβγαιναν βόλτα τα πρώτα αστέρια, μετά, σαν γιόμιζε ο ουρανός απ’ αυτά, έτσι δα, το χέρι άπλωνα και τα έπιανα, τα περιεργαζόμουν, εισχωρούσα στα διαστήματά τους κι έφερνα βόλτες στον γαλαξία μας. Πόσο κοντά αλήθεια είναι όλα; Κι εμείς τρέχουμε με ιλιγγιώδεις ταχύτητες να πάμε μονάχα σε ένα ή άντε σε δύο απ’ αυτά; Εδώ, άς γίνω μαρτυριάρης, ο καλύτερος και ο πιο σύντομος τρόπος για να δεις από κοντά ένα αστέρι της γειτονιάς μας, όσο μακριά κι αν βρίσκεται αυτό, όσα τέλος πάντων έτη φωτός απέχει από την γη, είναι ένας και μοναδικός, δεν πάς εσύ εκεί, κάνεις κάτι απλό, έρχεται αυτό κοντά σου. Πως, με τι τρόπο; Είπαμε, να γίνω μαρτυριάρης αλλά όχι και ρουφιάνος του σύμπαντος.

Έπειτα από απουσία δυό μηνών, σαν μπήκα στην πόλη από την βόρεια πύλη της, ταράχτηκα, κρύος ιδρώτας μ’ έλουσε μιάς και πουθενά δεν αντίκρυσα στην περασιά μου ίχνος εργοταξίου. Μα καλά, σκέφτηκα, πριν να φύγω δεν θ’ άρχιζαν τα έργα του ΜΕΤΡΟ ή μήπως άλλα είχα καταλάβει; Έφτασα γρήγορα στα Περβόλια, μπήκα στο σπίτι κι άναψα το φως. Δεύτερη ταραχή, φως είναι αυτό ή ανακριτική λάμπα; Έτσι σκέφτηκα και γρήγορα βγήκα στην βεράντα να μυρίσω μολυσμένο αέρα να έρθω πάλι στα ίσα μου σιγά-σιγά.

Το επόμενο απόγευμα, μιάς και μου είχε λείψει τόσο καιρό ο καλός καφές, τράβηξα τον ανήφορο της Χρήστου Λαδά για τον εσπρέσο του  Gallo, εκεί, όλο και κάποιο κομμούνι θα ‘βλεπα για να συνεχιστεί η ταραχή μου …

Οι αναλυτές γκρεμίζουν - τα χελιδόνια κτίζουν...

Είπα να φύγω για ένα-δυό μήνες από την αμαρτωλή πόλη -κάποτε και αρματωλή, όταν ο Λάμπρος Βέϊκος λιάνιζε τούρκους με γαλβανιζέ σπαθιά-, να φύγω μπάς και ησυχάσω από την επανάσταση που με κυκλώνει σε κάθε μου βήμα. Στην πόλη μας, αν καθίσεις να μετρήσεις πόσοι συμπολίτες μας είναι αριστεροί, θα τρομάξεις, μπορώ να πω χωρίς φόβο πως αποτελούν την πλειοψηφία σε πολύ μεγάλα μεγέθη. Καλά, ίσως αναρωτηθεί κάποιος αφελής, και τότε πως η πόλη αυτή έχει δεξιό Δήμαρχο; Μα η απάντηση είναι πολύ απλή, διότι όλοι οι αριστεροί ψηφίζουν δεξιό Δήμαρχο για ν’ αγανακτούν στη συνέχεια μαζί του και να βρίσκονται σε κουβέντες. Κάπως την ονομάζει η επιστήμη της ψυχιατρικής τούτη την τάση αλλά μου διαφεύγει, συμπαθάτε με.

Διασκορπισμένοι οι αγανακτισμένοι σε διάφορα στέκια ή και σε πλατείες, φωνασκούν, απειλούν, αναλύουν, μιλάνε ελεύθερα και κανείς φυσικά δεν ακούει κανέναν, ο καθένας ακούει μόνο τον νάρκισσο εαυτό του, του φτάνει και του περισσεύει η δική του γνώμη, τι να τις κάνει τις άλλες; Στο ίντερνετ οι γηραιοί αριστερόστροφοι έχουν για πρόεδρό έναν νεότερό τους που παλεύει πράγματι να κρατήσει τη ρότα της κουβέντας σε ανεκτά επίπεδα. Στην πλατεία της Πηγής, άλλη ομάδα, πιο σοφιστικέ τάχα μου, κάνει οικονομικές αναλύσεις. Από τότε που έκλεισε το Papagalino (επί της Βέϊκου), εκεί δηλαδή που στέναζε η Wall Street του Γαλατσίου, οι επιζώντες επενδυτές και αναλυτές, βρίσκουν παρηγοριά δίπλα στην ξερή πηγή του Μοστρού, αναπολώντας παλιά μεγαλεία.

