Επιστροφή στην καθημερινότητα & η προσέγγιση της Ελευθερίας

Επιστροφή στην καθημερινότητα & η προσέγγιση της Ελευθερίας

 

Από τον ρυθμό των εκλογών περάσαμε στον ρυθμό της καθημερινότητας. Οπότε ας φύγουμε απ’ όσα παράγουν συγκρούσεις διότι έν τέλει, πολύ μας κούρασε όλο αυτό το παιχνίδι με τους «καλούς και τους κακούς», με τους «άλλους κι εμάς», με «τους σωστούς και τους λάθος», με όσα τέλος πάντων εργαλεία διαθέτει η σύγκρουση για να μπαίνει ανάμεσά μας και να μας κατηγοριοποιεί. Όπου σύγκρουση, αν δεν αρέσει η λέξη αυτή, χρησιμοποιείστε τη λέξη «ιδεολογία», είναι περισσότερο της μόδας κι άς έχουμε περάσει στον θάνατο των ιδεολογιών.

Αν κάτι δεν πεθαίνει, αυτό είναι η Ελευθερία. Δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο -λέει ο νούς-, που να μην είναι αποτέλεσμα μιάς αιτίας προηγούμενης και που να μη γίνεται και αυτό αιτία ενός επόμενου άλλου αποτελέσματος. Η ικανότητα να ταξινομούνται τα φαινόμενα κατά την μεταξύ τους αιτιώδη σχέση δίνει την κατηγορία της αιτιότητας. Ότι όλα τα πράγματα υπάγονται στον λογικό αυτό Νόμο χαρακτηρίζει την νομοτέλεια αλλά η ισχύ αυτής εντοπίζεται στα προϊόντα της φύσης. Ο άνθρωπος που ανεβαίνει ψηλότερα από τον φυσικό νόμο, που θέτει σκοπούς, που ενσυνείδητα μοχθεί για την πραγματοποίησή τους, διαλύει τα δεσμά που θέτει η φυσική νομοτέλεια και οδηγείται προς την Ελευθερία. Ως ελεύθερη συνείδηση ο άνθρωπος δεν δρα σαν φυσικός οργανισμός κατά τον νόμο της αιτιότητας – αυτό κάνει καθ’ όσο μετέχει εντός της φύσης, αλλά δημιουργεί έργα τέχνης και επιστήμης με την προσωπική του σφραγίδα. Έργο της ελεύθερης συνείδησης του ανθρώπου είναι η ιστορία.

Η ιστορική πορεία του ανθρώπου ξεκινά από τα πάθη και τις ορμές. Αν αυτά τα χαρακτηριστικά μείνουν χωρίς εξέλιξη, όπως γίνεται στα ζώα, η ζωή ακολουθεί τον φυσικό της δρόμο, είναι συνέχεια του φυσικού γίγνεσθαι (νομοτέλεια), δεν δημιουργεί ιστορία. Οι πράξεις όμως των ανθρώπων έχουν νόημα, είναι ψυχικά και όχι φυσικά γεγονότα. Είναι γεγονότα συνειδητά, παράγονται από την ελεύθερη ανθρώπινη συνείδηση. Το ζήτημα είναι, πως ο δέσμιος του φυσικού νόμου άνθρωπος θα γλυτώσει από τα δεσμά του, πως θα υπερβάλει τον φυσικό νόμο, όσο και αν δεν είναι νοητό να διασπαστεί. Τον φυσικό νόμο ο άνθρωπος τον υπερβάλει με τον ιστορικό νόμο της πολιτείας. Ο άνθρωπος ελεύθερος γίνεται εφόσον υποτάσσει τον φυσικό νόμο της αναγκαιότητας στον ιστορικό νόμο της συνείδησης και εφόσον στα πνευματικά του έργα ο άνθρωπος, ο δημιουργός του Πολιτισμού, δρα ως προσωπικότητα, δημιουργεί αξίες και με αυτές γίνεται προσμέτρηση κάθε έργου στην περιοχή της τέχνης, της επιστήμης, της Πολιτείας και της συμβίωσης του με τον συνάνθρωπό του.

Ας δωθεί εδώ η διευκρίνηση ότι, κατ’ ουσία ο άνθρωπος δεν διασπάται, δεν διαιρείται σε φυσικό και πνευματικό. Συγχωρείται όμως ο εννοιολογικός χωρισμός -όχι πραγματικός-, για να υπογραμμισθεί πως λυτρώνεται η ελεύθερη συνείδηση από τα δεσμά που παρεμβάλει η φυσική νομοτέλεια. Πρώτος χώρισε τη φύση από τον άνθρωπο ο Kant. Η φύση υπόκειται σε νόμους, ο άνθρωπος δημιουργεί την ιστορία του Πολιτισμού, δρα αυτόνομα. Με αυτές τις αιώνιες και ακατάλυτες αξίες που αυτός ο άνθρωπος δημιουργεί πέρα από χρόνο και χώρο, συνθέτει ενότητες και συστήματα μέσω των οποίων ερμηνεύει τα ψυχικά και πνευματικά γεγονότα.

Τους σκοπούς των πράξεων του ελεύθερου ανθρώπου βλέπει η ιστορία έξω από τους φυσικούς νόμους και πάντοτε μέσα στους πνευματικούς του αγώνες. Ο ιστορικός υλισμός θυσιάζει το μεγάλο γεγονός της αυτονομίας της συνείδησης με το να δέχεται ότι η ιστορία είναι προέκταση της φύσης χωρίς πνευματικούς σκοπούς και μόνο με υλικούς. Έκ των προτέρων δογματικά τίθεται η αξίωση, ότι κάθε ιστορικό γεγονός προέρχεται από οικονομικούς παράγοντες. Παραπάνω από τους φυσικούς αγώνες υπάρχουν μέσα στην ιστορία πνευματικοί αγώνες, έξω από την οικονομική ζωή. Το ζήτημα δεν έγκειται στο τι είναι ένας χωράφι, μία χαράδρα, ένα ποτάμι, ένας λόφος αλλά τι αξίζει η δημιουργία ενός συνοικισμού, η νίκη ενός αθλητή στο στίβο, η αποτύπωση νοήματος σε ένα έργο τέχνης. Ένα φυσικό γεγονός το δέχεται κανένας όπως είναι. Ένα δημιούργημα όμως της ελεύθερης συνείδησης του ανθρώπου το κατανοεί και ερμηνεύει τον σκοπό της δημιουργίας του. Ροπή προς τα έξω αποκαλύπτει το υλικό περιεχόμενο του κόσμου. Εμβάθυνση προς τα μέσα αναπαύει το πνεύμα, διότι το φέρνει στη συνείδηση του εαυτού του. Και ο κόσμος γίνεται πρόβλημα της συνείδησης, όπως ο άνθρωπος ως συνείδηση αποκαλύπτει τον εαυτό του μέσα στον κόσμο. Ενεργεί λοιπόν ο άνθρωπος και η ενέργειά του δεν είναι παρά θέση και πραγματοποίηση σκοπών.

Εδώ λοιπόν τίθεται το ερώτημα: Ποιο είναι το νόημα της ζωής του ανθρώπου;

 

 

Πεζοπόρος 

Από τον Πελετίδη μέχρι τον Μαρκόπουλο

Από τον Πελετίδη μέχρι τον Μαρκόπουλο

 

Η αποχή δεν είναι η λύση στα προβλήματα που μας αφορούν. Η ψήφος στη Λαϊκή Συσπείρωση μπορεί να δώσει λύσεις,  μαζί με όλους τους …. (εδώ βάζει ο καθένας τους δημότες του δήμου που επιθυμεί, Πατρινούς για παράδειγμα). Το σύνθημα αυτό δημοσιεύθηκε προεκλογικά από υποψήφιο με το ΚΚΕ σε έναν Δήμο της Αθήνας, για να πείσει μάλλον και τον πλέον μετέωρο πολίτη ώστε να πάει στην κάλπη και να ενισχύσει τον κάθε κομμουνιστή υποψήφιο Δήμαρχο.

