Πίκρα … στην πόλη μας και όχι μόνο!

Πίκρα … στην πόλη μας και όχι μόνο!

 

«Έχω ένα μεγάλο μειονέκτημα, λέω πάντα την αλήθεια», είναι η τυποποιημένη φράση των μικρών πολιτικών - που είναι μάλιστα η μεγάλη πλειοψηφία αυτών στην πολιτική μας ζωή. Κι εγώ έχω ένα μεγάλο χάρισμα, να μην ντρέπομαι να λέω «δεν ξέρω» σε κάτι που πραγματικά δεν ξέρω. Οι πολιτικοί ψάχνουν για ψήφους, η αφεντιά μου ψάχνει να βρει την λογική του εκλογικού αποτελέσματος που τάραξε τον βίο 200 χρόνων του Ελληνικού κράτους. Διακόσια χρόνια εκλογικών αναμετρήσεων τέτοια πίκρα και σε τόσο βάθος δεν έζησαν ποτέ ξανά οπαδοί ενός κόμματος, που ειρήσθω έν παρόδω, έσκισε μνημόνια, έφτυσε τη βούληση του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, διέλυσε τους μικρομεσαίους με την υπερφορολόγηση, ξεπούλησε μπίρ-παρά τα αεροδρόμια, έκανε την συμφωνία ντροπής για τα εθνικά συμφέροντα στις Πρέσπες, διέλυσε ό,τι απέμεινε από τις συντάξεις, έκλεισε τις τράπεζες που ούτε στην κατοχή δεν είχαν κλείσει, και άπειρα ακόμα κόλπα στο όνομα δήθεν του: «πρώτη φορά αριστερά» ενώ θα έπρεπε να έλεγαν: «είμαστε η δεξιά της δεξιάς συντήρησης φορώντας τη μάσκα του αριστερού».

Επειδή -το ομολογώ-, δεν κατέχω πολλά πράγματα από πολιτική ανάλυση και μόνος μου δεν μπορώ να φτάσω σε κάποια λογικά συμπεράσματα, έκανα μία κίνηση μάτ, Επισκέφτηκα την έδρα του Κονκλάβιου για τον πικρό καφέ αφενός και αφετέρου να μάθω πράγματα, να χωθώ μέσα στη γνώση της πολιτικής ανάλυσης που την παίζουν σαν τις ζαριές στο μπαρμπούτι, οι συμμετέχοντες σε αυτό.

Βέβαια, το Σάββατο, παραμονή των εκλογών, πάλι μία απρέπεια πήρε σάρκα και οστά στην έδρα του Κονκλάβιου, την φορά αυτή από έναν αριβίστα δεξιούλη που δεν ήξερε τι έλεγε και τι έκανε έχοντας απέναντί του έναν δηλωμένο συριζαίο αλλά τίμιο και καθαρό άνθρωπο και μάλιστα πολύ χαμηλών τόνων. Τώρα, μετά τις εκλογές και την πανωλεθρία του τάχα μου αριστερού Σύριζα, κάθισα απολαυστικά στην τριζάτη από την χρήση δεκαετιών πολυθρόνα, παράγγειλα τον πικρό καφέ μου κι αφουγκράστηκα την μεσημεριάτικη ανάλυση. Τα Σαββατιάτικα πάθη ευτυχώς είχαν καταλαγιάσει κι έτσι η γνώμη των άλλων, των αναλυτών, έγινε γνώση δική μου. Ό,τι κι αν έλεγαν το πίστευα, όταν ακούς από σοφούς ανθρώπους πράγματα, τα κρατάς στο μυαλό σου σαν πολύτιμη παρακαταθήκη για το αβέβαιο και γεμάτο προκλήσεις μέλλον.

Στην ανάλυση, βάθυνε πολύ κι ένας σεβάσμιος κύριος αλλά αυτός ντρεπόταν να μολογήσει που έκλινε πολιτικά, Παρόλο που πιέστηκε από την ομήγυρη να φανερώσει επτασφράγιστο μυστικό, κράτησε, δεν έδωσε ραπόρτο – αν και όλοι όπως κατάλαβα τον θεωρούσαν κρυφοδεξιό. Κάτι δηλαδή σαν το: «κρυφοχριστιανός» της Ρωμαϊκής εποχής.

Τέλος πάντων, το ζουμί είναι πως ούτε το σοφό Κονκλάβιο κατέληξε κάπου για το στραπάτσο της «αριστεράς και της προόδου», που περιελάμβανε μάλιστα δυνατά στελέχη του τόπου, όπως έναν Αντώναρο από την δεξιά, έναν Τζουμάκα από το βαθύ Πασόκ, έναν Τσίπρα από το δεκαπενταμελές των Αμπελοκήπων. Το παραμύθι αυτό κράτησε λίγα ευτυχώς χρόνια, το χειρότερο όμως είναι ότι αυτό το παραμύθι γιγάντωσε έκ νέου την αλαζονεία της σκληρής δεξιάς.

Η μόνη σταθερά σε όλο αυτό το αλισβερίσι, ήταν πάλι του ΚΚΕ. Είτε συμφωνεί κανείς μαζί του, είτε διαφωνεί, όπως εγώ, τουλάχιστον να του αναγνωρίσουμε ότι διέπεται από μία συνέπεια των λόγων του.