Έτερη ομάδα συγκεντρώνεται στο 48, αυτή δε απαρτίζεται από το συντηρητικό στοιχείο της πόλης. Τα λιγοστά μέλη της όμως δεν αναλύουν, είναι κοντά στην εξουσία, πιότερο σχεδιάζουν, γράφουν ενίοτε και κάποιον ξύλινο λόγο, αλλά μέχρι εκεί, δεν έχουν την φαντασία των αριστερόστροφων του ίντερνετ. Τι καινούργιο να μάθει κανείς άραγε από συντηρητικούς σχεδιαστές;

Τα νέα, συγκλονιστικά μερικές φορές μάλιστα, λέγονται στο Gallo, στο καλύτερο καφέ της πόλης (μακράν καλύτερο). Όσο απολαμβάνουν τον καφέ τους επικρατεί ησυχία, μετά όμως την ζημιά την αρχίζει ένας φίλα προσκείμενος στον κομμουνισμό κάνοντας την κριτική του. Κριτική σκληρή, ανελέητη, δίκαιη, όπως αρμόζει άλλωστε σε έναν έν δυνάμει τέλειο άνθρωπο. Τον έν δυνάμει κομμουνιστή πλαισιώνουν φοβισμένοι (μερικές φορές) ένας δημοσιογράφος, ένας καθηγητής και ένας άλλος. Αργά κυλά ο χρόνος μέχρι να βγάλει τον βαθύ αναστεναγμό του ο έχων τις αντιρρήσεις του, και ακούει η πλατεία Κύπρου κάθε τόσο «άχ βρε Γιώργαρε».

Είπα να φύγω ένα-δυό μήνες, να πάω ψηλά στο βουνό να ηρεμήσω από την ανάλυση και τη σύγκρουση, τη βία που έχει μέσα του κάθε πολιτικός λόγος. Έφτασα χαρούμενος στην καλύβα ψηλά στο βουνό και το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα, ήταν η χελιδονοφωλιά. Τα άτιμα τα χελιδόνια, καλά έκαναν και την έκτισαν με τρόπο περίτεχνο, χάθηκε μετά να σκουπίσουν τον τοίχο που λέρωσαν;

Ας ακούσω όμως ένα βουκολικό άσμα από τα μέρη μου μπάς και ηρεμήσω από τα συμβάντα της ζωής……

Καψούρες...

Το ραδιόφωνο -που δεν γνωρίζω τον σταθμό που ακούω- έχει πιάσει τα ρεμπέτικα. Πριν άκουγα τον Πρόδρομο Τσαουσάκη με το μπεγλέρι του (με τις 16 χάντρες του) πιο πριν «τούτοι οι μπάτσοι πού ‘ ρθαν τώρα», του Μπάτη νομίζω, μόλις τώρα άδει ο Ανέστης Δελιάς κι η παρέα του Πειραιά, αργότερα ποιος ξέρει τι θ’ ακούσω. Είναι ιεροσυλία νομίζω, ν’ ακούς τέτοια άσματα και άλλη στιγμή ν’ ακούς το κλάμα από τα σκυλοτράγουδα. Όσο και να κλαίνε όμως τα καψουροτράγουδα, τον πόνο του Καζαντζίδη δεν τον φτάνουν. Γιατί; Διότι τότε η μισή Ελλάδα ήτανε στις φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου, σκυφτή, μέσα στις καπνισμένες στοές και βίωνε την «αγία μετανάστευση» του άθλιου πολιτικού Κανελλόπουλου, που αργότερα έγινε κι αυτός ευπατρίδης. Για λόγους που αγνοώ, όλοι οι ελεεινοί πολιτικοί, όταν γεράσουν αποκτούν τίτλους που δεν τους αξίζουν, έτσι έγινε εθνάρχης ο Καραμανλής, κάπως έτσι παλιότερα κι ο Βενιζέλος, έτσι θα γίνουν αύριο και οι σημερινές πολιτικές μετριότητες, για τον Ανδρέα δε μιλάμε, ήταν ένας Όλυμπος μονάχος του! Μετά φάνηκαν κάτι βουτυρόπαιδα τύπου Alexis and Koulis – Phofi and Koutsoubas. Κουβέντα να γίνεται και να πάλλονται τα συναισθήματα.