«Αποχή και άκυρο στις επαναληπτικές εκλογές του Δήμου της Αθήνας». Κι αυτό το σύνθημα προέρχεται από το ΚΚΕ και προτρέπει τους Αθηναίους να μην πάνε στην κάλπη, ώστε να εκλεγεί Δήμαρχος με ασφάλεια, με άνεση, ο κ. Μπακογιάννης. 

Που είναι η αντίφαση ανάμεσα στις δυό αυτές ανακοινώσεις; Πουθενά, διότι το ΚΚΕ δεν πέφτει σε αντιφάσεις, δεν κάνει πολιτικά λάθη όπως τα αστικά κόμματα. Ό,τι θέλει λέει και λογαριασμό δίνει μόνο στα μέλη του!

Στις εθνικές εκλογές στον δήμο της Πάτρας, το ΚΚΕ έλαβε 8,14%, ο κ. Πελετίδης στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση του Οκτωβρίου για τον Δήμο έλαβε 39,95%. Δηλαδή, ένα ποσοστό 31,81% προερχόμενο από άλλα κόμματα, έδειξε την προτίμησή του σε αυτόν. Έγιναν όλοι αυτοί οπαδοί του ΚΚΕ; Όχι βέβαια, αλλά ελεύθερα σκεπτόμενοι, έξω από κομματικές νουθεσίες και αγκυλώσεις, τον θεώρησαν ώς τον καταλληλότερο για την πόλη τους. Μπορεί τα αστικά κόμματα (όπως χαριτωμένα τα ονομάζει το ΚΚΕ) να συμφώνησαν να αλληλοϋποστηριχθούν απέναντι στον κ. Πελετίδη, όμως τα αστικά κόμματα δεν έχουν πιστούς οπαδούς στο βαθμό που έχει το ΚΚΕ. Και φυσικά δεν εισακούστηκαν.

Οι οπαδοί του ΚΚΕ, είναι πιστοί σαν τους χριστιανούς, ό,τι πει το κόμμα, κατά το «ό,τι πει ο δεσπότης από τον άμβωνα». Δεν διαφέρουν πουθενά διότι δεν αμφισβητούν την αρχή. Γι’ αυτούς, τους μεν και τους δε, ο λόγος του δεσπότη ή του γραμματέα του κόμματος, είναι θεόπνευστος, δε λαθεύει, ομολογεί πάντοτε την αλήθεια.

Οι αρχαίοι Έλληνες, αμφισβητούσαν τα πάντα, έτσι προχώρησαν και εξελίχθηκε η ανθρωπότητα, οι επιστήμονες πάλι, αμφισβητούν τα πάντα και δέχονται μόνο το πείραμα, την απόδειξη, έτσι φτάσαμε στην 4^η τεχνολογική επανάσταση του καιρού μας. Η αμφισβήτηση είναι αυτή που ωθεί τα πράγματα προς τα εμπρός. Τα δόγματα, θρησκευτικά ή πολιτικά, αποτελούν τροχοπέδη στην εξέλιξη, οι οπαδοί όμως των δογμάτων, δεν έχουν την νοητική ικανότητα να αντιληφθούν πράγματα πέραν του υλισμού – που ακόμα και σήμερα, εσφαλμένα, τον θεωρούν σαν αρχή ενώ είναι το αποτέλεσμα. Εδώ πάλι, τίθεται ένα ακόμα ζήτημα, πόσοι πιστοί έχουν διαβάσει τα ευαγγέλια ή τον Μάρξ; Και όσοι τέλος πάντων το έχουν κάνει, τι έχουν καταλάβει; Απολύτως τίποτα! Διότι, αν είχαν καταλάβει τι έλεγε ο Χριστός ή ο Μάρξ, δεν θα είχαμε σήμερα μυριάδες ερμηνείες των ευαγγελίων ή του κεφαλαίου. Αλήθεια, ποιος κομμουνιστής είναι σωστός, αυτός του ΚΚΕ-ΜΛ; Του ΚΚΕ-ΛΜ; Της ΟΚΔΕ; Του Ανταρσύα; Η μήπως ο ορθόδοξος, ο δογματικός του ΚΚΕ; Το ίδιο ακριβώς μπορεί να ειπωθεί και για τις εκκλησίες.

Πέραν όλων αυτών των αναλύσεων που δεν οδηγούν και πουθενά, όπως έχει δείξει η πράξη, ο κ. Πελετίδης, όπως τουλάχιστον λένε όσοι γνωρίζουν την Πάτρα, έχει κάνει σημαντικό έργο. Αυτό θεωρώ ότι δεν αμφισβητείται ούτε από τους πολιτικούς αντιπάλους του. Και σαν άξιος στον ρόλο του, έπρεπε να στηριχθεί έκ νέου από τον πολίτη της Πάτρας, ανεξαρτήτου ιδεολογικής τοποθέτησης. Και αυτό ακριβώς έκανε ο πολίτης της Πάτρας που στην συντριπτική του πλειοψηφία δεν ανήκε στον χώρο του δογματικού ΚΚΕ. Τον στήριξε, αγνοώντας επιδεικτικά τις κομματικές γραμμές που τον συμβούλευαν να πράξει το αντίθετο. Στην Πάτρα λοιπόν, ο κ. Πελετίδης με 55,66% περίπου, έκ των οποίων 8,14% κουκουέδες και το υπόλοιπο 47,52% του πατρινού λαού, αναγνωρίζοντας το έργο του, τον εξέλεξε για ακόμα μία πενταετία Δήμαρχο.

Στην Πάτρα λοιπόν, όλα καλώς καμωμένα. Στην Αθήνα όμως, το ΚΚΕ στάθηκε το δεκανίκι του κ. Μπακογιάννη, μιάς και ο δικός του υποψήφιος δεν κατάφερε να φτάσει στον 2^ο γύρο της εκλογικής αναμέτρησης. Αν όμως έφτανε ο κ. Σοφιανός στον 2^ο γύρο, το ΚΚΕ δεν θα μιλούσε για αποχή αλλά για λαϊκή συσπείρωση! Ευτυχώς όμως, στην Αθήνα οι κουκουέδες μπορεί να απείχαν της εκλογικής διαδικασίας σκύβοντας το κεφάλι στην κομματική γραμμή, οι πολίτες όμως της Αθήνας στην πλειοψηφία τους, δεν απείχαν και άφησαν τον κ. Μπακογιάννη στο παρελθόν, στην ιστορία ν’ αναπολεί τους περιπάτους και τις κάμερες.