Πέραν όλων αυτών, το μεγάλο θύμα, ο μεγάλος χαμένος των εκλογών αυτών, ήταν η απλή αναλογική, αυτό το δίκαιο εκλογικό σύστημα. Αυτή όμως έχει μία έννοια, αυτή της συνεννόησης των κομμάτων προς όφελος του Έθνους. Όταν όμως δεν υπάρχει συνεννόηση, συρρικνώνεται η βούληση του Ελληνικού λαού – και καθώς φαίνεται όλα τα κόμματα την πολέμησαν λυσσαλέα.

Αργά το μεσημέρι, σηκώθηκα από την τριζάτη πολυθρόνα μου, άδειος από γνώση κι ανάλυση και τράβηξα για το σπίτι να φτιάξω δυό αυγά poached με sauce Beaujolais και να πνίξω τον πόνο μου σε δυό γουλιές σάμαινας. Το γλυκό αυτό κρασί είναι για τις μεγάλες πίκρες. Και για τις πικρές τηγανιές επίσης.

 

 

Πεζοπόρος Ν6

Έχει καταφύγια το Γαλάτσι;

Έχει καταφύγια το Γαλάτσι;

 

Σ’ αυτή την πόλη, πολλά και τρομερά μπορεί ν’ ακούσεις πέρα από τους θορύβους της και που προέρχονται από πολλές και διαφορετικές πηγές. Τα ίδια όμως μάλλον συμβαίνουν κι αλλού...

Ένα ωραιότατο πρωινό, επιλέγοντας όπως πάντα ένα τυχαίο δρομολόγιο, δίχως καν να το καταλάβω, πέρασα τα όρια της πόλης μας και πάτησα το αντιπρανές του Αγχεσμού φτάνοντας γρήγορα στην παλιά αγορά του Παλαιού Ψυχικού. Σοφά σκεφτόμενοι οι ψυχικιώτες, τοποθέτησαν την αγορά τους στο άκρο της συνοικίας τους ώστε να μην ενοχλείτε το ήσυχο προάστειο από θορύβους της καθημερινότητας.

Στην μικρή αγορά υπάρχουν τα απολύτως απαραίτητα καταστήματα, ένας φούρνος, το φαρμακείο, μία καφετέρια (η Καμέλια), μία ταβέρνα (με σουβλάκια κι άλλα τινά), ένα ρεστοράν ολίγον τι τσιμπημένο στις τιμές του, νομίζω ένα μανάβικο και δεν θυμάμαι τι άλλο. Συνολικά γύρω στα δέκα μαγαζιά για τις ανάγκες των κατοίκων της ωραιότατης συνοικίας. Και το Γαλάτσι θα μπορούσε να ήταν σαν το Ψυχικό αλλά το ρήμαξαν τα οράματα των εργολάβων και της αρχαίας τοπικής αυτοδιοίκησης. Τέλος πάντων, μην αρχίσω τη γκρίνια πάλι.

Φτάνοντας λοιπόν στην Καμέλια, παράγγειλα τον καφέ μου, άνοιξα την εφημερίδα μου – καφές χωρίς εφημερίδα δεν έχει νοστιμιά, αν και άλλοι λένε πως δίχως tablet δεν έχει νοστιμιά. Γούστα είναι αυτά οπότε δεν πέφτει λόγος σε κανέναν μας περί αυτών, ο καθένας ό,τι τραβά η ψυχούλα του διαβάζει. Εγώ διάβαζα τον Ρωμηό. Ώς γνωστόν, ο Ρωμηός ήταν εφημερίδα του Γ. Σουρή που την έγραφε ο ίδιος έξ ολοκλήρου. Έγραφε μάλιστα στην ταυτότητά του:

«Ο Ρωμηός εφημερίς
που την γράφει ο Σουρής»

 

Βγήκε όμως μία ανταγωνιστική εφημερίδα, ο Μικρός Ρωμιός που στην ταυτότητα του έγραφε:

«Ρωμηός Μικρός, εφημερίς
που δεν την γράφει ο Σουρής»

 

Όμως, μιάς και τό ‘φερε η κουβέντα, ας δούμε ένα ποίημα του Γ. Σουρή, επίκαιρο κι αυτό όπως και κάθε τι άλλο που έγραψε πριν από 150 περίπου χρόνια.

Ἀρχηγοί

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμηὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα...
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα-πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
ι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.

Ωραίοι οι πρόγονοί μας, είχαν χιούμορ που τσάκιζε κόκαλα. Σήμερα, οι πολιτικοί, μικροί ή μεγάλοι, στην κεντρική πολιτική σκηνή ή στην τοπική αυτοδιοίκηση, αγανακτούν με το χιούμορ, την σάτιρα που προέρχεται από την αρχαία τραγωδία, αγανακτούν και με την ανωνυμία αρθρογράφων. Ας είναι, διαφορετικές εποχές, διαφορετικές νοοτροπίες.