Στην πολύβουη όμως πόλη μας, τα συναισθήματα φουντώνουν σαν ακούγεται το όνομα του Δημάρχου μας. Συναισθήματα φίλια και εχθρικά, υψώνονται και λαμβάνει καθημερινά τροφή ο Δήμαρχος μας, τροφή που τον συντηρεί και τον έχει στη πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Μέγιστη φυσικά συμβολή στο αλισβερίσι αυτό έχουν τα κοινωνικά μέσα. Κέφι να έχει κάποιος και περνά καλά μαθαίνοντας την πολιτική ζωή της πόλης μας. Παράλληλα με τα κοινωνικά μέσα, ρόλο σημαντικό παίζουν οι λειχοπίνακες, οι αιώνιοι αυτοί τσανακογλείφτες που τρώνε από τα αποφάγια της εκάστοτε εξουσίας. Από αδυναμία δεμένη στο άρμα της εξουσίας τούτη η ράτσα των λειχοπινάκων, συμβάλει στο καλό όνομα που έχει αποκτήσει ο Δήμαρχος μας. Πέρα όμως από λειχοπίνακες και κάθε καρυδιάς καρύδι, αληθές είναι ότι, ο Δήμαρχος αυτός, είναι ο καλύτερος που είχε ποτέ η πόλη μας. Πολύ μακράν εννοείται και από την δυναστεία Παπαδιονυσίου, τότε που ο σοσιαλισμός έψαχνε εναγωνίως τον τρίτο δρόμο αλλά τον έχασε, μπερδεύτηκε, πήρε τον κατήφορο και χάθηκε δια παντός, ευτυχώς δηλαδή.

Μπορεί να είναι μακράν ο καλύτερος Δήμαρχος που συνάντησε ποτέ η πόλη μας, αλλά και αυτός έχει αδυναμίες και θα κάνει και τις τανζανιές του, όπως το στήσιμο της κόκκινης Παναγιάς στο καταπράσινο ντεκόρ του Άλσους Βέϊκου. Δένει αλήθεια το κόκκινο με το πράσινο; Γιατί όχι; Εδώ έδεσε το βρώμικο ’89 ο φιλελευθερισμός με τον κομμουνισμό και την μαϊμού αριστερά (τους αναθεώρες) και συγκινήθηκε το πανελλήνιο. Η κόκκινη Παναγιά, δεν ξέρω αν συγκινεί τα χρηστά πλήθη της πόλης μας, αλλά όταν νομιμοποιηθεί (θα γίνει κάποτε κι αυτό) θα ξεχαστεί η τανζανιά του Δημάρχου μας και θα παραμείνει η συγκίνηση ώς η μόνη σταθερά.

Τώρα ακούω τον «Θερμαστή» του Μπάτη. Ώρα να βγώ έξω να πάρω καθαρό αέρα. Όχι άλλο κάρβουνο!

Οι αναλύσεις στο Καφέ Galo...

Μία εβδομάδα μακριά από την χαρούμενη πόλη μας, απομονωμένος με μια σκηνή δίπλα στη θάλασσα, με τους ήχους της να συμπληρώνουν την αρμονία της Φύσης, σαν τους μοναχούς κι εγώ -ένα πράγμα- θέλησα ν’ αγιάσω. Αλλά ευτυχώς, οι πειρασμοί δεν με άφησαν ν’ αγιάσω, με κύλησαν στη λάσπη της αμαρτίας και πέρασα καταπληκτικά. Σαν επέστρεψα πίσω στα «εγκόσμια», σκέφτηκα να βρω έναν «πνευματικό», να του εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου, να μου δώσει χρήσιμες συμβουλές για το πως θα πρέπει να πορεύομαι στη ζωή μου. Αλλά και πάλι -ευτυχώς-, δεν βρήκα. Οι «πνευματικοί» είναι κλεισμένοι από το πλήθος των ανθρώπων -δουλειά με το τσουβάλι δηλαδή-, και που να προλάβουν να καθοδηγήσουν έναν ακόμα ασθενή, έναν πνευματικά ανάπηρο συνάνθρωπό τους. Απελπίστηκα, σκέφτηκα να βρώ έναν καλό ψυχολόγο, αλλά κι εκεί τα ίδια. Τοίχος απροσπέλαστος, και οι ψυχολόγοι κλεισμένοι είναι -κι αυτοί δουλειά με το τσουβάλι-, τόση αρρώστια που κυκλοφορεί που να προλάβουν να την θεραπεύσουν;