Η πολιτική υποκρισία στα καλύτερά της. Τίμησε ο πολίτης της Πάτρας τον κ. Πελετίδη, όχι επειδή είναι καλός γιατρός ή πιστός στο κόμμα, τον τίμησε διότι είδε σε αυτόν έναν άξιο Δήμαρχο, έξω από κόμματα και πολιτικά παιχνίδια. Και έτσι κατά τη γνώμη μου πρέπει να ψηφίζονται οι Δήμαρχοι, δίχως να προτάσσουν την κομματική τους ταυτότητα. Κατά τον ίδιο λόγο ο λαός, άφησε στη μπάντα τον ξύλινο λόγο των κομμάτων και εξέλεξε τον κ. Σελέκο στο Χαϊδάρι και τον κ. Σίμο στην Πετρούπολη. Το ίδιο έπραξε και ο πολίτης στο Χαλάνδρι, που εξέλεξε τον κ. Ρούσο για δεύτερη συνεχόμενη θητεία για Δήμαρχο, αγνοώντας επιδεικτικά την συστράτευση της Νέας Δημοκρατίας εναντίον του διότι προέρχεται από τον Ανταρσύα.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην πόλη μας με την εκλογή του κ. Μαρκόπουλου. Ο πολίτης τίμησε το έργο του και τη διαρκή παρουσία του στα προβλήματα της πόλης, έξω από κομματικές αγκυλώσεις και κομματικές γραμμές. Είναι στο Γαλάτσι όλοι οι πολίτες φίλα προσκείμενοι της δεξιάς; Όχι, απεναντίας μάλιστα, αλλά σε επίπεδο τουλάχιστον Δήμου, εκλέγουν αυτόν που θεωρούν ότι εργάζεται ή θα εργαστεί για την ευημερία της πόλης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 

Έν κατακλείδι όλων των παραπάνω, η αποχή και το λευκό/άκυρο, είναι πολιτικές θέσεις, δεν είναι αδιαφορία και μη συμμετοχή στα κοινά. Το πολιτικό σύστημα όμως έχει δαιμονοποιήσει την αποχή ειδικότερα και την χτυπά λυσσαλέα κατά το συμφέρον του και μόνο. Άν ήταν δίκαιο το εκλογικό μας σύστημα, το ποσοστό της αποχής και των άκυρων/λευκών, θα έπρεπε να μεταφραζόταν σε έδρες, τόσο στο Κοινοβούλιο και άλλο τόσο στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια. Στην Αθήνα για παράδειγμα, το 70% των εδράνων θα έπρεπε να ήταν άδεια. Στην Βουλή το ίδιο, τα μισά βουλευτικά έδρανα έπρεπε να ήταν κενά, διότι η βούληση του ελληνικού λαού έτσι αποφάσισε. Και στην πόλη μας, από τις 35 έδρες του δημοτικού συμβουλίου, οι 18 έπρεπε να ήταν κενές, διότι η αποχή πρέπει να πάρει το ποσοστό που της αναλογεί, στην πράξη. Είτε αρέσει είτε όχι στο πολιτικό σύστημα, η αποχή έχει την απόλυτη πλειοψηφία και μας διοικούν σε κεντρικό ή δημοτικό επίπεδο, οι μειοψηφίες. Ας πάμε όμως παρακάτω... 

Εκεί που τα έκανε θάλασσα ο συμπαθέστατος κ. Πελετίδης, ήταν σε ένα βίντεο όπου ανέλυε την επανάσταση του 1821. Όχι, δεν ισχυρίσθηκε ότι η επανάσταση του 1821 ήταν ταξική, δεν ήταν άλλωστε, αλλά θέλοντας να την συνδυάσει με τον καπιταλισμό και την υπεραξία του Μάρξ, έχασε τ’ αυγά και τα πασχάλια. Του συγχωρείται όμως όλο το ιστορικό σαρδάμ κι ας μπήκε σε ξένα χωράφια που αγνοεί. Αναζητήστε το βίντεο αν θέλετε, έχει ενδιαφέρον.

Αναμφίβολα, ο αναστοχασμός ιστορικών περιόδων, ως επικρατούσα τάση, είναι αναγκαίος για την επιστήμη και την κοινωνία, ιδιαίτερα αν προκύπτουν νέα στοιχεία. Παρατηρείται όμως ότι μαζί με την αναγκαία τάση για διαρκή επιστημονική έρευνα συνυπάρχουν και πολιτικές και ιδεολογικές στοχεύσεις. Ως προς την αναγκαιότητα επαναδιατύπωσης του ιστορικού μας παρελθόντος φαίνεται ότι συστρατεύθηκαν ακόμη και ετερόκλητοι πολιτικά και ιδεολογικά πόλοι. Ο καθένας έχει προφανώς διαφορετική τελική στόχευση: την αναδιατύπωση της Ελληνικής Επανάστασης στη βάση οικείων ιδεολογικών και πολιτικών προταγμάτων και προσανατολισμών.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης στο έργο του: «Επιστήμη, Ισχύς και Απόφαση», αποφαίνεται ακριβώς για τον αγώνα κυριαρχίας μεταξύ ανταγωνιστικών ερμηνευτικών σχημάτων επί ιστορικο-κοινωνικών ζητημάτων, αναφέροντας: «όποιος θέλει να εγείρει αξιώσεις ισχύος μέσα σε μια καινούργια κατάσταση πρέπει να προτείνει και να επιβάλλει είτε μια καινούργια ερμηνεία των κυρίαρχων βασικών εννοιών, είτε μια καινούργια εννοιολογία, δηλαδή μια καινούργια θεωρητική τοποθέτηση». (Παναγιώτης Κονδύλης, Επιστήμη, Ισχύς και Απόφαση, Εκδόσεις Στιγµή, Αθήνα, 2001, σελ. 51 – για όποιον ενδιαφέρεται).

Όμως μην το κουράζω άλλο το θέμα, το ΚΚΕ, όπως και οι χριστιανοί, περιμένουν την Δευτέρα Παρουσία, τότε που, αυτοί θα πάνε στον παράδεισο κι εμείς στη κόλαση!

 

 

 

Λέων Τρότσκι ο τσεκουρωμένος από τον Στάλιν – Πεζοπόρος

 

Τα μετεκλογικά παράδοξα συνεχίζονται …

Τα μετεκλογικά παράδοξα συνεχίζονται …

 

Ένα ατυχές δημοσίευμα φάνηκε στον ορίζοντα του Γαλατσίου μετά τις εκλογές, που πέραν της ύβρεως που το χαρακτηρίζει (περί κλώνων, φελλών και άλλων "επιστημονικών" χαρακτηρισμών) υπάρχει μία παράγραφος που φανερώνει την ποιότητα του αρθρογράφου και της ταραχής του που προέκυψε από την συντριπτική εκλογική νίκη του νυν Δημάρχου. Καλώς ή κακώς αγανακτισμένε συμπολίτη, η πλειοψηφία του κόσμου έτσι αποφάσισε, εσύ γιατί δεν σέβεσαι τη βούλησή της; 

Γράφει λοιπόν στην παράγραφο ο επιφανής ανήρ του Γαλατσίου: «Ενός Δήμου που οι μόνες στιγμές που μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε υποφερτές είναι αυτές όταν είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας». Τέτοια μιζέρια, μόνο ένας τάχα μου «προοδευτικός» όπως αυτός ο τύπος, μπορούσε να βγάλει.

Στη συνέχεια, έρχεται η Λαϊκή Συσπείρωση Γαλατσίου, που νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί για τα άκυρα ψηφοδέλτια της παράταξης Μαρκόπουλου, να απολογηθεί για το αυτονόητο που έκανε, να ενημερώσει δηλαδή τον Δήμαρχο για τα συγκεκριμένα ψηφοδέλτια. Αφού ένιωσε την ανάγκη να δώσει διευκρινίσεις για το θέμα αυτό, καλά έπραξε αλλά δεν ασχολήθηκε με το ζήτημα αυτό ιδιαίτερα ο πολίτης του Γαλατσίου πλην ίσως ελαχίστων καφενείων που παράγουν μικροπολιτική και ίσως κάποιοι λαϊκιστές του διαδικτύου φορώντας μάσκα αριστερού διανοούμενου. Όμως στην ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης Γαλατσίου, υπάρχει μία παράγραφος που δεν δένει με τον τοπικό προβληματισμό της αλλά πάει παραπέρα και μας μιλά για εξωτερική πολιτική και μάλιστα για θέση που έχει σε ένα θέμα γεωπολιτικό. Διαβάζουμε λοιπόν την συγκεκριμένη παράγραφο: «Η Μέση Ανατολή φλέγεται ξανά, με χιλιάδες Παλαιστίνιους να σκοτώνονται για ακόμα μια φορά από τον κατοχικό ισραηλινό στρατό και την ελληνική κυβέρνηση και τα υπόλοιπα συστημικά κόμματα να δηλώνουν παρόντες στη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού, βάζοντας πλάτη στις πολεμικές επιχειρήσεις των Ισραηλινών μακελάρηδων στην Παλαιστίνη, ακόμα και με την αποστολή πολεμικού πλοίου στην περιοχή».