Εκεί λοιπόν που διάβαζα με αφοσίωση την Ρωμηό, για να επανέλθω στο θέμα διότι έκανε κοιλιά με την ποίηση, απολάμβανα τον καφέ μου κι άκουγα τα κοτσύφια από το μικρό αλσάκι να φλυαρούν, δίπλα μου ακριβώς, μία τετραμελής παρέα ηλικιωμένων ανθρώπων, μιλούσε για τα περασμένα. Πρέπει να ήσαν παλιοί ψυχικιώτες διότι μιλούσαν με ευκολία για τα όσα πέρασαν στην κατοχή και στον εμφύλιο. Δεν θα έδινα ιδιαίτερη σημασία αλλά με κέντρισε ο λόγος ενός έξ αυτών που έθεσε ένα καυτό ερώτημα στην παρέα του: δεν μου λέτε, απ’ ό,τι θυμάμαι, είχαμε ένα μεγάλο καταφύγιο που κρυβόμασταν οικογενειακώς σ’ αυτό όταν κυνηγούσαν τους μεγαλύτερους, να υπάρχει ακόμα; Αλλά και πίσω, στο Γαλάτσι, εκεί είχε πολλά, 5-6 αν θυμάμαι καλά, όπως τουλάχιστον έλεγε ο πατέρας μου, διότι εγώ δεν τα ήξερα. Εδώ, συνέχισε ένας άλλος από την παρέα, είχε αυτό που ήτανε στο λατομείο, τώρα δεν υπάρχει, έχει καταστραφεί. Για το Γαλάτσι όμως κι ο δικός μου πατέρας έλεγε πως είχε πολλά, πόσα, δεν θυμάμαι, ούτε που ήσαν.

Στο Γαλάτσι, από τα λίγα, τα ελάχιστα που γνωρίζω, υπήρχε η μεγάλη στοά, οι σπηλιές με τους σβησμένους σταλακτίτες πάνω στο βουνό, αλλά για καταφύγια δεν είχα ακούσει άλλη φορά. Έτοιμος ήμουν να ρωτήσω την καλή παρέα για περισσότερες λεπτομέρειες, όμως δεν πρόλαβα. Την ίδια στιγμή, η κόρνα ενός μεγάλου Jeep, τους έκανε να σηκωθούν ομαδικά. «Πάμε, είπε ένας έξ αυτών, ήρθε η κόρη μου να μας πάρει.

Έμεινα με την απορία στα χείλη διότι έχασα μάλλον μία μοναδική ευκαιρία να μάθω για κάτι που δεν γνώριζα και ούτε είχα ακούσει ποτέ άλλοτε. Άρχισα να δουλεύω το μυαλό μου για πιθανά σημεία που μπορούν ή μπορούσαν να υπάρχουν καταφύγια στο Γαλάτσι. Ίσως ένα πιθανό σημείο για καταφύγιο, να είναι στο Δημαρχείο, διότι από παλιά έδρευε εκεί στρατιωτική μονάδα. Αλλά και πάλι, κάτι θα είχαμε ακούσει. Ένα άλλο πιθανό σημείο, ίσως να είναι πέριξ του ναού της Αγίας Γλυκερίας, αλλά κι αυτό δύσκολο μου φαίνεται. Μία άλλη σκέψη οδηγεί ίσως στα πρανή της περιοχής μας, όμως όχι, κάποιος θα είχε πει κάτι, κάποιος θα είχε δει, κάποιος θα είχε ακούσει.

Μπορεί κάποιοι παλιοί γαλατσιώτες, πολύ παλαιότεροι φυσικά από μένα, να έχουν να μας πουν κάτι παραπάνω για το θέμα. Εγώ δεν έχω, απλώς καταθέτω κάτι που άκουσα τυχαία πίνοντας ένα πρωινό τον καφέ μου στο Παλιό Ψυχικό. Αν όμως υπάρχουν καταφύγια στην πόλη μας, ίσως ο πιο αρμόδιος για να μας λύσει την απορία, να είναι ο Δήμαρχος Γαλατσίου. Λόγω θέσης φυσικά.

Δήμαρχε, μπορείς να μας πληροφορήσεις σχετικά αν αληθεύουν αυτά περί καταφυγίων ή όχι;

 

 

Πεζοπόρος Ν1

Πικ νικ στο δάσος του Βέϊκου

Πικ νικ στο δάσος του Βέϊκου

 

Το Σάββατο που μας πέρασε, ανήμερα δηλαδή της Αγίας Γλυκερίας, οι έμποροι είχαν απλώσει τις πραμάτειες τους στις οδούς Αγίας Γλυκερίας και Ελ. Βενιζέλου, ο κόσμος έκανε τις βόλτες του, ψώνιζε, χάζευε, η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καλή. Φημίζεται για το πανηγύρι της η Αγία Γλυκερία, η μητρόπολη της πόλης μας, η ιστορική αυτή εκκλησία που είχε υμνήσει ο Καμπούρογλου και άλλοι, λαογράφοι, ιστορικοί, ιστοριοδίφες, ερευνητές κτλ. Μπορεί να έλειπε ο Γύρος του Θανάτου, η παράνομη ρουλέτα, ο Γκοτζίλας, το φίδι ο Διαμαντής, παρών όμως έδωσαν οι πάγκοι με τα βιβλία, το μαλλί της γριάς, και κάθε τι που ήταν για πούλημα.