Μη έχοντας καθοδήγηση στη τρανή ζωή μου, πήρα τους γνώριμους δρόμους της πόλης, αφουγκράστηκα την εμπειρία τους, χάρηκα την καθαρότητά τους, γεύτηκα τους καφέδες από τα Καφέ που φράζουν τα πεζοδρόμια τους, ένιωσα την αγωνία τους καθώς γεμίζει τον αιθέρα με τ’ ανθρώπινα. Μιας όμως και μίλησα για καφέ, τον καλύτερο καφέ της πόλης δεν τον έχουν τα κεντρικά και φημισμένα Καφέ αλλά ένα περιφερειακό. Μερικές φορές, όταν οι πεζοπορίες μου το επιτρέπουν, κάθομαι στο Καφέ της πλατείας Κύπρου, στο Galo. Πράγματι, το μαγαζί αυτό έχει τον καλύτερο καφέ στη πόλη. Αλλά στο Galo, συμβαίνει και κάτι άλλο όπως έχω παρατηρήσει όσες φορές βρέθηκα εκεί να ξαποστάσω και ν’ απολαύσω τον καφέ μου, έχει πολιτικές αναλύσεις.

Κεντρικός αναλυτής φαίνεται να είναι ένας καλός συμπολίτης μας, αλλά έχει ένα ελάττωμα, νομίζει πως είναι κομμουνιστής! Όσες φορές έτυχε και κάθισα να πιώ καφέ και άθελά μου έγινα ωτακουστής των αναλύσεων του, άκουγα τη φράση: «εγώ είμαι κομμουνιστής». Καθώς αιωρούνταν στον αέρα οι λέξεις από την επαναλαμβανόμενη αυτή φράση, οι ομοτράπεζοί του σώπαιναν. Φοβισμένοι; Μήπως η επανάσταση ήταν στην αυλή τους και δεν το είχαν καταλάβει; Αλλά, μερικές φορές ο «κομμουνιστής» ξεχνιόταν και φώναζε: «ά ρε Γιώργαρε». Στο άκουσμα αυτό πάλι, ο νούς των ομοτράπεζων έτρεχε στην άλλη «επανάσταση» των πειναλέων στρατιωτικών. Καθώς έδειχναν τα πράγματα κάθε φορά που τύχαινε να γίνω μάρτυρας των αναλύσεων του συμπολίτη μας που ήταν «κομμουνιστής», στο κεφάλι του μέσα είχε ένα μεγάλο πλεκτό και κάθε φορά που πήγαινε να το ξεμπλέξει έπεφτε από την μία επανάσταση στην άλλη.

Ομολογουμένως, η ώρα του καφέ στο Galo, περνά ευχάριστα, και αν έχεις κέφι, ρουφάς γνώση σαν το φίδι καθώς μυρίζει το φρέσκο γάλα. Πολλά μαθαίνεις από τον συμπολίτη μας που ομολογώ με έχει εντυπωσιάσει, διότι γνωρίζει με ακρίβεια ό,τι κινείται στη πόλη μας φανερά ή κρυφά. Όπως δε έχω καταλάβει, συμμετέχει έκ του μακρόθεν και στις μαζώξεις της αριστεράς που λαμβάνουν χώρα κάθε Σάββατο μεσημέρι στο ιντερνέτ Καφέ. Εκεί όμως δεν συμμετέχει με αναλύσεις, εκεί υπάρχουν αναλυτές ικανότεροι.

Οι ομοτράπεζοι του «κομμουνιστή» συμπολίτη μας, όπως έχω αντιληφθεί, είναι ένας καθηγητής φυσικός, ένας άλλος μάλλον συγγραφέας και κάποιες φορές και ένας δημοσιογράφος. Ο τελευταίος -ο δημοσιογράφος-, τολμά μερικές φορές να διορθώσει τις αναλύσεις του συμπολίτη μας, αλλά η οργή που δέχεται είναι ανελέητη!

Ά ρε Γιώργαρε! 

Ντεϊσμός και Ύβρις ...