Εκείνο που έγινε αυτές τις μέρες και είναι γνωστό, είναι οι σφαγές της Χαμάς σε γυναικόπαιδα και αμάχους Ισραηλίτες. Μάλλον η Λαϊκή Συσπείρωση έκανε copy and paste κάποια παλιά είδηση μην κάνοντας τον κόπο να ελέγξει την πληροφορία της.

Εκείνο που συμβαίνει σήμερα, είναι ότι ο μακελάρης είναι η Χαμάς, όπως είναι και η Χεζμπολάχ, όπως είναι και η σύμμαχός μας Τουρκία με τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει στους Κούρδους και στους Αρμένιους.

Ο ισλαμοφασισμός, ή ο σταλινοφασισμός (όρος που είναι ευρύτερα γνωστός στους κύκλους της γεωπολιτικής για τους ισλαμοφασίστες),  είναι απορίας άξιο γιατί υιοθετείται εύκολα από τις «αριστερές-προοδευτικές δυνάμεις» της χώρας μας, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του ΚΚΕ και με τον τρόπο τους δίνουν συγχωροχάρτι σε άθλιες ενέργειες όπως της Χαμάς έν προκειμένω.

Είτε αρέσει είτε όχι στις δήθεν προοδευτικές δυνάμεις του τόπου μας, η πατρίδα μας ανήκει στην Δύση διότι γέννησε την Δύση, ανήκει στην Ευρώπη διότι γέννησε την Ευρώπη και είναι η καρδιά της Ευρώπης. Η μεγαλύτερη μάχη του πολιτισμού δόθηκε στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα και στις Θερμοπύλες και κρατήθηκαν οι Πέρσες μακριά από την ιμπεριαλιστική τους προοπτική. Σήμερα, στον καιρό μας, τις μάχες αυτές τις δίνει το Ισραήλ, έχοντας πάλι τους Πέρσες (Ιράν) και τις δολοφονικές οργανώσεις που συντηρούν αυτοί και οι Τούρκοι και πλήθος κρατών του Αραβικού κόσμου, για τον αρχαίο σκοπό, την κατάκτηση της Δύσης από το Ισλάμ (σήμερα).

Η Παλαιστίνη, είναι το μεγάλο θύμα του παράλογου και αν κάποιοι δεν θέλουν την ίδρυση του κράτους τους, αυτοί δεν είναι οι Ισραηλίτες αλλά οι Πέρσες και οι δυνάμεις που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους, δηλαδή η πλειοψηφία του Αραβικού κόσμου. Επιδεικτικά αγνοεί το συμπαθές κατά τ’ άλλα ΚΚΕ, την συμφωνία που βρισκόταν στα σκαριά για την ίδρυση Παλαιστινιακού Κράτους, ανάμεσα στο Ισραήλ, την Παλαιστινιακή Αρχή και τους Αμερικάνους – συμφωνία που με την δολοφονική επίθεση της Χαμάς σε γυναικόπαιδα και αμάχους, ακυρώθηκε. Ακυρώθηκε διότι οι Πέρσες δεν την ήθελαν.

Την γεωπολιτική ούτε εγώ την κατέχω, και για τον λόγο αυτό είμαι προσεκτικός, δεν παίρνω εύκολα θέση υπέρ του ενός ή του άλλου, πόσο μάλλον παγιωμένη θέση όπως αυτή που έχει το συμπαθές ΚΚΕ στο έν λόγω ζήτημα αλλά και οι όλες οι άλλες "αριστερές δυνάμεις". 

Όμως πολλά είπα, ας πάω στους χώρους της διανόησης του Γαλατσίου ν' ακούσω σοβαρές αναλύσεις για το πως ο Κασελάκης θα διαλύσει την Ομπρέλα ή το πως θα συντρίψει τον Μητσοτάκη σε τέσσερα χρόνια. 

 

 

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος

 

Τα παράδοξα των δημοτικών εκλογών στο Γαλάτσι

Τα παράδοξα των δημοτικών εκλογών στο Γαλάτσι

 

«Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του», έλεγε κάποτε ο «σοφός» λαός, φράση βγαλμένη από την εμπειρία της ζωής. Με διάθεση σκωπτική, ας πω την ίδια φράση για τις δημοτικές παρατάξεις που ζήτησαν την ψήφο μας.

Σάρωσε κυριολεκτικά ο κ. Μαρκόπουλος στις εκλογές. Από το 61,34%, τις 20 έδρες και τους 15.299 ψήφους το 2019, τώρα, στις εκλογές του 2023, έλαβε: 72,69%, 13.342 ψήφους και 26 έδρες. Πρώτο παράδοξο!

Η Λαϊκή Συσπείρωση (ΚΚΕ) από το 7.99%, τις 3 έδρες και τους 1993 ψήφους το 2019, τώρα, στις εκλογές του 2023 έλαβε: 13,51%, 2480 ψήφους και 5 έδρες. Δεύτερο παράδοξο!

Το «Γαλάτσι από Κοινού» από το 4,38%, τις 2 έδρες και τους 1092 ψήφους, τώρα, στις εκλογές του 2023 έλαβε: 5,18%, 950 ψήφους και 2 έδρες. Τρίτο παράδοξο!

Η Εργατική Αντεπίθεση του κ. Σκεύου το 2019 έλαβε 0,66% και 165 ψήφους και τώρα το 2023 έλαβε 0,77% και 141 ψήφους. Τέταρτο παράδοξο!

Η συμμετοχή στις εκλογές του 2019 ήταν 66,68% και στις εκλογές του 2023 η συμμετοχή ήταν 49,90%. Η αποχή λοιπόν ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής σε αυτές τις εκλογές μιάς και άγγιξε το 50,10%.

Υπολογίζοντας την αποχή και τα άκυρα/λευκά (1,19%), τα πραγματικά ποσοστά που έλαβαν όλοι οι συνδυασμοί στο Γαλάτσι, είναι τα κάτωθι:

Αυτοδιοίκηση για τον Άνθρωπο (Μαρκόπουλος): 35,4% 26 έδρες.

Λαϊκή Συσπείρωση (ΚΚΕ): 6,6% 5 έδρες.

Γαλάτσι από Κοινού (Σύριζα): 2,5% 2 έδρες.

Αδέσμευτη Κίνηση Πολιτών (Γερμ. Μελισσουργός): 3,8% 2 έδρες.

Εργατική Αντεπίθεση (Σκεύος): 0,37% χωρίς έδρα.

Πέραν της ζοφερής πραγματικότητας των αριθμών που δεν ψεύδονται, η μεγάλη πλειοψηφία είναι η αποχή του 50,10% και τα λευκά/άκυρα 1,19%. Κατ’ επέκταση, στον Δήμο μας, το μισό εκλογικό σώμα δεν αντιπροσωπεύεται. Πέρα από αυτά όμως, στο «δια ταύτα», ο κ. Μαρκόπουλος σάρωσε κυριολεκτικά.