Παρόλο που τόσος κόσμος πήγαινε κι ερχόταν, γονείς με τα παιδιά τους σε καρότσια, ούτε φασαρία υπήρχε έντονη, πόσο μάλλον οχλαγωγή. Όμως, μιάς κι αναφέρθηκα στην οχλαγωγή, στη συνήθη μάζωξη της νομενκλατούρας, για πρώτη φορά παρευρέθηκαν και δυό νέοι άνθρωποι και μάλιστα θέλησαν να συμμετάσχουν της διαδικασίας. Αρχικά μίλησαν για θέματα παιδείας οι νέοι άνθρωποι και στη συνέχεια εκφράστηκαν δυσμενώς προς τον κ. Τσίπρα, αυτόματα η οχλαγωγή υψώθηκε και μάλιστα ένας έκ των «σοφών», κουνώντας μάλιστα το χέρι του προς τα παιδιά, τα καλούσε ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους. Αστείο; Ναι, είναι κρύο αστείο να κουνάει ένας -όποιος κι αν είναι αυτός- το χέρι του σε νέους ανθρώπους. Αυτόματα δείχνει ασέβεια στη νέα γενιά, σε ό,τι πολύτιμο διαθέτει αυτή τη στιγμή η πατρίδα μας. Η οχλαγωγή όμως συνεχίστηκε λίγο αργότερα από έτερο «σοφό» συμπολίτη μας που κούναγε το δάκτυλο όχι στα παιδιά, αλλά σε υποψήφιο βουλευτή του ΚΚΕ, έν προκειμένω τον κ. Χαραλαμπίδη, που μιλούσε ήσυχα με τα παιδιά κι απαντούσε σε ερωτήματα που έθεταν. Ο έν λόγω συμπολίτης μας, έχει δώσει πολλές φορές δείγματα κακής συμπεριφοράς μιάς και είναι άκρως συγκρουσιακός. Απόρησε με την απαράδεκτη στάση του ρεβιζιονιστή ο κ. Χαραλαμπίδης και θέλησε να σταματήσει τη συζήτηση με τους νέους ανθρώπους, αυτοί όμως, έχοντας περισσότερο μυαλό από τον λίαν επιθετικό συμπολίτη μας, θέλησαν να συνεχίσουν την ωραία -όπως είπαν- κουβέντα τους.

Μακριά όμως από τις συγκρούσεις των ρεβιζιονιστών της πόλης μας, την Κυριακή το πρωί, πραγματοποιήθηκε ακόμα μία εξαιρετική μάζωξη στο δάσος του Βέϊκου, στα ονομαζόμενα «υιοθετημένα». Ευτυχώς, εκεί ο χώρος που είναι ιερός (στη σκιά του Δία του Αγχέσμιου), δεν επιτρέπει οχλαγωγές και η εκδήλωση ήταν άκρως επιτυχής. Βοήθησε η καλή διάθεση όλων των παρευρισκομένων, η αύρα του δάσους, τα μικρά μποστάνια που δημιούργησε ο ακούραστος εργάτης της γης, ο λυκειάρχης κ. Μπακάλης -που του αξίζουν πολλά-πολλά συγχαρητήρια. Βοήθησε το τσιμπούσι που έγινε και από το οποίο δεν έλειψε τίποτα, προσφορά σχεδόν όλων των παρευρισκόμενων και γευθήκαμε γευστικότατους μεζέδες, κρεατικά, γίγαντες, τυροπιτάκια και σπανακοπιτάκια, ακόμα και μικρά πιτσάκια. Το κρασί έρεε σε κόκκινο και λευκό χρώμα καλύπτοντας όλα τα γούστα, μέχρι και σπιτικό χαλβά δοκιμάσαμε που ήταν φανταστικός.

Συγχαρητήρια λοιπόν και στους συντελεστές της όλης εκδήλωσης, στον κ. Πέτρο, στον κ. Ηλία, στον παλαίμαχο κι ακούραστο κ. Ίκαρο, αλλά και στους τρόπον τινά επισήμους, στον Δήμαρχο κ. Μαρκόπουλο, στον υποψήφιο βουλευτή του ΚΚΕ και τέκνου της πόλης μας κ. Χαραλαμπίδη, στον κ. Παπαδοκωστόπουλο (εκπρόσωπο του κ. Μελισσουργού, καθώς και την κυρία Σαπουνά και τον κ. Χωριανόπουλο, αντιπροσώπους της δημοτικής παράταξης του Σύριζα. Συγχαρητήρια επίσης σε όσους/ες έφεραν το κάτι τις τους, που ήταν νοστιμότατο διότι το έφεραν με όλη τους την αγάπη.  

Όπως συνηθίζεται, στη δημοπρασία που ακολούθησε, κι αυτή ιδέα του κ. Μπακάλη, πωλήθηκαν διάφορα βότανα του δάσους. Εδώ στην δημοπρασία, η μόνη ίσως παραφωνία – που όμως δεν έγινε σκόπιμα, ήταν όταν ένας παρευρισκόμενος, πρότεινε να δώσει 15 ευρώ σε κάποιο βοτάνι αγνοώντας την όλη διαδικασία. Απλώς το σημειώνω δίχως να θέλω να μειώσω κανέναν.

Με αφορμή την κυριακάτικη και πολύ όμορφη εκδήλωση – το είχα παρατηρήσει και την προηγούμενη φορά και το καταθέτω. Ίσως να κάνω και λάθος, αλλά μία βρύση με καθαρό νερό ίσως να είναι απαραίτητη, Για να ξεδιψά κάποιος Πεζοπόρος που τυχαία ίσως θα βρεθεί στο πανέμορφο αυτό σημείο. Αν υπάρχει ήδη βρύση, τότε δεν την πρόσεξα.

Κάτι ακόμα που νομίζω θα βοηθήσει στην επισκεψιμότητα του χώρου. Εκτός από την υπάρχουσα πρόσβαση (Λόφος Κόκκου), μπορούν να γίνουν άλλες δύο τουλάχιστον προσβάσεις, οι οποίες μάλιστα θα δένουν με το περιβάλλον. Και οι δύο όμως για Πεζοπόρους διότι είμαστε πολλοί.  

Για την 1^η πρόσβαση. Από το τέρμα της οδού Φιλοθέης, εκεί δηλαδή που το σχέδιο πόλης συναντά το δάσος, μπορεί πολύ εύκολα να δημιουργηθεί ένα μονοπάτι που να φτάνει στα υιοθετημένα από τα ανατολικά παρακάμπτοντας εντελώς τον Λόφο Κόκκου. Η περιοχή είναι θαμνώδης και μπορεί να γίνει πολύ εύκολα προσβάσιμη και μάλιστα με μονοπάτι σημαδεμένο.