Κάπου διάβασα πρόσφατα, ότι, είναι αδύνατο, δεν γίνεται, να πιστεύεις στο Θεό αλλά να μην πιστεύεις σε καμμία θρησκεία. Μάλιστα, όσοι σκέφτονται κατά τον απαράδεκτο αυτό τρόπο λέγονται ντεϊτιστές. Ο Ντεϊσμός δηλαδή είναι ένας πλαστός όρος που πιστεύει σε θεό έξω από κάθε θρησκεία. Και σαν «ισμός» πλέον, αφήνεται στους αναλυτές των πάντων που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Πάντως, οι λέξεις «δεν γίνεται», «αδύνατο» είναι λέξεις άγνωστες στην Δημιουργία, που ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει και όπως καταλαβαίνει. Όλοι όμως οι αναλυτές έχουν μία κοινή συνισταμένη, αναλύουν μέσα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, συνεπώς, έχουν περιορισμένο τρόπο σκέψης και κατ’ επέκταση και ανάλυσης.

Κατά τον ίδιο τρόπο, αν στέκεσαι έξω από κόμματα και ιδεολογίες, είσαι όχι μόνο δακτυλοδεικτούμενος αλλά και τσιράκι της εκάστοτε εξουσίας. Πάση θυσία, για τους «ιδεολόγους» και τους οπαδούς των κομμάτων, πρέπει να ανήκεις κάπου. Αυτό το «πρέπει» είναι κανόνας για την κοινωνία, την κοινή γνώμη, την αγελαία μάζα δηλαδή των ανθρώπων που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα πέρα από την περιορισμένη πολιτική και θρησκευτική σκέψη τους.

Στην εποχή μας, επειδή έχει καταργηθεί η ιερά εξέταση και η πυρά, οι κρεμάλες της πίστης και τα μαστιγώματα του δήμιου, υπάρχουν πιο εκλεπτυσμένοι τρόποι για να δείξει η «κοινωνία» τη δύναμή της, σε βάζει στο περιθώριο, σε θεωρεί άσωτο υιό, σε καταγγέλλει. Πάση θυσία λοιπόν, πρέπει να συγκρούεσαι για τις θρησκείες και τις ιδεολογίες, για πράγματα ψεύτικα δηλαδή εφόσον είναι και τα δύο ανθρώπινα δημιουργήματα και όχι προερχόμενα από μία ας την πούμε ανώτερη δύναμη.

Αν πάρεις τις θρησκείες, η μία θέλει να καβαλήσει την άλλη στο όνομα του Θεού! Λές και ο Θεός, αν υπάρχει, είπε, πρόσταξε τις μάζες, να χτίζουν ναούς στο όνομά του, να συναθροίζονται σε αυτούς και να τον ανταμώνουν, ή ακόμα να πολεμούν για χάρη του. Αστεία πράγματα, αλλά με αυτά τα αστεία προχωρά ο σύγχρονος άνθρωπος, διαρκώς φοβισμένος, αναζητώντας την ασφάλεια μέσα από ομάδες, κόμματα, θρησκείες, αδυνατώντας ν’ αντιληφθεί πως όλα αυτά τον κρατάνε δέσμιο, δεν τον ελευθερώνουν. Από τη φύση τους, η θρησκεία (η όποια) και η πολιτική, δεν απελευθερώνουν παρά μόνο σκλαβώνουν.

Και στις δυό εξουσίες -πολιτική και θρησκευτική-, υπάρχουν και οι φιγούρες εκείνες που δοξάστηκαν ή άγιασαν. Όσο πιο πολύ αίμα χύνεις, όσους περισσότερους ανθρώπους σφάζεις, τόσο πιο σπουδαίους γίνεσαι, πιο μεγάλος. Μέγας Αλέξανδρος, Μέγας Κωνσταντίνος, Καίσαρας, Καρλομάγνος, είναι μερικά κλασικά δείγματα ανδρών επιφανών, ιερά ονόματα, θεμελιωτές ενός κόσμου κυριολεκτικά πνιγμένου στο αίμα. Εδώ άγιασε ακόμα και ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ που σε τρείς πατριαρχικές θητείες αφόρισε τρείς φορές τους Έλληνες που χάλαγαν τη μόστρα του Σουλτάνου. Στο τέλος, κατέβηκε το άγιο πνεύμα και είπε στους δεσποτάδες να τον αγιάσουν. Πόση ύβρις! Κατέβηκε το άγιο πνεύμα στους υλιστές και αυτοί έπραξαν τα δέοντα.

Είναι αλήθεια, ο κόσμος, ο αγνός και άδολος κόσμος, δεν μπορεί να ζήσει δίχως τα παραμύθια που του σερβίρουν. Και αν δεν έχει παραμύθια, φτιάχνει και μόνος τους, με αυτά πορεύεται. Αλήθεια βέβαια είναι, ότι δεν υπάρχει Αλήθεια.