Ο κ. Μαρκόπουλος, είναι ένας έξυπνος άνθρωπος, αγαπητός στην πόλη μας, ανά πάσα στιγμή ετοιμοπόλεμος, πανταχού παρών στα καθημερινά προβλήματα του πολίτη, λόγο σκληρό και άδικο δεν έχει εκφέρει ποτέ για πολιτικούς αντιπάλους του, τον βρίσκει ο καθένας μας πολύ εύκολα αν το θελήσει, για μία ανάγκη ή για ό,τι άλλο, έχει το χάρισμα ν’ ακούει – συνεπώς, μέσα απ’ όλα αυτά είναι ο καταλληλότερος για Δήμαρχος στην πόλη μας. Αυτό δεν το αμφισβητούν ούτε οι πολιτικοί του αντίπαλοι νομίζω παρόλο που την προεκλογική περίοδο άλλα «έλεγαν» προς άγραν ψήφων. Εδώ να σημειώσω ακόμα ένα παράδοξο: μερικοί πολίτες, πολιτικοί του αντίπαλοι, όταν τον δουν του φιλάνε το χέρι, τον γλύφουν, τον κολακεύουν, χαριεντίζονται μαζί του, αλλά όταν απομακρύνονται, αλλάζουν πρόσωπο και μιλάνε με απρέπεια γι’ αυτόν. Μικροί κατά το ανάστημα άνθρωποι, υποκριτές!

Κερδισμένος των εκλογών και το ΚΚΕ εφόσον κατάφερε και αύξησε των αριθμό των εδρών του. Η Στασιμότητα του συνδυασμού «Γαλάτσι από Κοινού», έδειξε ότι αυτός ο συνδυασμός δεν τραβάει, δεν έχει μέλλον. Ίσως στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αν ηγηθεί αυτού η κ. Ράνια Καλαντζή (2^η στην Περιφέρεια), τότε θα μπορέσει να αυξήσει θεαματικά τα ποσοστά του και να έχει ουσιαστικό λόγο στα πολιτικά δρώμενα του Γαλατσίου.

Ο κ. Μελισσουργός, ήταν προεκλογικά το μεγάλο μυστήριο. Αρκετοί ήταν αυτοί που υποστήριζαν ότι θα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό πάνω από 12-14%. Σίγουρα το ποσοστό που έλαβε ήταν απογοητευτικό, μη αναμενόμενο παρόλη τη σύμπραξη που έκανε με την ομάδα του Αμπάριζα. Πιστεύω ότι στην αντιπολίτευση, όπως και το ΚΚΕ, θα έχει λόγο ουσιαστικό, λόγο πολιτικό.

Πηγαίνοντας από τα δημοτικά δρώμενα στα περιφερειακά, τόσο ο κ. Ζώμπος 12^ος με 4532 ψήφους αλλά και η κ. Ράνια Καλαντζή 2^η με 1953 ψήφους, η κ. Σοφία Ανδριοπούλου με 1904 ψήφους και μάλλον η κ. Ειρήνη Νταή με 1870 ψήφους, εκλέχθηκαν σίγουρα με τις παρατάξεις του κ. Χαρδαλιά και του κ. Ιωακειμίδη αντίστοιχα. Από εκεί και πέρα, ο κ. Χαράλαμπος Κόκλας 5^ος με 1844 ψήφους, μάλλον δεν εκλέγεται με τον κ. Ιωακειμίδη. Με τον κ. Σγουρό εκλέχθηκε επίσης ο Νίκος Μαγκανάρης, 2ος  με 2120 ψήφους. Εκείνος που δεν κατάφερε να εκλεγεί ήταν ο κ. Βασίλης Κρικέλης με 408 ψήφους στην παράταξη του κ. Καμπούρη. Ειδικά ο κ. Κρικέλης, έδωσε έναν αξιοπρεπέστατο αγώνα, δίχως λαϊκισμό και κούφια λόγια όπως συνέβη με κάποιους υποψηφίους για τον Δήμο μας. Συγχαρητήρια στους από πάνω εκλεγέντες και μή, αλλά και στον κ. Κρικέλη για τον καλό αγώνα που έδωσε. Με τον τρόπο του, είναι κι αυτός νικητής.

Από εδώ και πέρα, ας αναλάβουν οι «ειδικοί» να αναλύσουν όλα τα παράδοξα που συνέβησαν σε αυτές τις εκλογές, που ήδη είναι παρελθόν.

 

 

 

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος

 

Μπορεί η πόλη μας να εκλέξει περιφερειακούς συμβούλους; Ναι, μπορεί …

Μπορεί η πόλη μας να εκλέξει περιφερειακούς συμβούλους; Ναι, μπορεί …

 

 Έξη και μία, λέγαμε στον στρατό όταν θέλαμε εφτά μέρες για ν’ απολυθούμε. Αναφέρομαι σε όλους εμάς που υπηρετήσαμε την πατρίδα. Υπάρχουν και άλλοι φυσικά που δεν θέλησαν να υπηρετήσουν προβάλλοντας κάποια σοβαρή ίσως αρρώστια (απόλυτα σεβαστό αυτό), υπάρχουν φυσικά αυτοί που με ένα «τρελόχαρτο» την έβγαλαν καθαρή, υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες αλλά μην τις αναφέρω και κουράζω. Υπάρχει φυσικά και ο νέος πρόεδρος του Σύριζα που δηλώνει με καμάρι έν δυνάμει στρατιώτης, έστω και για είκοσι μέρες. Με αγωνία περιμένουμε την ορκωμοσία του!

Έξη και μία όμως έμειναν για τις εκλογές για να γίνουν στη συνέχεια και αυτές παρελθόν και να προετοιμαζόμαστε για τις επόμενες το 2028, το 2033, το 2038 -που θα συμπέσει και με την ολοκλήρωση των έργων του ΜΕΤΡΟ. Εδώ θα είμαστε όμως τότε να μιλήσουμε γι’ αυτά τα ζητήματα. Προς το παρόν όμως ας ασχοληθούμε με τα τρέχοντα ζητήματα των εκλογών που κρατάνε σε αγωνία τους έχοντες δικαίωμα ψήφου.

Ειδικότερα για την πόλη μας, έχω ευχάριστα πράγματα να πω και ας υπάρχει μία πολεμική των ημερών που, θεμιτή είναι όμως εφόσον εντάσσεται στην προεκλογική περίοδο. Η πόλη μας, το έχω τονίσει αρκετές φορές μέσα από τα γραπτά μου, έχει ανθρώπους αξιόλογους, εργατικούς, επιστήμονες ή εργάτες, ανθρώπους προοδευτικούς (όχι, δεν εννοώ εδώ την αριστερή πολιτική κατεύθυνση κανενός), έχει ανθρώπους που νοιάζονται ουσιαστικά για την πόλη μας και κατ’ επέκταση και για την Περιφέρεια, διότι αυτά είναι συγκοινωνούντα δοχεία, αλληλοσυμπληρώνονται.

Σε κάποιο προηγούμενο άρθρο μου είχα αναφερθεί στην αξιοσύνη μερικών υποψηφίων όλων ανεξαιρέτως των παρατάξεων, δεν τους είχα αναφέρει όλους αλλά ενδεικτικά κάποιους/κάποιες από αυτούς/αυτές. Ονόματα συμπολιτών μας κοσμούν επίσης ψηφοδέλτια της Περιφέρειας, θα αναφέρω όσους από αυτούς έχουν πέσει στην αντίληψή μου, διότι οφείλω να σημειώσω εδώ ότι ενδεχομένως να αδικώ μερικούς εφόσον δεν τους αναφέρω μη γνωρίζοντας περισσότερες λεπτομέρειες.