Για την 2^η πρόσβαση. Όταν είμαστε στην Λ. Βέϊκου, μεταξύ βίλλας Βιαρόπουλου και μαντρότοιχου του Άλσους, ένα μονοπάτι ξεκινά με κατεύθυνση από δυσμάς προς ανατολάς (που λένε). Αυτό το μονοπάτι οδηγεί στα υιοθετημένα από τα δυτικά και μπορεί πολύ εύκολα να σημαδευτεί.

Και στα δύο αυτά μονοπάτια, οι μικρές ταμπέλες που θα τοποθετηθούν, θα δείχνουν «προς υιοθετημένα».

Κλείνοντας το σημείωμά μου, θερμά συγχαρητήρια στον κ. Μπακάλη και σε όλους τους άλλους συντελεστές που έχουν κυκλώσει με θέρμη την μικρή όαση ζωής στην γκρίζα πόλη μας.  

 

 

Πεζοπόρος

Ο Γητευτής των Ά..λογων

Ο Γητευτής των Ά..λογων

 

Κυλάνε οι μέρες (ρέει δηλαδή ο ψυχολογικός χρόνος), και η «αγωνία» κορυφώνεται μέχρι τις εκλογές για να δούμε, ποιο κομματικό τελικά σχήμα θα μας κυβερνήσει, το καλό ή το κακό. Ποιος θα συμπράξει με ποιόν και όλα αυτά τα ευτράπελα που συνοδεύουν τις προεκλογικές και μετεκλογικές στιγμές στην υπόδουλη πατρίδα μας.

Στο multibate (και όχι debate μιάς και συναντήθηκαν κι άλλοι πέραν των δύο), ο μπαξές είχε απ’ όλα τα καλούδια, μονάχα η δημοσιογραφία απουσίαζε, αυτή δηλαδή η δημοκρατική λειτουργία που ελέγχει την εξουσία. Την ελέγχει κατ’ ευφημισμό εφόσον είναι κομματική -όργανο ιδεολογικό-, ή είναι πλήρως ενταγμένη στο πολιτικό σύστημα και απλώς αναπαράγει ιδεολογικές-πολιτικές θέσεις.

Η χώρα που γέννησε την Δημοκρατία, έχει έλλειμμα Δημοκρατίας. Έτσι τουλάχιστον λένε οι διεθνείς οργανισμοί, διότι εδώ, άλλα ισχυρίζονται οι εκάστοτε κυβερνώντες. Εμείς οι αδαείς ποιους να πιστέψουμε;

Ρέει λοιπόν ο ψυχολογικός χρόνος, με πολιτικές ανοησίες, με φουλ φανατισμούς, με προπαγάνδα στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τεχνητό φόβο για το μετά, κοινώς ρέουν, πάλλονται τα συναισθήματα μιάς και παίρνουμε θέση υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος. Αν ερωτηθούν έξη (6) οπαδοί των αντιπροσωπευτικών κομμάτων του multibate, για το ποιος αρχηγός τα είπε καλύτερα, θα υπάρξουν φυσικά έξη (6) διαφορετικές γνώμες. Οπότε, που είναι η αλήθεια;

Η αλήθεια, υπάρχει φυσικά, αλλά δεν είναι ορατή από τα ανθρώπινα μάτια μιάς και βρίσκεται έξω από τις τρείς διαστάσεις, στην τέταρτη διάσταση. Ανήκει δηλαδή στον χώρο των Ιδεών. Εκεί όπου ανήκει και η Δημοκρατία, αυτή που επειδή δεν καταλαβαίνουμε, έχουμε στρεβλώσει. Ό,τι γενικώς και ειδικώς δεν κατανοούμε, το υποβιβάζουμε στο δικό μας πεδίο και το ερμηνεύουμε, το αναλύουμε και κατ’ επέκταση το στρεβλώνουμε.

Το ίδιο συνέβη και με τον σχωρεμένο τον Μάρξ, χιλιάδες αναλύσεις ακολούθησαν την θεωρία του αλλά στον ορίζοντα δεν φάνηκε ούτε ένας Μαρξιστής. Τον επικαλούνται όμως με δέος οι οπαδοί των στρεβλωμένων ερμηνειών, Μαρξιστές όμως δεν είναι, λένε πως είναι.

Οι Ιδέες, δεν χρειάζονται ερμηνείες, ή τις αντιλαμβάνεσαι ή όχι. Αν τις αντιλαμβάνεσαι, δεν έχεις ανάγκη από καμία ανάλυση. Πάλι γενικώς και ειδικώς, οι αναλύσεις είναι για ανθρώπους αδύναμους νοητικά, κοινώς και ανόητους. Μην μας τρομάζει η λέξη «ανόητος» διότι απηχεί μία πραγματικότητα. Ανόητοι είναι οι πολλοί αλλά είναι και οι λίγοι, αυτοί που θεωρούν ότι είναι έξυπνοι.

Πέρα από τους ανόητους (τους πολλούς ή τους λίγους) υπάρχουν και δρουν οι Γητευτές των Ά..λογων, αυτοί δηλαδή που υποτάσσουν, που τιθασεύουν, τους μη σκεπτόμενους, τους οπαδούς, τους ανόητους. Αυτοί -οι Γητευτές-, έχουν κλείσει σε ένα φράκτη 6 ά..λογα που το καθένα ξεχωρίζει μόνο από το χρώμα του, κόκκινο, πράσινο, μπλέ, πορτοκαλί, φούξια και κίτρινο κι εκπαιδεύουν το καθένα χώρια, ανάλογα κάθε φορά με τις ανάγκες τους. Ταΐζουν τ’ ά..λογα με σανό, με τριφύλλι, με κριθάρι, με βρώμη, με γαϊδουράγκαθο, ακόμα και με φλόμο όταν θέλουν να τα ναρκώσουν.

Ο κάθε Γητευτής, μπορεί εύκολα κι αλλάζει χρώμα ώστε να ταυτίζεται μαζί του το ά..λογο με το ανάλογο χρώμα. Του μαθαίνει πως να φέρεται, πως να μιλά, πως να ξεχωρίζει σε μία μεγάλη ή μικρή αγέλη ά..λογων, πως να γίνεται αρχηγός. Το ά..λογο του κάθε χρώματος, αποκτά έτσι ικανότητες αν ακούει με προσοχή των Γητευτή του, γοητεύεται από αυτές, και ευρισκόμενο σε πλάνη, αρχίζει να πιστεύει πόσο σπουδαίο ά..λογο είναι σε σχέση με τα άλλα των διαφορετικών χρωμάτων.

Όταν απουσιάζει ο Γητευτής από τον φράκτη, τ’ ά..λογα χλιμιντρίζουν, τσινάνε, δείχνουν τάσεις επαναστατικές αλλά και πάλι βρίσκονται περιορισμένα σε έναν μικρό κυκλικό χώρο. Μαζί με τ’ ά..λογα του φράκτη, παίρνουν θάρρος και τ’ ά..λογα της κάθε αγέλης και φουντώνουν τα συναισθήματα σαν τα κύματα των ωκεανών, θεριεύουν τα μίση, η αντιπαλότητα, γιατί η κάθε αγέλη πιστεύει στην δική της ανωτερότητα.

Σαν ακούει ή βλέπει ο Γητευτής οχλαγωγή,  τραβάει προς τον φράκτη και φοράει σε κάθε ά..λογο χαλινάρι. Όποιο απ’ αυτά είναι πιο εύκολο-προσάρμοστο, πιο υποτακτικό, το κανακεύει, του τραβάει τα γκέμια και το χρίζει αρχηγό των υπολοίπων ά..λογων μέχρι το επόμενο τάισμα. Μέχρι το επόμενο τάισμα, τα υπόλοιπα ά..λογα μεταμορφώνονται σε κότες!

 

 

 

Πεζοπόρος 

Χρύσα Χαραλαμπίδου – ο Άνθρωπος της πόλης μας

Χρύσα Χαραλαμπίδου – ο Άνθρωπος

 

Την επόμενη μέρα των εκλογών, είτε βγει ο ένας σωτήρας είτε ο άλλος ή ο παρ’ άλλος, εμείς θα συνεχίσουμε την ζωή μας στην καθημερινότητά της. Φουντώνουν τα πάθη και τα μίση για το παντεσπάνι αλλά επειδή δεν είναι οι πολιτικοί στον δημόσιο βίο τους (δεν λέω στον ιδιωτικό τους βίο διότι αυτός δεν μας αφορά) τίμιοι και ξάστεροι, το δικό τους παντεσπάνι το βαπτίζουν «αγώνα για την Δημοκρατία».

Ωραία είναι αυτά αν τα βλέπουμε αλλά η ψήφος μας έχει μικρή δύναμη μιάς και από την ήττα μας από τον Ιμπραήμ και δώθε, αποτελούμε ένα προτεκτοράτο, είμαστε δηλαδή υπήκοοι μεγάλων δυνάμεων και όχι πολίτες που, μέσω των πολιτικών φερεφώνων τους μας παραμυθιάζουν πως είμαστε ελεύθεροι. Κι εμείς, σαν αφελείς που είμαστε, τους πιστεύουμε.

Αν φύγουμε όμως από την κακώς εννοούμενη πολιτική που ασκείται στην πανέμορφη πατρίδα μας, αν βγάλουμε τις παρωπίδες των γηπέδων και των πάσης φύσεως ναών της δουλοπρέπειας, μπορεί, ξαφνικά ίσως, ν’ ανακαλύψουμε ανθρώπους της διπλανής μας πόρτας, οι οποίοι έχουν ξεφύγει από την μιζέρια και την γκρίνια των όσων μας κυκλώνουν και δείχνουν προς τα έξω ένα φωτεινό μονοπάτι – που τυφλοί σαν είμαστε, δεν το βλέπουμε. Τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι λίγοι, είναι πολλοί στην πόλη μας, είναι όμως αφανείς διότι είναι ταπεινοί. Δεν  πουλάνε εξυπνάδα, δεν είναι νάρκισσοι, δεν είναι παντογνώστες – έχουν μία ποιότητα σαν άνθρωποι, και σαν τέτοιοι, είναι αθόρυβοι. Προσφέρουν στην κοινωνία με το ουμανιστικό τους πνεύμα, δεν το διαλαλούν, δεν έχουν ανάγκη καμία διαφήμιση πλαστή, δεν νιώθουν ανασφάλεια, δεν μειονεκτούν – είναι άνθρωποι πλήρεις.