Έτσι λοιπόν έχουμε, τον κ. Ζώμπο, την κ. Ζαλοκώστα και την κ. Καλογήρου υποψήφιους με περιφερειάρχη τον κ. Χαρδαλιά, τον Νίκο Μαγκανάρη υποψήφιο με περιφερειάρχη τον κ. Σγουρό, τον Βασίλη Κρικέλη υποψήφιο με περιφερειάρχη τον κ. Καμπούρη, τους: Μπάμπη Ασφή, Έλσα Βακάλη, Φραγκίσκο Κουτελιέρη και Χρήστο Σαλταπίδα υποψήφιους/ες με περιφερειάρχη τον κ. Πρωτούλη και με το ψηφοδέλτιο του κ. Ιωακειμίδη έχουμε τους: Ράνια Καλαντζή, Ειρήνη Νταή, Σοφία Ανδριοπούλου, Κατερίνα Κατσάνου και Γιάννη Ρέππα.  

Τον κ. Ζώμπο τον ξέρετε, στις προηγούμενες εκλογές υπήρξε αξιωματική αντιπολίτευση του νυν Δημάρχου αλλά γρήγορα η παράταξή του ενσωματώθηκε με αυτή του Δημάρχου. Τον εκπαιδευτικό Νίκο Μαγκανάρη επίσης τον γνωρίζετε, υπήρξε για πολλά χρόνια δημοτικός σύμβουλος στο Γαλάτσι αλλά στις προηγούμενες περιφερειακές εκλογές ήταν υποψήφιος με τον κ. Σγουρό, όπως και τώρα. Τον Βασίλη Κρικέλη, επίσης των γνωρίζετε, είναι ο Μακεδόνας της πόλης μας με πλούσιο βιογραφικό, μεγαλόστελεχος εταιρειών με μεγάλα έργα στον Αραβικό κόσμο και στην Αφρική. Καλά επίσης γνωρίζετε τους υποψηφίους της Λαϊκής Συσπείρωσης, τον Μπάμπη Ασφή, επί αρκετά χρόνια επικεφαλής του ψηφοδελτίου στο Γαλάτσι, την Έλσα Βακάλη, ιστορικό και μάλιστα με μεγάλη προσφορά στη διάσωση του ιστορικού αρχείου του ΚΚΕ που είχε υποστεί μεγάλες ζημιές από πλημύρες, τον ναύαρχο ε.α.  Χρήστο Σαλταπίδα που ήταν και υποψήφιος βουλευτής στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στον βόρειο τομέα Αθήνας, και φυσικά τον Φραγκίσκο Κουτελιέρη που σαν πανεπιστημιακός καθηγητής πολλά πράγματα έχει να προσφέρει στο περιβάλλον. Την Ράνια Καλαντζή επίσης την γνωρίζετε, ήταν αυτή που την περασμένη τετραετία ήταν η επικεφαλής της δημοτικής παράταξης στο Γαλάτσι που υποστηριζόταν από τον Σύριζα. Αν θυμάμαι καλά όμως, την τελευταία στιγμή και για λόγους επαγγελματικούς δεν ηγήθηκε τελικά της παράταξης. Η Ειρήνη Νταή ήταν υποψήφια με την περιφέρεια και την προηγούμενη φορά με την κ. Δούρου. Νέος άνθρωπος, επιστήμονας, και με πλούσια ακτιβιστική δράση. Για τους άλλους υποψηφίους δεν γνωρίζω κάτι άλλο

Προ ημερών που έκανε περιοδεία στην πόλη μας ο κ. Ιωακειμίδης, εκείνος που τον γνώριζε στους ανθρώπους της ήταν ο Δήμαρχος κ. Μαρκόπουλος! Δεν γνωρίζω όμως αν υπήρχε και κάποιο κλιμάκιο του Σύριζα που ακολουθούσε τους δύο άνδρες με διακριτικότητα. 

Το γεγονός αυτό, της ξενάγησης και παρουσίασης του κ. Ιωακειμίδη από τον Δήμαρχο Γαλατσίου, ίσως, το τονίζω, ίσως, να συνδέεται και με ένα άλλο γεγονός που είχε λάβει χώρα προ δεκαημέρου περίπου στο Άλσος του Βέϊκου όπου υπήρξε συνάντηση ανάμεσα στον κ. Μαρκόπουλο και στον πρώην πρόεδρο του Σύριζα κ. Αλέξη Τσίπρα. Δεν γνωρίζω τι ειπώθηκε στη συνάντηση αυτή διότι όπως πεζοπορούσα κοντά στα γήπεδα του τένις τους είδα να συνομιλούν και δεν ήταν ευγενικό να σταματήσω και να στήσω αυτί. Το κλίμα όμως πρέπει να ήταν πολύ καλό διότι παρατήρησα πρόσωπα γελαστά. Αυτά, πριν από την εκλογή του κ. Κασελάκη. Ίσως και να μην έχουν σημασία αυτά σήμερα διότι όπως γνωρίζουμε, ο Σύριζα είναι ένα υπό διάλυση αστικό κόμμα.

Καταλήγοντας, έχει η πόλη μας άξιους ανθρώπους για να στηρίξουμε στις περιφερειακές εκλογές, ώστε να αποκτήσουν μία καλή βάση για την περαιτέρω εκλογή τους.

======

Σημείωση: για τυχόν παραλείψεις ονομάτων, συγχωρέστε με. Δεν γνωρίζω τα πάντα στην πόλη μας.

 

 

Ιωσήφ  Στάλιν – Πεζοπόρος 

Ο τοπικισμός είναι αρρώστια;

Ο τοπικισμός είναι αρρώστια;

 

Είχα διαβάσει προ ετών μία επαρχιακή εφημερίδα, ξέρετε, από αυτές που επειδή δεν έχουν ειδήσεις, φιλοξενούν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανένας για να εμπλουτίσουν την ύλη τους. Ανάμεσα λοιπόν στ’ άλλα ένας αρθρογράφος εκθείαζε τόσο πολύ το χωριό του και κατέληγε ότι ήταν το ομορφότερο χωριό του κόσμου. Μία τέτοια διαπίστωση για οποιοδήποτε χωριό από μόνη της αποτελεί ύβρη. Ο αρθρογράφος όμως μιλούσε με σιγουριά και απαξίωνε όλα τα υπόλοιπα χωριά του βουνού και του κάμπου διότι σαν το δικό του χωριό, πουθενά στον κόσμο.

Η σύγκριση γεννά διαχωρισμούς, γεννά συγκρούσεις, η απουσία επίγνωσης του τι λες ή γράφεις όταν προτάσσεις την άποψή σου σαν νομοτέλεια, αν μη τι άλλο είναι γελοίο. Κατά τη γνώμη μου και μόνο, δεν υπάρχουν όμορφα και άσχημα χωριά, όλα είναι διαφορετικά μεταξύ τους είτε από την μορφολογία του εδάφους, είτε από το κλίμα, είτε από το αν είναι στην κατηγορία των παραδοσιακών οικισμών ή όχι, είτε διότι βρίσκονται στη θάλασσα, στο βουνό, στον κάμπο, σε κοιλάδα, είτε για χίλιους ακόμα λόγους, είναι διαφορετικά. Ούτε όμορφα, ούτε άσχημα, ή μάλλον, όλα τα χωριά μας είναι πανέμορφα, το καθένα έχει και κάτι ξεχωριστό να σου προσφέρει, το καθένα έχει το δικό του άρωμα, τον δικό του αέρα.