Γράφω όλα τα παραπάνω διότι εντελώς τυχαία έπεσα σε ένα άρθρο για μία έκθεση Εικαστικών Τεχνών στην οποία συμμετέχει η κυρία Χρύσα Χαραλαμπίδου στην Αυστρία. Με εξέπληξε και με κέντρισε το άρθρο και διάβασα την συνέντευξη που έδωσε τόσο για την Έκθεση στην Αυστρία αλλά και για τον τρόπο σκέψης της.

Σε προσωπικό επίπεδο, δεν την γνωρίζω την κυρία Χρύσα Χαραλαμπίδου αν και οπτικά μου είναι οικεία η μορφή της. Είχα διαβάσει προ καιρού για Έκθεσή της στο πολιτιστικό κέντρο «Καμίνι» στην πόλη μας, και δεν πήγα (ενώ το είχα προγραμματίσει) για λόγους που δεν αφορούν το σημείωμα αυτό.

«Έχουμε πολλούς αστέγους, πολλά άστεγα συναισθήματα, κραυγές, αξεδίψαστες ψυχές. Η τέχνη έχει την ιδιότητα να ξαναπλάθει, ώς λαθραίος θεός, τον κόσμο απ’ την αρχή, σχεδόν μεταμορφώνοντας ό,τι μας απελπίζει. Δεν είναι σημαντικό να ζωντανέψουμε, χρωματίζοντας μία στέγη, μία παλάμη;», αναφέρει η κυρία Χρύσα Χαραλαμπίδου στη συνέντευξή της και φανερώνεται μία αγνότητα, αυτή που εμείς έχουμε απωλέσει επειδή διαρκώς δημιουργούμε πλαστές ανάγκες ώς επί το πλείστον καταναλωτικές.

Για να προχωρήσει κανείς, όχι απαραίτητα στην τέχνη – ό,τι μορφή κι αν έχει αυτή, θα πρέπει να νιώσει την ανάγκη, θα πρέπει ν’ αρχίσει να διακρίνει την πραγματικότητα από την ψευδαίσθηση, θα πρέπει να αλλάξει ώστε ν’ ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό. Όταν θέλει ο άνθρωπος, τότε όλα είναι δυνατά, αλλά για να θέλει, θα πρέπει να φύγει από την μίζερη πραγματικότητα που φτιάχνει, ασχολούμενος με θέματα συγκρουσιακά, θέματα που τον κρατούν δέσμιο των πλαστών επιθυμιών του.

Η κυρία Χρύσα Χαραλαμπίδου, επιλέγοντας τον τρόπο αυτό για να εκφράζεται, άθελά της ίσως, μας δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο για να πορευθούμε, δρόμο δημιουργίας και φαντασίας, δρόμο αβλαβή και άκρως ουμανιστικό.

Σαν κάτοικος αυτής της πόλης, νιώθω ιδιαίτερη χαρά διότι ένας άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας, έν προκειμένω η κυρία Χρύσα Χαραλαμπίδου, ανοίγει τα φτερά της και πετά ελεύθερα στον κόσμο, σε αυτόν τον κόσμο που τα σύνορά του είναι τεχνικά, γραμμές επί του χάρτου και τίποτα περισσότερο. Η τέχνη, η κάθε τέχνη, είτε λέγεται ζωγραφική, είτε μουσική, είτε θέατρο, μπορεί και καταργεί τα σύνορα, τις συνοριακές γραμμές που χωρίζουν τους ανθρώπους από την Ενότητα.

===========

Σημ: ο πίνακας, είναι έργο της κυρίας Χρύσας Χαραλαμπίδου, φιλοξενούμενο, όπως κι άλλα έργα της στο άρθρο με την συνέντευξή της, που μπορείτε να διαβάσετε αν το επιθυμείτε ΕΔΩ.

Πεζοπόρος

Πως να σώσεις τέτοια πόλη;

Πως να σώσεις τέτοια πόλη;

 

Κάπου στους Βατράχους του, έλεγε ο σχωρεμένος ο Αριστοφάνης: «πώς να σώσεις τέτοια πόλη, πού ούτε τους καλούς ψηφίζει ούτε τους κακούς μαυρίζει;»

Αυτή η απορία των 2500 χιλ. χρόνων, είναι επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, για την πόλη μας αλλά στην επέκτασή της πιάνει και την λατρεμένη πατρίδα μας. Ούτε τους καλούς ψηφίζουμε ούτε τους κακούς μαυρίζουμε. Γιατί; Στο ερώτημα αυτό η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, εγώ θα δώσω απάντηση; Ξέρω; Όχι βέβαια.

Στην πόλη μας λοιπόν, ας πάμε τυχαία σ’ αυτήν, μήπως θα πρέπει ν’ αρχίσουμε ν’ αναρωτιόμαστε και να δίνουμε απαντήσεις στα ερωτήματά μας, οι ίδιοι φυσικά, όχι να περιμένουμε να ακούσουμε εξηγήσεις και απαντήσεις από τους ειδικούς.

Πιστεύω ότι, σε κάθε δημοτική παράταξη, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί ώστε εμείς, αν έχουμε την ικανότητα της διάκρισης, να ψηφίσουμε ή να μαυρίσουμε, ανάλογα την κάθε περίπτωση.

Ας πάρουμε για πρώτο παράδειγμα τον τοπικό Σύριζα, την πιο αδύναμη δηλαδή δημοτική παράταξη μιάς και την ρουφάει σαν σφουγγάρι ο πονηρός νύν Δήμαρχος και την εξαφανίζει από προσώπου γης. Αυτή η παράταξη, δεν έχει ανθρώπους επαρκείς πολιτικά, ώστε να κατέλθουν στην αρένα της κάλπης και να ψηφιστούν; Γιατί άραγε αυτή η παράταξη επιλέγει να κατεβάζει μετριότητες; Δεν αδικεί κάποια μέλη της που έχουν την ικανότητα να διακριθούν αφενός και αφετέρου να ενισχύσουν την δύναμή τους; Ναι, έχει αξιόλογα μέλη αλλά δυστυχώς και στην παράταξη αυτή επικρατούν οι λάγνοι της εξουσίας και όχι οι άνθρωποι της προσφοράς. Κύριε Πρόεδρε, κύριε Τσίπρα, επειδή είσαι φάν των άρθρων μου, κοίταξε το πρόβλημα και διόρθωσέ το σε παρακαλώ πολύ. Όχι άλλο κάρβουνο. Φύγε από τα στερεότυπα και χρίσε έναν άνθρωπο (άνδρα ή γυναίκα) που πραγματικά ν’ αξίζει του χρίσματος. Εκτός κι αν έχεις αποφασίσει σιωπηλά να στηρίξεις τον Μαρκό, οπότε, μείνε στα περσινά ξινά σταφύλια.

Για την κομμουνιστική παράταξη, δεν έχω να πω κάτι, αυτοί έχουν άλλους κανόνες, οι οποίοι όμως ειρήσθω έν παρόδω (που λένε), δεν αποδίδουν τα δέοντα. Τι περιμένετε σύντροφοι για να ενισχύσετε την εκλογική σας δύναμη που θα ωφελήσει (το πιστεύω αυτό) την πόλη μας; Το μάνα έξ ουρανού; Συν Αθηνά και χείρα κίνει, έλεγε κάποιος παλιός φίλος μας. Δεν διδαχτήκατε;

Να όμως, που έρχεται σαν σίφουνας να διαλύσει τα καθεστωτικά πράγματα στην πόλη μας, ο κύριος Μελισσουργός με την παράταξή του που αν μη τι άλλο, έχει μεγάλη δυναμική. Έχει κάνει καλές συμμαχίες που θα τον ενισχύσουν με 3-4%, αλλά κι ο ίδιος φαίνεται να έχει ένα μεγάλο ρεύμα υπέρ του και μάλιστα, όσο πλησιάζουν οι μέρες προς τον Οκτώβρη, τόσο αυτό θα μεγαλώνει. Διάβασα προ ημερών την συνέντευξη που έδωσε σε εφημερίδα της πόλης μας, δεν με ενθουσίασε, δεν είπε δηλαδή κάτι καινούργιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα, διότι, ούτε οι άλλοι λένε κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι έλεγαν μέχρι τώρα.

Ναι, ο κύριος Μελισσουργός, αν χειριστεί το θέμα σωστά μέχρι τέλος, δίχως να καταφύγει σε πόλωση, δίχως μάλιστα να κατηγορεί τον Δήμαρχο (εξάλλου φίλος του ήταν για πολλά χρόνια), δίχως να καταφύγει στον λαϊκισμό του δημοτικού Σύριζα, τότε πιστεύω πως έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να φράξει τον δρόμο του Μαρκό προς μία τρίτη δημαρχιακή θητεία. Αν καταφέρει και τον πάει στον δεύτερο γύρο (δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό), τότε βάζει γερά θεμέλια για την πρώτη θέση. Ο Μαρκό δεν είναι ανίκητος, κανείς δεν είναι ανίκητος πλήν Πελετίδη στην Πάτρα και Παχατουρίδη στο Περιστέρι.

Τέλος ο νύν Δήμαρχος, έχει φυσικά τα ποσοστά υπέρ του αυτή τη στιγμή. Τα ποσοστά όμως υπάρχουν για να μεταβάλλονται. Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα που έχει, είναι αυτό της καθημερινότητας, είναι δηλαδή πανταχού παρών, πεζός ή εποχούμενος, με ή χωρίς κράνος. Επί των ημερών του όμως, στο σήμερα δηλαδή, η πόλη μας έχει γίνει ανυπόφορη. Τα έργα του ΜΕΤΡΟ είναι η αιτία, αλλά τα αντισταθμιστικά οφέλη για την πόλη μας δεν είναι καθόλου ορατά, είναι ανύπαρκτα. Αυτό είναι ένα από τα λάθη του.

Επί τη ευκαιρία όμως Δήμαρχε (κι εσύ είσαι φάν των άρθρων μου, το ξέρω από μέσα!), τοποθέτησε στις κεντρικές αρτηρίες της πόλης μας, ειδικά στις αρχές τους, μεγάλες ηλεκτρονικές ταμπέλες (όπως αυτές των εθνικών δρόμων) ώστε να ενημερώνεται ο κάθε εποχούμενος λεπτομερώς για το που έχει και που  όχι, κίνηση. Είναι ένας τρόπος αυτός ν’ απαλύνει τον βάσανο των οδηγών που διασχίζουν την πόλη μας και μπορεί αυτό το μέτρο να βοηθήσει σε αποσυμφόρηση των οχημάτων.

Συνοψίζοντας, προβλέπεται μάχη μεγάλη μεταξύ Δημάρχου και κυρίου Μελισσουργού. Οι άλλοι θα είναι θεατές, ως συνήθως δηλαδή.

Το αναπάντητο ερώτημα όμως παραμένει: εμείς θα μαυρίσουμε τους κακούς ή δεν θα ψηφίσουμε τους καλούς: 



Ιωσήφ Στάλιν - Πεζοπόρος