Την παραπάνω μορφή τοπικισμού του έν λόγω αρθρογράφου, την θεωρώ άρρωστη. Κάνω λάθος; Αν ναι, δικό μου είναι, όχι δικό σας. Η νοοτροπία όμως αυτή, του ομορφότερου χωριού, έχει επεκταθεί και σε άλλους τομείς της ζωής μας. Έχει πάει και στους ανθρώπους. Είναι πολύ εύκολα αντιληπτό αυτό, αν πάμε στις τρέχουσες εκλογές όπου, προτάσσεται η καταγωγή σαν αξίωμα.

Η πόλη μας σήμερα φιλοξενεί ανθρώπους απ’ ολόκληρη την Ελλάδα, παλιότερα όμως, όταν υπήρχαν γειτονιές κι αλάνες, οι περισσότεροι κάτοικοί της προέρχονταν από τη Νάξο κατά πρώτο λόγο και στη συνέχεια από την Λέσβο, από την Ρούμελη, από την Πελοπόννησο κτλ. Παλιότερα λοιπόν, οι Ναξιώτες και οι υπόλοιποι έβγαζαν τοπικό άρχοντα ή δημοτικούς συμβούλους με γνώμονα πρώτα την καταγωγή και ύστερα τα προσόντα τους. Κατά τον αντίστοιχο τρόπο, στην πάλαι ποτέ επαρχία, οι υποψήφιοι ψηφίζονταν μαζικά πρώτα από τα σόγια τους και δευτερευόντως από άλλους για τις ικανότητές τους. Τι, να μην ψηφίσεις τον συγγενή ή τον κουμπάρο σου; Σε ποια τοπική κοινωνία μπορούσες να σταθείς;

Η πόλη μας μεγάλωσε όμως, ήρθαν άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, αγόρασαν ένα σπίτι ή νοικιάζουν ένα σπίτι, τα παιδιά τους γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν εδώ, η καθημερινότητά τους είναι εδώ. Ο ερχομός αυτών των ανθρώπων, άλλαξε και τους συσχετισμούς της καταγωγής. Από ανάγκη, εμπλουτίστηκαν και τα ψηφοδέλτια των δημοτικών εκλογών, έγιναν πιο αντιπροσωπευτικά ας πούμε, ενυπάρχουν σε αυτά όλες σχεδόν οι καταγωγές. Σαν νοοτροπία όμως, έστω και αδυνατισμένη, υπάρχει ακόμα αυτή του παλιού γαλατσιώτη, που δηλώνει την υπεροχή του έναντι του νέου γαλατσιώτη. Η νοοτροπία αυτή, πάντα κατά τη γνώμη μου, είναι εντελώς γελοία, όσοι την προβάλλουν με ζέση, έχουν πέσει στην παγίδα του γελωτοποιού. Κάνω λάθος; Αν ναι, δικό μου είναι.

Η πόλη μας, έχει ανθρώπους άξιους ανεξαρτήτου καταγωγής, συγγένειας, φιλίας. Μερικοί από αυτούς είναι υποψήφιοι για δημοτικοί σύμβουλοι επιλέγοντας τον άλφα ή βήτα συνδυασμό. Αυτοί κάνουν τις πολιτικές επιλογές τους και εμείς καλούμαστε να τους εκλέξουμε ή να τους απορρίψουμε σαν ικανούς να διοικήσουν την πόλη μας. Το να ψηφίζουμε σε δημοτικές εκλογές με κομματικά κριτήρια, είναι ανθυγιεινό, ανώριμο, αφελές, επικίνδυνο, γελοίο, αν ψηφίζουμε με κριτήρια εντοπιότητας ή καταγωγής, είναι εξίσου το ίδιο. Κάθε δημοτική παράταξη έχει ανθρώπους ικανούς στο ψηφοδέλτιο της, για να έχουμε όμως την ικανότητα να τους ξεχωρίσουμε, πρέπει να είμαστε ενεργοί πολίτες, να γνωρίζουμε την πόλη μας και τους ανθρώπους με την ανιδιοτελή προσφορά τους – υπάρχουν και άνθρωποι με ιδιοτελή προσφορά, νάρκισσοι, αυτοί δεν αξίζουν της ψήφου μας. Όπως δεν αξίζουν της ψήφου μας αυτοί που απλώς συμπληρώνουν σαν τσόντες τα ψηφοδέλτια.

Είναι πολιτική θέση να ψηφίζεις τους άξιους της πόλης σου ανεξαρτήτου ιδεολογίας ή καταγωγής, είναι ξεπεσμός όμως να ψηφίζεις με κομματικά ή τοπικιστικά κριτήρια.

Και μετά τις εκλογές, εδώ θα είμαστε να χαθούμε στην ανάλυση της νίκης ή της συντριβής. Προς το παρόν, ας παρακολουθήσουμε με «αγωνία» τα ευτράπελα που συμβαίνουν στον Σύριζα για την ανάδειξη του νέου χαλίφη και την μετά Σύριζα εποχή με την ορατή διάσπαση ή ακόμα και διάλυση αυτού του κομματικού μορφώματος.

 

 

 

 

Λέων Τρότσκι – Πεζοπόρος

 

Αμπάριζα στον Δήμο …

Αμπάριζα στον Δήμο …

 

Η Αμπάριζα ήταν παιχνίδι του δρόμου όπως μολογάνε οι παλιοί διότι εγώ τουλάχιστον δεν το πρόλαβα. Η προέλευση της λέξης λένε πως είναι αλβανική αλλά δεν είναι. Είναι ιταλική, από την αμπάρα, τον μοχλό δηλαδή της κεκλεισμένης θύρας, «βγάζω-βάζω την αμπάρα», χοντρό ξύλο (ρόπαλο) «πήρε μιά αμπάρα και μας κυνήγησε». Αμπάριζα είναι το παιδικό παιχνίδι αλλά επιτιμητικώς για την παιδαριώδη συμπεριφορά, ακούγεται το: «αμπάρες θα παίξουμε;». Σίγουρα ένας καλός φιλόλογος μπορεί να την ετυμολογήσει κατά πως πρέπει και να μάθουμε περισσότερα. Εγώ πάντως δεν μπορώ διότι στα αρχαία δεν ήμουν καλός, στην ιστορία ακόμα χειρότερα, στην έκθεση μετά βίας έπιανα τη βάση. Που ήμουν καλός; Στα θρησκευτικά με καθηγητή εκείνον το θεό επί της γης τον κ. Γκιζέλη που σαν μας κοιτούσε με το γλυκό του ύφος, φώναζε στην πρωινή μαζική προσευχή του προαύλιου χώρου: «ύμνος!» και γινόταν κόλαση στο Γυμνάσιο. Καλός ήμουν στα θρησκευτικά αλλά δεν τα έμαθα καλά διότι κάθε λίγο και λιγάκι με έβγαζε έξω από την τάξη για τιμωρία. Ήταν ο καιρός της χούντας, ο καιρός των αγίων και οσίων της φυλής, η εποχή του κατηχητικού.

Στην πόλη μας, υπάρχει ένα σωματείο που φέρει την ονομασία «Αμπάριζα», και μάλλον δηλώνει ότι στα διάβα του παρασέρνει τα πάντα, τα παίρνει αμπάριζα. Δεν ξέρω μονάχα αν κρατάνε και ρόπαλα στα χέρια τα μέλη της Αμπάριζας. Λοιπόν, αυτό το σωματείο με πολυετή δράση στα κοινά της πόλης μας, έχει μεγάλη, πολύ μεγάλη προσφορά αλλά μικρή εμβέλεια. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν φροντίζουν οι άνθρωποι της Αμπάριζας να κάνουν ευρέως γνωστό το έργο τους; Έργο σοβαρό, έργο πολιτισμού και ουσίας, έργο αξιοζήλευτο; Μάλλον, εκεί καταλήγω δηλαδή, στο ότι δεν νοιάζονται ιδιαίτερα τα μέλη για την προβολή, όπως ενδεχομένως συμβαίνει με άλλα σωματεία-συλλόγους που δραστηριοποιούνται στην πόλη μας. Δεν τους ενδιαφέρει η προβολή διότι έχουν ρίξει το βάρος τους στην ανιδιοτελή προσφορά, στους κοινωνικούς αγώνες.

            Η Αμπάριζα, έχει φτιάξει έναν όμορφο χώρο όπου συμβαίνουν ωραία πράγματα, ξέχωρα από την πολιτική που ακολουθεί το κάθε μέλος της. Πιθανολογώ ότι θα έχουν πολιτικές διαφορές μεταξύ τους όμως υπερισχύει έναντι αυτών και άλλων εμποδίων, η αγάπη τους, η αφοσίωσή τους, το μεράκι τους, για μία πόλη ανθρώπινη, φιλική, καθαρή, δίχως ρύπους πάσης φύσεως. Στον χώρο αυτό κάνουν προβολές, δίνουν παραστάσεις, μέχρι και μαθήματα για πλέξιμο έχουν κάνει – αν ας φαίνεται ακραίο το τελευταίο, να σας πω ότι το πλέξιμο είναι ιδανική απασχόληση για το μυαλό, εννοώ δημιουργική απασχόληση.

            Το σημαντικότερο έργο της Αμπάριζας, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτό με την Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη που έχουν δημιουργήσει και συνεχώς εμπλουτίζουν με εκδόσεις προσεγμένες, ψαγμένες, με έργα μεγάλων συγγραφέων που μέσω αυτών έδωσαν ώθηση στον κόσμο, στην ανθρωπότητα, να πάει μπροστά. Έτσι μπορούμε να διαβάσουμε Προυντόν, Νίτσε, Φρόμ, Καμύ, Κίρκεγκωρ, έχουν ακόμα και το Αντί-Ντίρινγκ του Ένγκελς, αυτό το μέγα του έργο που ειρήσθω έν παρόδω οι περισσότεροι κουκουέδες το αγνοούν! Σοβαρή παράλειψη της καταπληκτικής βιβλιοθήκης τους είναι η μεγάλη απουσία της αρχαίας ελληνικής πραγματείας. Αν εξαιρέσουμε ένα έργο του Αριστοτέλη και τρία έργα του Πλάτωνα, απουσιάζουν εκκωφαντικά οι: Πυθαγόρας, Ηράκλειτος, Παρμενίδης, Πρωταγόρας, Αναξαγόρας, Εμπεδοκλής κ.α., με δυό λόγια απουσιάζουν οι θεμελιωτές της επιστήμης, αυτοί που, σήμερα η προηγμένη φυσική και κβαντομηχανική τους έχει σαν μπούσουλα και στις αναφορές της. Κι αυτή τη σημαντική παράλειψη θα την διορθώσουν σιγά-σιγά. Απαιτεί χρόνο η δουλειά αυτή, δεν είναι καθόλου εύκολη παρόλο που η τεχνολογία απλοποιεί σε μεγάλο βαθμό τα πράγματα. Σημασία έχει, όπως τουλάχιστον εγώ εκλαμβάνω το έργο τους, ότι αυτό θα συνεχιστεί σε βάθος με δοσμένη την προσοχή στην ποιότητα, αυτή που έχουν ήδη καθιερώσει στα έργα της βιβλιοθήκης τους.

            Αρκετά μέλη από την Αμπάριζα, όπως είδα, μετέχουν στον κατάλογο των υποψηφίων με τον συνδυασμό «Αδέσμευτη Κίνηση Πολιτών». Τον κ. Παναγιώτου, τον κ. Παπαδοκωστόπουλο, τον κ. Κουκίδη, την κ. Διαμαντάτου, τους γνωρίζω σίγουρα – όχι σε προσωπικό επίπεδο αλλά από τις δράσεις τους στα κοινά της πόλης μας. Είναι καθαρές φωνές, πασχίζουν με τον τρόπο τους για μία ανθρώπινη πόλη, είναι αγωνιστές και αρωγοί στον κάθε συμπολίτη μας. Παλιότερα, απ’ ό,τι θυμάμαι, είχα ασκήσει σκληρή κριτική στον κ. Παναγιώτου, είχα ασκήσει όμως και καλή, αυτά στα πλαίσια του δημόσιου καλού και μόνο. Ξέρω ότι αδικώ άλλους υποψήφιους του ανωτέρω συνδυασμού που προέρχονται από την Αμπάριζα, όμως, μην με παρεξηγήσουν, δεν γνωρίζω τα πάντα στην πόλη μας.  

            Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι με την αποδεδειγμένη και ουσιαστική δράση τους στην πόλη μας, αξίζουν, πάντα κατά τη γνώμη μου, να ψηφιστούν και να εκλεγούν. Μόνο οφέλη μπορεί να έχει η εκλογή τους, οφέλη για όλους μας διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι κυριολεκτικά εργάτες, παράγουν δηλαδή έργο σημαντικό και οφείλουμε νομίζω να τους τιμήσουμε, ανεξάρτητα που βρισκόμαστε ο καθένας μας ιδεολογικά. Στις τοπικές εκλογές εξάλλου, ψηφίζουμε τους άξιους της πόλης μας, όχι τους εκλεκτούς των κομμάτων.

            Στο ίδιο μήκος κύματος, αξιόλογοι συμπολίτες μας μετέχουν του συνδυασμού «Γαλάτσι από Κοινού», όπως για παράδειγμα ο Πέτρος Ζάκης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, η Αρετή Καλεσάκη, η Αλεξάνδρα Παλαιού, ο Μάνος Πρωτονοτάριος (ο Κόνικλος για εμάς τους γηγενείς!), και σίγουρα κι άλλοι που όμως δεν τους γνωρίζω.

            Νομίζω, πως ανθρώπους σαν όλους τους παραπάνω θέλουμε, ανθρώπους της διαρκούς ανιδιοτελούς προσφοράς. Σε αυτούς εννοείται πως συνυπάρχουν οι περισσότεροι κουκουέδες, ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης, ο Δημήτρης Διοΐλης, ο Νίκος Δημητρακόπουλος, η Ουρανία Λυκούδη, η Μαρία Σκορδαλή κ.α. Κοντά όμως σε αυτούς, από την παράταξη του Δημάρχου «Αυτοδιοίκηση για τον άνθρωπο», άνθρωποι όπως οι, Γιάννης Ρωμανός, Ηλίας Χατζής, Αγγελική Ζήκου, Γιάννης Κορρές, η κ. Μανδηλαρά και λίγοι ακόμα αξίζουν της προσοχής μας. Τελευταίο άφησα τον Σταύρο Σκεύο της «Εργατικής Αντεπίθεσης» διότι αυτός είναι μόνος του μία παράταξη και αξίζει να είναι στο δημοτικό συμβούλιο περισσότερο απ’ όλους.

Νομίζω τους πήρα όλους αμπάριζα! Στον Δήμο μας δεν χρειαζόμαστε ισχυρή πλειοψηφία αλλά ισχυρή αντιπολίτευση.

================

Εδώ στο λινκ, η Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη του σωματείου Αμπάριζα.

================

 

 

Ιωσήφ Στάλιν – Πεζοπόρος